The Book of Wills - Libri i Testamentit - كتاب الوصية

CHAPTER 1
General
#1551
Transmeton Abdullah ibn Umeri se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Nuk i takon një muslimani që ka diçka për të lënë si testament, të kalojë dy net pa e pasur testamentin e tij të shkruar pranë vetes."

Maliku ka thënë: "Rregulli i pranuar gjerësisht në mesin tonë është se kur një person lë një porosi (testament) gjatë kohës që është me shëndet ose në sëmundje, qoftë për lirimin e skllevërve apo për gjëra të tjera, ai ka të drejtë ta ndryshojë atë si të dëshiron, derisa të jetë në prag të vdekjes. Nëse ai dëshiron ta anulojë testamentin ose ta ndryshojë atë, ai mund ta bëjë këtë, përveç rastit kur e ka bërë një skllav 'mudabbar' (të lirohet automatikisht pas vdekjes së pronarit). Nëse ai e ka bërë atë 'mudabbar', nuk ka mënyrë për ta ndryshuar këtë vendim. Ai lejohet ta ndryshojë testamentin e tij sepse i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: 'Nuk i takon një muslimani që ka diçka për të lënë si testament, të kalojë dy net pa e pasur testamentin e tij të shkruar pranë vetes.'"

Maliku shpjegoi: "Sikur personi të mos kishte mundësi ta ndryshonte testamentin e tij apo atë që ka përcaktuar në të për lirimin e skllevërve, atëherë njerëzit do të ngurronin të linin porosi nga pasuria e tyre. Njeriu e lë testamentin e tij gjatë kohës kur është me shëndet dhe gjatë udhëtimeve të tij."

Maliku përmblodhi: "Mënyra e veprimit në komunitetin tonë, për të cilën nuk ka mospajtime, është se ai mund të ndryshojë çfarëdo që dëshiron nga testamenti i tij, përveç rastit të 'mudabbarit'."
حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ مَا حَقُّ امْرِئٍ مُسْلِمٍ لَهُ شَىْءٌ يُوصَى فِيهِ يَبِيتُ لَيْلَتَيْنِ إِلاَّ وَوَصِيَّتُهُ عِنْدَهُ مَكْتُوبَةٌ ‏"‏ ‏.‏
Malik related to me from Nafi from Abdullah ibn Umar that the
Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, said, "It
is the duty of a muslim man who has something to be given as a bequest
not to spend two nights without writing a will about it."


Malik said, "The generally agreed-on way of doing things in our
community is that when the testator writes something in health or
illness as a bequest, and it has freeing slaves or things other than
that in it, he can alter it in any way he chooses, until he is on his
deathbed. If he prefers to abandon a bequest or change it, he can do
so unless he has made a slave mudabbar (to be freed after his death).
If he has made him mudabbar, there is no way to change what he has
made mudabbar. He is allowed to change his testament because the
Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, said, "It
is the duty of a muslim man who has something to be given as a bequest
not to spend two nights without writing a will about it."


Malik explained, "Had the testator not been able to change his will
nor what was mentioned in it about freeing slaves, each testator might
withhold making bequests from his property, whether in freeing slaves
or other than it. A man gives a bequest in his health and in his
travelling." (i.e. he does not wait till his death bed ) .


Malik summed up, "The way of doing things in our community about which
there is no dispute is that he can change whatever he likes of that
except for the mudabbar."
#1552
Transmeton Amr ibn Sulejm ez-Zureki: Omer ibn el-Hatabit i thanë: "Këtu ndodhet një djalosh që ende nuk e ka arritur moshën e pjekurisë. Ai është nga fisi Gassan dhe trashëgimtari i tij është në Sham. Ai zotëron pasuri, ndërsa këtu nuk ka askënd tjetër përveç vajzës së axhës së tij." Omer ibn el-Hatabi tha: "Le të lërë testament për të." Ai i la asaj me testament një pronë që quhej Pusi i Jushamit. Kjo pronë u shit për tridhjetë mijë dërhemë, dhe vajza e axhës së tij, së cilës ai i la testamentin, ishte nëna e Amr ibn Sulejm ez-Zurekiut.
حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَزْمٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ عَمْرَو بْنَ سُلَيْمٍ الزُّرَقِيَّ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، قِيلَ لِعُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ إِنَّ هَا هُنَا غُلاَمًا يَفَاعًا لَمْ يَحْتَلِمْ مِنْ غَسَّانَ وَوَارِثُهُ بِالشَّامِ وَهُوَ ذُو مَالٍ وَلَيْسَ لَهُ هَا هُنَا إِلاَّ ابْنَةُ عَمٍّ لَهُ ‏.‏ قَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَلْيُوصِ لَهَا ‏.‏ قَالَ فَأَوْصَى لَهَا بِمَالٍ يُقَالُ لَهُ بِئْرُ جُشَمٍ قَالَ عَمْرُو بْنُ سُلَيْمٍ فَبِيعَ ذَلِكَ الْمَالُ بِثَلاَثِينَ أَلْفَ دِرْهَمٍ وَابْنَةُ عَمِّهِ الَّتِي أَوْصَى لَهَا هِيَ أُمُّ عَمْرِو بْنِ سُلَيْمٍ الزُّرَقِيِّ ‏.‏
Malik related to me from Abdullah ibn Abi Bakr ibn Hazm that Amr
ibn Sulaym az-Zuraqi informed his father that it had been said to Umar
ibn al-Khattab, "There is here an adolescent boy who has not yet
reached puberty. He is from the Ghassan tribe and his heir is in ash-
Sham. He has property. Here he only has the daughter of one of his
paternal uncles." Umar ibn al-Khattab instructed, "Let him leave her a
bequest." He willed her a property called the well of Jusham.


