Transmeton El-Mikdam ibn Ma’dikerib:
El-Mikdam ibn Ma’dikerib, Amru ibnul-Esved dhe një burrë nga fisi Benu Esed, nga banorët e Kinnisrinës, shkuan te Muavije ibn Ebi Sufjani. Muaviu i tha Mikdamit: "A e di se El-Hasen ibn Aliu ka ndërruar jetë?" Atëherë Mikdami tha: "Të Allahut jemi dhe tek Ai do të kthehemi." Një burrë i tha: "A e konsideron këtë fatkeqësi?" Ai iu përgjigj: "E si të mos e konsideroj fatkeqësi, kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e vendoste atë në prehrin e tij dhe thoshte: 'Ky është prej meje, ndërsa Hysejni është prej Aliut'?" Burri nga Benu Esedi tha: "Ai ishte një thëngjill që Allahu i Lartësuar e fiku." Atëherë Mikdami tha: "Sa për mua, nuk do të largohem sot derisa të të zemëroj dhe të të bëj të dëgjosh atë që e urren." Pastaj tha: "O Muavije, nëse them të vërtetën, më beso, e nëse gënjej, më përgënjeshtro." Ai tha: "Ashtu do të bëj." Mikdami tha: "Të betohem në Allahun, a e di se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e ka ndaluar veshjen e arit?" Ai u përgjigj: "Po." Ai tha: "Të betohem në Allahun, a e di se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e ka ndaluar veshjen e mëndafshit?" Ai u përgjigj: "Po." Ai tha: "Të betohem në Allahun, a e di se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e ka ndaluar veshjen e lëkurave të egërsirave dhe kalërimin mbi to?" Ai u përgjigj: "Po." Mikdami tha: "Pasha Allahun, unë i kam parë të gjitha këto në shtëpinë tënde, o Muavije." Muaviu tha: "E dija se nuk do të shpëtoja prej teje, o Mikdam."
Halidi tregon: Pastaj Muaviu urdhëroi që t'i jepej Mikdamit një dhuratë që nuk ua dha dy shokëve të tij dhe i caktoi djalit të tij një pagesë prej dyqind dirhemësh. Mikdami e shpërndau atë që mori mes shokëve të tij, ndërsa burri nga Benu Esedi nuk i dha askujt asgjë. Kur kjo i arriti Muaviut, ai tha: "Sa për Mikdamin, ai është një njeri bujar që e ka dorën e hapur, ndërsa Esediu është një njeri që e ruan mirë pasurinë e tij."
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ بْنِ سَعِيدٍ الْحِمْصِيُّ، حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ، عَنْ بَحِيرٍ، عَنْ خَالِدٍ، قَالَ وَفَدَ الْمِقْدَامُ بْنُ مَعْدِيكَرِبَ وَعَمْرُو بْنُ الأَسْوَدِ وَرَجُلٌ مِنْ بَنِي أَسَدٍ مِنْ أَهْلِ قِنَّسْرِينَ إِلَى مُعَاوِيَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ فَقَالَ مُعَاوِيَةُ لِلْمِقْدَامِ أَعَلِمْتَ أَنَّ الْحَسَنَ بْنَ عَلِيٍّ تُوُفِّيَ فَرَجَّعَ الْمِقْدَامُ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ أَتَرَاهَا مُصِيبَةً قَالَ لَهُ وَلِمَ لاَ أَرَاهَا مُصِيبَةً وَقَدْ وَضَعَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حِجْرِهِ فَقَالَ
" هَذَا مِنِّي وَحُسَيْنٌ مِنْ عَلِيٍّ " . فَقَالَ الأَسَدِيُّ جَمْرَةٌ أَطْفَأَهَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ . قَالَ فَقَالَ الْمِقْدَامُ أَمَّا أَنَا فَلاَ أَبْرَحُ الْيَوْمَ حَتَّى أُغِيظَكَ وَأُسْمِعَكَ مَا تَكْرَهُ . ثُمَّ قَالَ يَا مُعَاوِيَةُ إِنْ أَنَا صَدَقْتُ فَصَدِّقْنِي وَإِنْ أَنَا كَذَبْتُ فَكَذِّبْنِي قَالَ أَفْعَلُ . قَالَ فَأَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْ لُبْسِ الذَّهَبِ قَالَ نَعَمْ . قَالَ فَأَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَى عَنْ لُبْسِ الْحَرِيرِ قَالَ نَعَمْ . قَالَ فَأَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْ لُبْسِ جُلُودِ السِّبَاعِ وَالرُّكُوبِ عَلَيْهَا قَالَ نَعَمْ . قَالَ فَوَاللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُ هَذَا كُلَّهُ فِي بَيْتِكَ يَا مُعَاوِيَةُ . فَقَالَ مُعَاوِيَةُ قَدْ عَلِمْتُ أَنِّي لَنْ أَنْجُوَ مِنْكَ يَا مِقْدَامُ قَالَ خَالِدٌ فَأَمَرَ لَهُ مُعَاوِيَةُ بِمَا لَمْ يَأْمُرْ لِصَاحِبَيْهِ وَفَرَضَ لاِبْنِهِ فِي الْمِائَتَيْنِ فَفَرَّقَهَا الْمِقْدَامُ فِي أَصْحَابِهِ قَالَ وَلَمْ يُعْطِ الأَسَدِيُّ أَحَدًا شَيْئًا مِمَّا أَخَذَ فَبَلَغَ ذَلِكَ مُعَاوِيَةَ فَقَالَ أَمَّا الْمِقْدَامُ فَرَجُلٌ كَرِيمٌ بَسَطَ يَدَهُ وَأَمَّا الأَسَدِيُّ فَرَجُلٌ حَسَنُ الإِمْسَاكِ لِشَيْئِهِ .
Al-Miqdam ibn Ma'dikarib and a man of Banu Asad from the people of Qinnisrin went to Mu'awiyah ibn AbuSufyan.
Mu'awiyah said to al-Miqdam: Do you know that al-Hasan ibn Ali has died? Al-Miqdam recited the Qur'anic verse "We belong to Allah and to Him we shall return."
A man asked him: Do you think it a calamity? He replied: Why should I not consider it a calamity when it is a fact that the Messenger of Allah (ﷺ) used to take him on his lap, saying: This belongs to me and Husayn belongs to Ali?
The man of Banu Asad said: (He was) a live coal which Allah has extinguished. Al-Miqdam said: Today I shall continue to make you angry and make you hear what you dislike. He then said: Mu'awiyah, if I speak the truth, declare me true, and if I tell a lie, declare me false.
He said: Do so. He said: I adjure you by Allah, did you hear the Messenger of Allah (ﷺ) forbidding use to wear gold?
He replied: Yes. He said: I adjure you by Allah, do you know that the Messenger of Allah (ﷺ) prohibited the wearing of silk?
He replied: Yes. He said: I adjure you by Allah, do you know that the Messenger of Allah (ﷺ) prohibited the wearing of the skins of beasts of prey and riding on them?
He said: Yes. He said: I swear by Allah, I saw all this in your house, O Mu'awiyah.
Mu'awiyah said: I know that I cannot be saved from you, O Miqdam.
Khalid said: Mu'awiyah then ordered to give him what he did not order to give to his two companions, and gave a stipend of two hundred (dirhams) to his son. Al-Miqdam then divided it among his companions, and the man of Banu Asad did not give anything to anyone from the property he received. When Mu'awiyah was informed about it, he said: Al-Miqdam is a generous man; he has an open hand (for generosity). The man of Banu Asad withholds his things in a good manner.