Na ka treguar Ebu Ammar el-Husejn ibn Hurejth el-Huza’ij, i cili tha: Na ka treguar Ali ibn Husejn ibn Vakid: Më ka treguar babai im, i cili tha: Më ka treguar Abdullah ibn Burejde, i cili tha: E kam dëgjuar babanë tim, Burejden, të thotë: Selman el-Farisiu erdhi te i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) kur mbërriti në Medine, me një sofër me hurma të freskëta dhe e vendosi atë para të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të). Ai (Profeti) tha: “O Selman, çfarë është kjo?” Ai u përgjigj: “Kjo është sadaka për ty dhe për shokët e tu.” Ai tha: “Hiqe atë, sepse ne nuk e hamë sadakanë.” Ai e hoqi atë. Të nesërmen erdhi me diçka të ngjashme dhe e vendosi para të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), i cili tha: “Çfarë është kjo, o Selman?” Ai u përgjigj: “Kjo është dhuratë për ty.” Atëherë i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) u tha shokëve të tij: “Shtrijini duart (hani)!” Më pas, Selmani shikoi Vulën në shpinën e të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) dhe i besoi atij. Ai ishte skllav i hebrenjve, kështu që i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) e bleu lirinë e tij për kaq e aq dërhemë, me kushtin që të mbillte palma hurmash për ta dhe Selmani të punonte në to derisa të jepnin fryte. I Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) i mbolli palmat, përveç një palme të vetme që e mbolli Omeri. Palmat dhanë fryte po atë vit, por njëra palmë nuk dha fryte. I Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) tha: “Ç’është çështja e kësaj palme?” Omeri tha: “O i Dërguari i Allahut, unë e mbolla atë!” Atëherë i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) e shkuli atë, e rimbolli dhe ajo dha fryte po atë vit.
حَدَّثَنَا أَبُو عَمَّارٍ الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ الْخُزَاعِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُسَيْنِ بْنِ وَاقِدٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، قَالَ: حَدَّثَنِي عَبْدُ اللهِ بْنُ بُرَيْدَةَ، قَالَ: سَمِعْتُ أَبِي بُرَيْدَةَ، يَقُولُ: جَاءَ سَلْمَانُ الْفَارِسِيُّ إِلَى رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم، حِينَ قَدِمَ الْمَدِينَةَ بِمَائِدَةٍ عَلَيْهَا رُطَبٌ، فَوَضَعَهَا بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم، فَقَالَ: يَا سَلْمَانُ مَا هَذَا؟ فَقَالَ: صَدَقَةٌ عَلَيْكَ، وَعَلَى أَصْحَابِكَ، فَقَالَ: ارْفَعْهَا، فَإِنَّا لا نَأْكُلُ الصَّدَقَةَ، قَالَ: فَرَفَعَهَا، فَجَاءَ الْغَدَ بِمِثْلِهِ، فَوَضَعَهُ بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم، فَقَالَ: مَا هَذَا يَا سَلْمَانُ؟ فَقَالَ: هَدِيَّةٌ لَكَ، فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم لأَصْحَابِهِ: ابْسُطُوا ثُمَّ نَظَرَ إِلَى الْخَاتَمِ عَلَى ظَهْرِ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم، فَآمَنَ بِهِ، وَكَانَ لِلْيَهُودِ فَاشْتَرَاهُ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم، بِكَذَا وَكَذَا دِرْهَمًا عَلَى أَنْ يَغْرِسَ لَهُمْ نَخْلا، فَيَعْمَلَ سَلْمَانُ فِيهِ، حَتَّى تُطْعِمَ، فَغَرَسَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم، النَّخلَ إِلا نَخْلَةً وَاحِدَةً، غَرَسَهَا عُمَرُ فَحَمَلَتِ النَّخْلُ مِنْ عَامِهَا، وَلَمْ تَحْمِلْ نَخْلَةٌ، فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم: مَا شَأْنُ هَذِهِ النَّخْلَةِ؟ فَقَالَ عُمَرُ: يَا رَسُولَ اللهِ، أَنَا غَرَسْتُهَا، فَنَزَعَهَا رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم، فَغَرَسَهَا فَحَمَلَتْ مِنْ عَامِهَا.
Abu Buraida said:
“Salman al-Farisi brought Allah’s Messenger (Allah bless him and give him peace), when he reached Medina, a table with ripe dates upon it, and he placed it in front of Allah’s Messenger (Allah bless him and give him peace), so he said: ‘O Salman, what is this?’ He replied: A charitable gift for you and for your Companions’ ‘Take it away,’ said the Prophet, ‘for we will not eat a charitable gift.’ He therefore took it away. Then he came the next day with the like of it, and placed it in front of Allah’s Messenger (Allah bless him and give him peace), who said: ‘What is this, O Salman?’ He replied: ‘A present for you,’ so Allah’s Messenger (Allah bless him and give him peace) said to his Companions: ‘Spread out!’ Then Salman looked at the Seal on the back of Allah’s Messenger (Allah bless him and give him peace), so he believed in him. He was a slave of the Jews, however, so Allah’s Messenger (Allah bless him and give him peace) purchased his freedom at such-and-such a price of silver coin, on condition that he would plant date palms for them, and Salman would work on them until they bore edible fruit. Allah’s Messenger (Allah bless him and give him peace) then planted the date palms, apart from one date palm that 'Umar planted. The date palms then bore their annual crop, but one date palm did not bear fruit, so Allah’s Messenger said (Allah bless him and give him peace): ‘What is the matter with this date palm?’ 'Umar said: ‘O Messenger of Allah, I planted it!’ Allah’s Messenger (Allah bless him and give him peace) therefore uprooted it and replanted it, so it bore its annual crop."