Malik added, "That property was sold for 30,000 dirhams, and the
daughter of the paternal uncle to whom he willed it was the mother of
Amr ibn Sulaym az-Zuraqi."
#1553
Transmeton Ebu Bekr ibn Hazmi: Një djalosh nga fisi Gassan ishte duke vdekur në Medine, ndërsa trashëgimtari i tij ndodhej në Sham. Kjo gjë iu përmend Omer ibn el-Hatabit dhe i thanë: "Filani po vdes, a mund të lërë testament (vasijet)?" Ai u përgjigj: "Le të lërë testament." Ai ishte një djalosh dhjetë ose dymbëdhjetë vjeç. Ai la si testament pusin e Xhushamit, të cilin familjarët e tij e shitën për tridhjetë mijë dërhemë. Imam Maliku ka thënë: "Rregulli i rënë dakord tek ne është se personi me mendje të dobët, i pamendi apo i çmenduri që ka momente kthjelltësie, mund të lënë testament nëse zotërojnë aq mendje sa për të kuptuar atë që po lënë testament. Ndërsa ai që nuk ka aq mendje sa për të kuptuar atë që lë si testament dhe arsyeja e tij është e mposhtur, nuk mund të lërë testament."
وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَزْمٍ، أَنَّ غُلاَمًا، مِنْ غَسَّانَ حَضَرَتْهُ الْوَفَاةُ بِالْمَدِينَةِ وَوَارِثُهُ بِالشَّامِ فَذُكِرَ ذَلِكَ لِعُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَقِيلَ لَهُ إِنَّ فُلاَنًا يَمُوتُ أَفَيُوصِي قَالَ فَلْيُوصِ ‏.‏ قَالَ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ قَالَ أَبُو بَكْرٍ وَكَانَ الْغُلاَمُ ابْنَ عَشْرِ سِنِينَ أَوِ اثْنَتَىْ عَشْرَةَ سَنَةً ‏.‏ قَالَ فَأَوْصَى بِبِئْرِ جُشَمٍ فَبَاعَهَا أَهْلُهَا بِثَلاَثِينَ أَلْفَ دِرْهَمٍ ‏.‏ قَالَ يَحْيَى سَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ الأَمْرُ الْمُجْتَمَعُ عَلَيْهِ عِنْدَنَا أَنَّ الضَّعِيفَ فِي عَقْلِهِ وَالسَّفِيهَ وَالْمُصَابَ الَّذِي يُفِيقُ أَحْيَانًا تَجُوزُ وَصَايَاهُمْ إِذَا كَانَ مَعَهُمْ مِنْ عُقُولِهِمْ مَا يَعْرِفُونَ مَا يُوصُونَ بِهِ فَأَمَّا مَنْ لَيْسَ مَعَهُ مِنْ عَقْلِهِ مَا يَعْرِفُ بِذَلِكَ مَا يُوصِي بِهِ وَكَانَ مَغْلُوبًا عَلَى عَقْلِهِ فَلاَ وَصِيَّةَ لَهُ ‏.‏
Malik related to me from Yahya ibn Said from Abu Bakr ibn Hazm
that a boy from Ghassan was dying in Madina while his heir was in
Syria. That was mentioned to Umar ibn al-Khattab. It was said to him,
"So-and-so is dying. Shall he make a bequest?" He said, "Let him make
a bequest."


Yahya ibn Said said that Abu Bakr had said, "He
was a boy of ten or twelve years." Yahya said, "He willed the well of
Jusham, and his people sold it for 30,000 dirhams."


Yahya
said that he heard Malik say, "The generally agreed-on way of doing
things in our community is that a simpleton, an idiot, or a lunatic
who recovers at times, can make wills if they have enough of their
wits about them to recognise what they will. Someone who has not
enough wits to recognise what he wills, and is overcome in his
intellect, cannot make a bequest."
#1554
Transmeton Sad ibn Ebi Vakkasi:

I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) erdhi të më vizitonte në vitin e Haxhit të Lamtumirës për shkak të një dhimbjeje që më ishte rënduar shumë. I thashë: "O i Dërguari i Allahut, më ka arritur kjo dhimbje që po e sheh. Unë kam pasuri dhe nuk kam trashëgimtar tjetër përveç vajzës sime. A të jap sadaka dy të tretat e pasurisë sime?" I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Jo." I thashë: "Po gjysmën?" Ai tha: "Jo." Pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Atëherë një të tretën, e edhe një e treta është shumë. T'i lësh trashëgimtarët e tu të pasur është më mirë sesa t'i lësh ata të varfër që të lypin prej njerëzve. Çdo shpenzim që bën duke kërkuar me të kënaqësinë e Allahut, do të shpërblehesh për të, madje edhe për atë që vendos në gojën e bashkëshortes sate." Thashë: "O i Dërguari i Allahut, a do të lihem mbrapa pas shokëve të mi?" I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Ti nuk do të lihesh mbrapa që të bësh ndonjë punë të mirë, e të mos të shtohet me të grada dhe lartësia jote. Ndoshta ti do të jetosh aq sa prej teje të përfitojnë disa popuj e të dëmtohen të tjerë. O Allah, plotësoje hixhretin e shokëve të mi dhe mos i kthe ata prapa në gjurmët e tyre!" Por i mjeri ishte Sad ibn Havla; i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ndjeu keqardhje për të, pasi ai vdiq në Mekë.
حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ جَاءَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي عَامَ حَجَّةِ الْوَدَاعِ مِنْ وَجَعٍ اشْتَدَّ بِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ بَلَغَ بِي مِنَ الْوَجَعِ مَا تَرَى وَأَنَا ذُو مَالٍ وَلاَ يَرِثُنِي إِلاَّ ابْنَةٌ لِي أَفَأَتَصَدَّقُ بِثُلُثَىْ مَالِي قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لاَ ‏"‏ ‏.‏ فَقُلْتُ فَالشَّطْرُ قَالَ ‏"‏ لاَ ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ الثُّلُثُ وَالثُّلُثُ كَثِيرٌ إِنَّكَ أَنْ تَذَرَ وَرَثَتَكَ أَغْنِيَاءَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ تَذَرَهُمْ عَالَةً يَتَكَفَّفُونَ النَّاسَ وَإِنَّكَ لَنْ تُنْفِقَ نَفَقَةً تَبْتَغِي بِهَا وَجْهَ اللَّهِ إِلاَّ أُجِرْتَ حَتَّى مَا تَجْعَلُ فِي فِي امْرَأَتِكَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَأُخَلَّفُ بَعْدَ أَصْحَابِي فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّكَ لَنْ تُخَلَّفَ فَتَعْمَلَ عَمَلاً صَالِحًا إِلاَّ ازْدَدْتَ بِهِ دَرَجَةً وَرِفْعَةً وَلَعَلَّكَ أَنْ تُخَلَّفَ حَتَّى يَنْتَفِعَ بِكَ أَقْوَامٌ وَيُضَرَّ بِكَ آخَرُونَ اللَّهُمَّ أَمْضِ لأَصْحَابِي هِجْرَتَهُمْ وَلاَ تَرُدَّهُمْ عَلَى أَعْقَابِهِمْ لَكِنِ الْبَائِسُ سَعْدُ ابْنُ خَوْلَةَ يَرْثِي لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ مَاتَ بِمَكَّةَ ‏"‏ ‏.‏
Malik related to me from Ibn Shihab from Amir ibn Sad ibn Abi
Waqqas that his father said, "The Messenger of Allah, may Allah bless
him and grant him peace, came to me to treat me for a pain which
became hard to bear in the year of the farewell hajj. I said,
'Messenger of Allah, you can see how far the pain has reached me. I
have property and only my daughter inherits from me. Shall I give two
thirds of my property as sadaqa?' The Messenger of Allah, may Allah
bless him and grant him peace, said, 'No.' I said, 'Half?' He said,
'No.' Then the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him
peace, said, 'A third, and a third is a lot. Leaving your heirs rich
is better than leaving them poor to beg from people. You never spend
anything on maintenance desiring the Face of Allah by it, but that you
are rewarded for it, even what you appoint for your wife.' Sad said,
'Messenger of Allah, will I be left here in Makka after my companions
have departed for Madina?' The Messenger of Allah, may Allah bless him
and grant him peace, said, 'If you are left behind, and do sound deeds
you will increase your degree and elevation by them. Perhaps you will
be left behind so that some people may benefit by you and others may
be harmed by you. O Allah! complete their hijra for my companions, and
do not turn them back on their heels. The unfortunate one is Said ibn
Khawla.' The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him
peace, was distressed on his account for he had died at Makka."


Yahya said that he heard Malik speak about a man who willed a
third of his property to a man and said as well, "My slave will serve
so-and-so (another man) for as long as he lives, then he is free,"
then that was looked into, and the slave was found to be a third of
the property of the deceased. Malik said, "The service of the slave is
evaluated. Then the two of them divide it between them. The one who
was willed a third takes his third, as a share, and the one who was
willed the service of the slave takes what was evaluated for him of
the slave's service. Each of them takes, from the service of the slave
or from his wage if he has a wage, according to his share. If the one
who was given the service of the slave for as long as he lived dies,
then the slave is freed."


Yahya said that he heard Malik
speak about someone who willed his third and said "So-and-so has such-
and-such, and so-and-so has such-and-such," naming some of his
property, and his heirs protested that it was more than a third."
Malik said, "The heirs then have an option between giving the
beneficiaries their full bequests and taking the rest of the property
of the deceased, or between dividing among the beneficiaries the third
of the property of the deceased and surrendering to them their third.
If they wish, their rights in it reach as far as they reach."
#1555
Transmeton Maliku: "Më e mira që kam dëgjuar lidhur me testamentin e gruas shtatzënë dhe për atë se çfarë i lejohet të veprojë me pasurinë e saj, është se gruaja shtatzënë është si personi i sëmurë. Kur sëmundja është e lehtë dhe nuk ka frikë për jetën e të sëmurit, ai vepron me pasurinë e tij si të dojë. Nëse sëmundja është e tillë që i rrezikohet jeta, ai mund të disponojë vetëm me një të tretën e pasurisë së tij.

E njëjta gjë vlen edhe për gruan që është shtatzënë. Fillimi i shtatzënisë është lajm i mirë dhe gëzim. Nuk është sëmundje dhe nuk ka frikë, sepse Allahu i Bekuar dhe i Lartësuar ka thënë në Librin e Tij: 'Ne e përgëzuam atë me Is’hakun, e pas Is’hakut me Jakubin.' (Sure Hud, ajeti 71). Dhe Ai ka thënë: 'Ajo mbajti një barrë të lehtë dhe lëvizte me të, por kur u rëndua, ata iu lutën Allahut, Zotit të tyre: "Nëse na jep një fëmijë të mbarë, ne do të jemi mirënjohës."' (Sure El-A’raf, ajeti 189).

Kur gruaja shtatzënë rëndohet, asaj i lejohet të disponojë vetëm me një të tretën e pasurisë së saj. Fillimi i këtij kufizimi është pas gjashtë muajsh. Allahu i Bekuar dhe i Lartësuar ka thënë në Librin e Tij: 'Nënat i ushqejnë fëmijët e tyre me gji dy vjet të plota.' (Sure El-Bekare, ajeti 233). Dhe Ai ka thënë: 'Shtatzënia e tij dhe gjidhënia zgjasin tridhjetë muaj.'

Kur kalojnë gjashtë muaj për gruan shtatzënë nga dita e zënies së fëmijës, asaj i lejohet të disponojë vetëm me një të tretën e pasurisë së saj.

Një burrë që rreshtohet në radhët e betejës mund të disponojë vetëm me një të tretën e pasurisë së tij. Ai është në të njëjtën pozitë si gruaja shtatzënë ose i sëmuri për të cilin ka frikë për jetën, përderisa ndodhet në atë situatë."
Yahya said that he heard Malik say, "The best of what I have
heard about the testament of a pregnant woman and about what
settlements she is permitted in her property is that the pregnant
woman is like the sick person. When the illness is light, and one does
not fear for the sick person, he does with his property what he likes.
If the illness is such that his life is feared for, he can only
dispose of a third of his estate."


He said, "It is the same
with a woman who is pregnant. The beginning of pregnancy is good news
and joy. It is not illness and no fear because Allah the Blessed, the
Exalted, said in His Book, 'We gave her good news of Ishaq and after
Ishaq, Yaqub.' (Sura ll ayat 71). And He said, 'She bore a light
burden and passed by with it, but when she became heavy, they called
upon Allah, their Lord, "If you give us a good-doing son, we will be
among the thankful." '(Sura 7 ayat 189).


"When a pregnant
woman becomes heavy, she is only permitted to dispose of a third of
her estate. The beginning of this restriction is after six months.
Allah, the Blessed, the Exalted, said in His Book, 'Mothers suckle
their children for two complete years.' And He said, 'his bearing and
weaning are thirty months.' (Sura 2 ayat 233).


"When six
months have passed for the pregnant woman from the day she conceived,
she is only permitted to dispose of a third of her property."


Yahya said that he heard Malik say, "A man who is advancing in the row
for battle, can only dispose of a third of his property. He is in the
same position as a pregnant woman or an ill person who is feared for,
as long as he is in that situation."
#1556
Transmeton Maliku: Ky ajet është i shfuqizuar. Ai është fjala e Allahut, të Bekuarit dhe të Lartësuarit: "Nëse lë pasuri, testamenti është për prindërit dhe të afërmit." Ajo që zbriti rreth ndarjes së pjesëve të caktuara të trashëgimisë në Librin e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit, e shfuqizoi atë.

Suneti i qëndrueshëm tek ne, për të cilin nuk ka mospajtim, është se nuk i lejohet testuesit të bëjë testament në favor të një trashëgimtari, përveçse nëse trashëgimtarët e tjerë e lejojnë atë. Nëse disa prej tyre e lejojnë dhe të tjerët refuzojnë, atij i lejohet të zvogëlojë pjesën e atyre që kanë dhënë lejen. Ata që refuzojnë marrin pjesën e tyre të plotë nga trashëgimia.

Në lidhje me një të sëmurë rëndë që bën një testament dhe kërkon leje nga trashëgimtarët e tij kur ai është aq i sëmurë sa ka nën kontroll vetëm një të tretën e pasurisë së tij, dhe ata i japin leje t'i lërë disave prej trashëgimtarëve më shumë se të tretën: Ata nuk mund ta revokojnë këtë. Sikur t'u lejohej ta bënin këtë, çdo trashëgimtar do ta bënte, e pastaj, kur testuesi të vdiste, ata do ta mbanin atë për vete dhe do ta pengonin atë nga lënia me testament e të tretës së tij dhe asaj që i ishte lejuar në lidhje me pasurinë e tij.

Nëse ai u kërkon leje trashëgimtarëve të tij për t'i dhënë një testament një trashëgimtari ndërsa është shëndoshë e mirë dhe ata i japin leje, kjo nuk është e detyrueshme për ta. Trashëgimtarët mund ta anulojnë këtë nëse dëshirojnë. Kjo sepse kur njeriu është shëndoshë e mirë, ai ka të drejtë mbi të gjithë pasurinë e tij dhe mund të bëjë çfarë të dojë me të. Nëse dëshiron, mund ta shpenzojë të gjithën. Ai mund ta shpenzojë atë dhe të japë sadaka me të ose t'ia japë kujtdo që dëshiron. Kërkesa për leje nga trashëgimtarët e tij është e vlefshme për trashëgimtarët vetëm kur ata i japin leje në kohën kur autoriteti mbi të gjithë pasurinë e tij i është kufizuar dhe asgjë përveç të tretës nuk i lejohet, dhe kur ata kanë më shumë të drejtë në dy të tretat e pasurisë së tij sesa ai vetë. Atëherë leja e tyre bëhet relevante. Nëse ai i kërkon njërit prej trashëgimtarëve t’ia japë trashëgiminë e tij atij kur është duke vdekur, dhe trashëgimtari pranon e pastaj njeriu që po vdes nuk disponon fare me të, ajo i kthehet atij që e dha, përveç nëse i vdekuri i ka thënë: "Filani - (një nga trashëgimtarët e tij) - është i dobët dhe do të dëshiroja që t'ia jepje trashëgiminë tënde." Kështu ai ia jep atij. Kjo është e lejuar kur i ndjeri e ka specifikuar për të.

Kur një person i jep njeriut që po vdes përdorim të lirë të pjesës së tij të trashëgimisë, dhe njeriu që po vdes shpërndan një pjesë të saj dhe një pjesë mbetet, ajo i kthehet dhënësit pasi njeriu të ketë vdekur.

Në lidhje me dikë që bëri një testament dhe përmendi se i kishte dhënë njërit prej trashëgimtarëve të tij diçka që ai nuk e kishte marrë në zotërim, kështu që trashëgimtarët refuzuan ta lejonin këtë: Ajo dhuratë u kthehet trashëgimtarëve si trashëgimi sipas Librit të Allahut, sepse i ndjeri nuk kishte për qëllim që kjo të merrej nga e treta, dhe trashëgimtarët nuk kanë pjesë në të tretën (të cilën njeriu që po vdes lejohet ta lërë me testament).
Yahya said that he heard Malik say, "This ayat is abrogated. It
is the word of Allah, the Blessed, the Exalted, 'If he leaves goods,
the testament is for parents and kinsmen.' What came down about the
division of the fixed shares of inheritance in the Book of Allah, the
Mighty, the Exalted, abrogated it."


Yahya said that he heard
Malik say, "The established sunna with us, in which there is no
dispute, is that it is not permitted for a testator to make a bequest
(in addition to the fixed share) in favour of an heir, unless the
other heirs permit him. If some of them permit him and others refuse,
he is allowed to diminish the share of those who have given their
permission. Those who refuse take their full share from the
inheritance.


Yahya said that he heard Malik speak about an
invalid who made a bequest and asked his heirs to give him permission
to make a bequest when he was so ill that he only had command of a
third of his property, and they gave him permission to leave some of
his heirs more than his third. Malik said, "They cannot revoke that.
Had they been permitted to do so, every heir would have done that, and
then, when the testator died, they would take that for themselves and
prevent him from bequeathing his third and what was permitted to him
with respect to his property."


Malik said, "If he asks
permission of his heirs to grant a bequest to an heir while he is well
and they give him permission, that is not binding on them. The heirs
can rescind that if they wish. That is because when a man is well, he
is entitled to all his property and can do what he wishes with it. If
he wishes, he can spend all of it. He can spend it and give sadaqa
with it or give it to whomever he likes. His asking permission of his
heirs is permitted for the heirs, when they give him permission when
authority over all his property is closed off from him and nothing
outside of the third is permitted to him, and when they are more
entitled to the two-thirds of his property than he is himself. That is
when their permission becomes relevant. If he asks one of the heirs to
give his inheritance to him when he is dying, and the heir agrees and
then the dying man does not dispose of it at all, it is returned to
the one who gave it unless the deceased said to him, 'So-and-so - (one
of his heirs) - is weak, and I would like you to give him your
inheritance.' So he gives it to him. That is permitted when the
deceased specified it for him."


Malik said, "When a man gives
the dying man free use of his share of the inheritance, and the dying
man distributes some of it and some remains, it is returned to the
giver, after the man has died."


Yahya said that he heard
Malik speak about someone who made a bequest and mentioned that he had
given one of his heirs something which he had not taken possession of,
so the heirs refused to permit that. Malik said, "That gift returns to
the heirs as inheritance according to the Book of Allah because the
deceased did not mean that to be taken out of the third and the heirs
do not have a portion in the third (which the dying man is allowed to
bequeath)."
#1557
Transmeton Urveja: Një burrë me tipare femërore ishte te Umm Seleme, bashkëshortja e Pejgamberit (s.a.v.s.). Ai i tha Abdullah ibn Ebi Umejes, ndërsa i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) po dëgjonte: "O Abdullah! Nëse Allahu ju jep fitore mbi Taifin nesër, unë do të të tregoj për vajzën e Gejlanit. Ajo ka katër palosje (mishi) përpara dhe tetë prapa." Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Këta njerëz të mos hyjnë më te ju."
حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ مُخَنَّثًا، كَانَ عِنْدَ أُمِّ سَلَمَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ فَقَالَ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي أُمَيَّةَ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَسْمَعُ يَا عَبْدَ اللَّهِ إِنْ فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْكُمُ الطَّائِفَ غَدًا فَأَنَا أَدُلُّكَ عَلَى ابْنَةِ غَيْلاَنَ فَإِنَّهَا تُقْبِلُ بِأَرْبَعٍ وَتُدْبِرُ بِثَمَانٍ ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ لاَ يَدْخُلَنَّ هَؤُلاَءِ عَلَيْكُمْ ‏"‏ ‏.‏
Malik said from Hisham ibn Urwa from his father that an
effeminate man was with Umm Salama, the wife of the Prophet, may Allah
bless him and grant him peace. He said to Abdullah ibn Abi Umayya
while the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace,
was listening. "Abdullah! If Allah grants you victory over Ta'if
tomorrow, I will lead you to the daughter of Ghailan. She has four
folds on her front and eight folds on her back." The Messenger of
Allah, may Allah bless him and grant him peace, said, "This sort of
man should not enter freely with you." (It was customary to allow men
with no sexual inclination to enter freely where there were women).
#1558
Transmeton El-Kasim ibn Muhamedi: Një grua nga Ensarët ishte e martuar me Omer ibn el-Hatabin. Ajo i lindi atij Asim ibn Omerin, e pastaj ai u nda prej saj. Omeri erdhi në Kuba dhe e gjeti djalin e tij, Asimin, duke luajtur në oborrin e xhamisë. Ai e kapi për krahu dhe e uli përpara vetes mbi kafshë. Gjyshja e fëmijës e pa këtë dhe u grind me Omerin për djalin, derisa shkuan te Ebu Bekër es-Siddiku. Omeri tha: "Është djali im." Gruaja tha: "Është djali im." Ebu Bekri tha: "Lëre atë me të." Omeri nuk i ktheu më fjalë.
وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّهُ قَالَ سَمِعْتُ الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ، يَقُولُ كَانَتْ عِنْدَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَوَلَدَتْ لَهُ عَاصِمَ بْنَ عُمَرَ ثُمَّ إِنَّهُ فَارَقَهَا فَجَاءَ عُمَرُ قُبَاءً فَوَجَدَ ابْنَهُ عَاصِمًا يَلْعَبُ بِفِنَاءِ الْمَسْجِدِ فَأَخَذَ بِعَضُدِهِ فَوَضَعَهُ بَيْنَ يَدَيْهِ عَلَى الدَّابَّةِ فَأَدْرَكَتْهُ جَدَّةُ الْغُلاَمِ فَنَازَعَتْهُ إِيَّاهُ حَتَّى أَتَيَا أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ فَقَالَ عُمَرُ ابْنِي ‏.‏ وَقَالَتِ الْمَرْأَةُ ابْنِي ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ خَلِّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهُ ‏.‏ قَالَ فَمَا رَاجَعَهُ عُمَرُ الْكَلاَمَ ‏.‏ قَالَ وَسَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ وَهَذَا الأَمْرُ الَّذِي آخُذُ بِهِ فِي ذَلِكَ ‏.‏
Malik related to me that Yahya ibn Said said that he heard al-
Qasim ibn Muhammad say, "A woman of the Ansar was married to Umar ibn
al-Khattab. She bore Asim ibn Umar to him, and then he separated from
her. Umar came to Quba and found his son Asim playing in the courtyard
of the mosque. He took him by the arm and placed him before him on his
mount. The grandmother of the child saw him and argued with Umar about
the child so they went to Abu Bakr as-Siddiq. Umar said, 'My son.' The
woman said, 'My son.' Abu Bakr said, 'Do not interfere between a child
and its mother.' Umar did not repeat his words."


Yahya said
that he heard Malik say, "This is what I would have done in that
situation."
#1559
Transmeton Maliku:

Lidhur me një burrë që blen mallra – kafshë, rroba apo artikuj të tjerë – dhe shitja rezulton e palejuar, kështu që ajo anulohet dhe personi që i ka marrë mallrat urdhërohet t'ia kthejë ato pronarit, Maliku ka thënë: "Pronari i mallit ka të drejtë vetëm në vlerën e tyre në ditën kur i janë marrë ato, e jo në ditën kur i kthehen. Kjo ndodh sepse personi është përgjegjës për to që nga dita kur i ka marrë, dhe çdo humbje në to pas asaj kohe bie mbi të. Për këtë arsye, edhe çdo shtim apo rritje e tyre i takon atij. Një njeri mund ta marrë mallin në një kohë kur ai shitet mirë dhe ka kërkesë, e pastaj duhet ta kthejë atë në një kohë kur çmimi ka rënë dhe askush nuk e dëshiron. Për shembull, njeriu mund ta marrë mallin nga tjetri dhe ta shesë për dhjetë dinarë ose ta mbajë kur çmimi është i tillë. Pastaj, atij mund t'i duhet ta kthejë atë kur çmimi është vetëm një dinar. Ai nuk duhet të përfitojë nëntë dinarë nga pasuria e personit tjetër. Ose mund të ndodhë që malli të merret dhe të shitet për një dinar ose të mbahet kur çmimi është vetëm një dinar, e pastaj duhet të kthehet kur vlera e tij në ditën e kthimit është dhjetë dinarë. Ai që i ka marrë nuk është i detyruar t'i paguajë pronarit nëntë dinarë nga pasuria e tij. Ai është i obliguar të paguajë vetëm vlerën e asaj që ka marrë në posedim në ditën kur është marrë."

Ai tha gjithashtu: "Ajo që e sqaron këtë është se kur një hajdut vjedh mallra, shikohet vetëm çmimi i tyre në ditën kur i ka vjedhur. Nëse për këtë shkak është i domosdoshëm prerja e dorës, kjo veprohet. Nëse prerja e dorës shtyhet, qoftë sepse hajduti burgoset derisa të shqyrtohet situata e tij ose sepse ai ikën e pastaj kapet, vonesa e prerjes së dorës nuk e largon haddin, i cili ishte i detyrueshëm për të në ditën kur vodhi, edhe nëse ato mallra zhvlerësohen pas kësaj. Gjithashtu, vonesa nuk e bën të detyrueshme prerjen e dorës nëse ajo nuk ishte e detyrueshme në ditën kur ai i mori ato mallra, edhe nëse ato bëhen të shtrenjta pas kësaj."
Yahya said that he heard Malik speak about a man who bought goods
- animals or clothes or wares, and the sale was found not to be
permitted so it was revoked and the one who had taken the goods was
ordered to return the owner his goods. Malik said, "The owner of the
goods only has their value on the day they were taken from him, and
not on the day they are returned to him. That is because the man is
liable for them from the day he took them and whatever loss is in them
after that is against him. For that reason, their increase and growth
are also his. A man may take the goods at a time when they are selling
well and are in demand, and then have to return them at a time when
they have fallen in price and no one wants them. For instance, the man
may take the goods from the other man, and sell them for ten dinars or
keep them while their price is that. Then he may have to return them
while their price is only a dinar. He should not go off with nine
dinars from the man's property. Or perhaps they are taken by the man,
and he sells them for a dinar or keeps them, while their price is only
a dinar, then he has to return them, and their value on the day he
returns them is ten dinars. The one who took them does not have to pay
nine dinars from his property to the owner. He is only obliged to pay
the value of what he took possession of on the day it was taken ."


He said, "Part of what clarifies this is that when a thief
steals goods, only their price on the day he stole them is looked at.
If cutting off the hand is necessary because of it, that is done. If
the cutting off is delayed, either because the thief is imprisoned
until his situation is examined or he flees and then is caught, the
delay of the cutting off of the hand does not make the hadd, which was
obliged for him on the day he stole, fall from him even if those goods
become cheap after that. Nor does delay oblige cutting off the hand if
it was not obliged on the day he took those goods, even if they become
expensive after that."
#1560
Transmeton Ebu Derda: Ai i shkroi Selman el-Farsiut: "Eja menjëherë në tokën e shenjtë." Selmani ia ktheu: "Toka nuk e bën askënd të shenjtë. Veprat e njeriut e bëjnë atë të shenjtë. Kam dëgjuar se je caktuar si mjek për të shëruar njerëzit. Nëse je i suksesshëm në shërim, lum për ty! Por nëse je i shtirur si i tillë, atëherë ruhu se mos vret ndonjë njeri e hyn në Zjarr!" Kur Ebu Derda gjykonte mes dy njerëzve dhe ata largoheshin prej tij, ai i shikonte dhe thoshte: "Kthehuni tek unë, ma përsëritni edhe një herë çështjen tuaj. Një i shtirur, pashë Allahun!"

Maliku ka thënë: "Nëse dikush shfrytëzon një rob pa lejen e zotërisë së tij për ndonjë punë me rëndësi, për të cilën zakonisht paguhet, ai është përgjegjës për çdo dëm që mund t'i ndodhë robit. Nëse robi shpëton dhe zotëria e tij kërkon pagesën për punën e kryer, kjo i takon zotërisë. Ky është rregulli tek ne."

Maliku ka thënë për robin që është pjesërisht i lirë dhe pjesërisht i skllavëruar: "Pasuria e tij mbetet në dorën e tij, por ai nuk mund të veprojë me të sipas dëshirës. Ai ushqehet dhe vishet me të në mënyrë të duhur. Nëse vdes, pasuria e tij i takon atij te i cili ai është ende në robëri."

Maliku ka thënë: "Rregulli tek ne është se prindi mund t'i kërkojë llogari fëmijës së tij për shpenzimet që bën për të, që nga dita kur fëmija posedon pasuri, qoftë në para apo në mallra, nëse prindi dëshiron këtë."
حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّ أَبَا الدَّرْدَاءِ، كَتَبَ إِلَى سَلْمَانَ الْفَارِسِيِّ أَنْ هَلُمَّ إِلَى الأَرْضِ الْمُقَدَّسَةِ فَكَتَبَ إِلَيْهِ سَلْمَانُ إِنَّ الأَرْضَ لاَ تُقَدِّسُ أَحَدًا وَإِنَّمَا يُقَدِّسُ الإِنْسَانَ عَمَلُهُ وَقَدْ بَلَغَنِي أَنَّكَ جُعِلْتَ طَبِيبًا تُدَاوِي فَإِنْ كُنْتَ تُبْرِئُ فَنِعِمَّا لَكَ وَإِنْ كُنْتَ مُتَطَبِّبًا فَاحْذَرْ أَنْ تَقْتُلَ إِنْسَانًا فَتَدْخُلَ النَّارَ ‏.‏ فَكَانَ أَبُو الدَّرْدَاءِ إِذَا قَضَى بَيْنَ اثْنَيْنِ ثُمَّ أَدْبَرَا عَنْهُ نَظَرَ إِلَيْهِمَا وَقَالَ ارْجِعَا إِلَىَّ أَعِيدَا عَلَىَّ قِصَّتَكُمَا مُتَطَبِّبٌ وَاللَّهِ ‏.‏ قَالَ وَسَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ مَنِ اسْتَعَانَ عَبْدًا بِغَيْرِ إِذْنِ سَيِّدِهِ فِي شَىْءٍ لَهُ بَالٌ وَلِمِثْلِهِ إِجَارَةٌ فَهُوَ ضَامِنٌ لِمَا أَصَابَ الْعَبْدَ إِنْ أُصِيبَ الْعَبْدُ بِشَىْءٍ وَإِنْ سَلِمَ الْعَبْدُ فَطَلَبَ سَيِّدُهُ إِجَارَتَهُ لِمَا عَمِلَ فَذَلِكَ لِسَيِّدِهِ وَهُوَ الأَمْرُ عِنْدَنَا ‏.‏ قَالَ وَسَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ فِي الْعَبْدِ يَكُونُ بَعْضُهُ حُرًّا وَبَعْضُهُ مُسْتَرَقًّا إِنَّهُ يُوقَفُ مَالُهُ بِيَدِهِ وَلَيْسَ لَهُ أَنْ يُحْدِثَ فِيهِ شَيْئًا وَلَكِنَّهُ يَأْكُلُ فِيهِ وَيَكْتَسِي بِالْمَعْرُوفِ فَإِذَا هَلَكَ فَمَالُهُ لِلَّذِي بَقِيَ لَهُ فِيهِ الرِّقُّ ‏.‏ قَالَ وَسَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ الأَمْرُ عِنْدَنَا أَنَّ الْوَالِدَ يُحَاسِبُ وَلَدَهُ بِمَا أَنْفَقَ عَلَيْهِ مِنْ يَوْمِ يَكُونُ لِلْوَلَدِ مَالٌ - نَاضًّا كَانَ أَوْ عَرْضًا - إِنْ أَرَادَ الْوَالِدُ ذَلِكَ ‏.‏
Malik related to me from Yahya ibn Said that Abu'd-Darda wrote to
Salman al-Farsi, "Come immediately to the holy land." Salman wrote
back to him, "Land does not make anyone holy. Man's deeds make him
holy. I have heard that you were put up as a doctor to treat and cure
people. If you are innocent, then may you have delight! If you are a
quack, then beware lest you kill a man and enter the Fire!" When
Abu'd-Darda judged between two men, and they turned from him to go, he
would look at them and say, "Come back to me, and tell me your story
again. A quack! By Allah!"


Yahya said that he heard Malik
say, "If someone makes use of a slave, without permission of its
master, in anything important to him, whose like has a fee, he is
liable for what befalls the slave if anything befalls him. If the
slave is safe and his master asks for his wage for what he has done,
that is the master's right. This is what is done in our community."


Yahya said that he heard Malik say about a slave who is part
free and part enslaved, "His property is suspended in his hand and he
cannot begin anything with it. He eats from it and clothes himself in
an approved fashion. If he dies, his property belongs to the one to
whom he is in slavery."


Yahya said that he heard Malik say,
"The way of doing things in our community is that a parent can take
his child to account for what he spends on him from the day the child
has property, cash or goods, if the parent wants that."
#1561
Transmeton babai i Omer ibn Abdurrahman ibn Dalaf el-Muzeniut se një burrë nga fisi Xhuhejne blinte deve përpara se njerëzit të niseshin për në haxh dhe i shiste ato me një çmim më të lartë. Më pas, ai udhëtonte shpejt dhe arrinte në Mekë përpara të tjerëve që ishin nisur për haxh. Ai falimentoi dhe çështja e tij iu paraqit Omer ibn el-Hatabit, i cili tha: "O njerëz! Usejfi’u i Xhuhejnes u mjaftua me fenë dhe amanetin e tij vetëm që të thuhej se ai ia kaloi haxhinjve. Ai mori borxhe duke u shmangur nga shlyerja e tyre, derisa e gjithë pasuria e tij u përpi. Kushdo që ka ndonjë borxh ndaj tij, le të vijë te ne nesër në mëngjes dhe ne do ta ndajmë pasurinë e tij mes tyre. Kini kujdes nga borxhi, sepse fillimi i tij është brengë dhe fundi i tij është shkatërrim."
وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ دَلاَفٍ الْمُزَنِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَجُلاً، مِنْ جُهَيْنَةَ كَانَ يَسْبِقُ الْحَاجَّ فَيَشْتَرِي الرَّوَاحِلَ فَيُغْلِي بِهَا ثُمَّ يُسْرِعُ السَّيْرَ فَيَسْبِقُ الْحَاجَّ فَأَفْلَسَ فَرُفِعَ أَمْرُهُ إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَقَالَ أَمَّا بَعْدُ أَيُّهَا النَّاسُ فَإِنَّ الأُسَيْفِعَ أُسَيْفِعَ جُهَيْنَةَ رَضِيَ مِنْ دِينِهِ وَأَمَانَتِهِ بِأَنْ يُقَالَ سَبَقَ الْحَاجَّ أَلاَ وَإِنَّهُ قَدْ دَانَ مُعْرِضًا فَأَصْبَحَ قَدْ رِينَ بِهِ فَمَنْ كَانَ لَهُ عَلَيْهِ دَيْنٌ فَلْيَأْتِنَا بِالْغَدَاةِ نَقْسِمُ مَالَهُ بَيْنَهُمْ وَإِيَّاكُمْ وَالدَّيْنَ فَإِنَّ أَوَّلَهُ هَمٌّ وَآخِرَهُ حَرْبٌ ‏.‏
Malik related to me from Umar ibn Abd ar-Rahman ibn Dalaf al-
Muzani from his father that a man from the Juhayna tribe used to buy
camels before people set out for hajj and sell them at a higher price.
Then he travelled quickly and used to arrive in Makka before the
others who set out for hajj. He went bankrupt and his situation was
put before Umar ibn al-Khattab, who said, "O People! al-Usayfi, al-
Usayfi of the Juhayna, was satisfied with his deen and his trust
because it was said of him that he arrived before the others on hajj.
He used to incur debts which he was not careful to repay, so all of
his property has been eaten up by it. Whoever has a debt against him,
let him come to us tomorrow and we will divide his property between
his creditors. Beware of debts! Their beginning is a worry and their
end is destitution. "
#1562
Transmeton Maliku: Suneti tek ne lidhur me krimet e skllevërve është se dora nuk pritet për asnjë lëndim që skllavi i shkakton një njeriu, as për diçka që ai përvetëson fshehurazi, as për diçka të ruajtur që ai vjedh, as për hurmat e varura që ai i këput, i dëmton apo i vjedh. Kjo rëndon mbi vetë vlerën e skllavit dhe nuk e tejkalon çmimin e tij, qoftë pak apo shumë. Nëse zotëria i tij dëshiron të japë vlerën e asaj që skllavi ka marrë ose ka shkatërruar, ose të paguajë dëmshpërblimin për lëndimin, ai e paguan atë dhe e mban skllavin e tij. Nëse ai dëshiron ta dorëzojë atë, ai e dorëzon dhe asgjë tjetër nuk rëndon mbi të. Zotëria ka të drejtën e zgjedhjes në këtë rast.
Yahya said that he heard Malik say, "The sunna with us about the
crime of slaves is that the hand is not cut off for any harm that a
slave causes a man, or something he pilfers, or something guarded
which he steals, or hanging dates he cuts down or ruins, or steals.
That is against the slave's person and does not exceed the price of
the slave whether it is little or much. If his master wishes to give
the value of what the slave took or ruined, or pay the blood-price for
the injury, he pays it and keeps his slave. If he wishes to surrender
him, he surrenders him, and none of that is against him. The master
has the option in that."
#1563
Transmeton Othman ibn Affani: Nëse dikush i jep diçka dhuratë fëmijës së tij të vogël, i cili nuk ka arritur moshën që ta marrë në posedim dhuratën e tij, dhe e bën këtë publike duke dëshmuar për të, atëherë ajo është e vlefshme, edhe nëse babai mbetet kujdestar i saj.

Maliku ka thënë: Rregulli tek ne është se nëse dikush i jep djalit të tij të vogël ar ose argjend, e pastaj vdes ndërsa ai ishte ende nën kujdesin e tij, djali nuk gëzon asgjë nga ajo, përveç nëse babai e ka veçuar atë konkretisht ose ia ka dorëzuar një personi tjetër për ta ruajtur për djalin e tij. Nëse ai vepron kështu, atëherë ajo është e vlefshme për djalin.
حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ، قَالَ مَنْ نَحَلَ وَلَدًا لَهُ صَغِيرًا لَمْ يَبْلُغْ أَنْ يَحُوزَ نُحْلَهُ فَأَعْلَنَ ذَلِكَ لَهُ وَأَشْهَدَ عَلَيْهَا فَهِيَ جَائِزَةٌ وَإِنْ وَلِيَهَا أَبُوهُ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ عِنْدَنَا أَنَّ مَنْ نَحَلَ ابْنًا لَهُ صَغِيرًا ذَهَبًا أَوْ وَرِقًا ثُمَّ هَلَكَ وَهُوَ يَلِيهِ إِنَّهُ لاَ شَىْءَ لِلاِبْنِ مِنْ ذَلِكَ إِلاَّ أَنْ يَكُونَ الأَبُ عَزَلَهَا بِعَيْنِهَا أَوْ دَفَعَهَا إِلَى رَجُلٍ وَضَعَهَا لاِبْنِهِ عِنْدَ ذَلِكَ الرَّجُلِ فَإِنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَهُوَ جَائِزٌ لِلاِبْنِ ‏.‏
Malik related to me from Ibn Shihab from Said ibn al-Musayyab
that Uthman ibn Affan said, "If someone gives something to his small
child who is not old enough to look after it himself, and in order
that his gift might be permitted he makes the gift public and has it
witnessed, the gift is permitted, even if the father keeps charge of
it."


Malik said, "What is done in our community is that if a
man gives his small child some gold or silver and then dies and he has
it in his own keeping, the child has none of it unless the father set
it aside in coin or placed it with a man to keep for the son. If he
does that, it is permitted for the son."