Transmetohet nga një anëtar i delegacionit të Abd el-Kajsit:
Kur u nisëm në udhëtimin tonë drejt Pejgamberit (s.a.v.s.), udhëtuam derisa u afruam në destinacion. Na doli përpara një burrë që kalëronte një deve të re, i cili na përshëndeti dhe ne ia kthyem selamin. Ai u ndal dhe pyeti: "Nga cili popull jeni?" Ne u përgjigjëm: "Jemi delegacioni i Abd el-Kajsit." Ai tha: "Mirë se erdhët! Ju kërkoja juve, kam ardhur t'ju jap lajmin e mirë. Dje Pejgamberi (s.a.v.s.) shikoi nga lindja dhe na tha: 'Nesër nga kjo anë (nga lindja) do të vijë delegacioni më i mirë i arabëve.' E kalova natën duke pritur derisa u gdhi, hipa mbi devenë time dhe udhëtova me nxitim derisa dita u ngrit lart. Desha të kthehesha, por pashë kokat e deveve tuaja." Pastaj ai e ktheu devenë e tij dhe u kthye me nxitim derisa arriti te Pejgamberi (s.a.v.s.), i cili ishte i rrethuar nga shokët e tij prej Muhaxhirëve dhe Ensarëve. Ai tha: "Me babanë e nënën time (u flijofshin për ty), erdha të të jap lajmin e mirë për delegacionin e Abd el-Kajsit." Pejgamberi (s.a.v.s.) pyeti: "Si i gjete ata, o Omer?" Ai u përgjigj: "Ata janë pas meje, sapo kanë mbërritur." Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Allahu të dhëntë lajme të mira!"
Njerëzit u përgatitën në vendet e tyre. Pejgamberi (s.a.v.s.) ishte i ulur; ai vendosi skajin e rrobës së tij poshtë dorës dhe u mbështet mbi të, duke i shtrirë këmbët. Kur erdhi delegacioni, Muhaxhirët dhe Ensarët u gëzuan për ta. Kur e panë Pejgamberin (s.a.v.s.) dhe shokët e tij, ata i nxituan devetë e tyre prej gëzimit dhe u afruan me shpejtësi. Njerëzit u lëruan vend, ndërsa Pejgamberi (s.a.v.s.) qëndronte i mbështetur në të njëjtën gjendje. Vetëm Eshexhi (Munthir bin Aidh) mbeti prapa; ai i mblodhi devetë e tyre, i uli, i shkarkoi peshat, mblodhi pajisjet, pastaj nxori një çantë rrobash, i hoqi rrobat e udhëtimit dhe veshi një veshje të bukur. Pastaj erdhi duke ecur me qetësi.
Pejgamberi (s.a.v.s.) pyeti: "Kush është zotëria, udhëheqësi dhe i pari juaj?" Të gjithë treguan me dorë nga ai. Pejgamberi (s.a.v.s.) pyeti: "A është ky djali i zotërinjve tuaj?" Ata u përgjigjën: "Baballarët e tij ishin zotërinjtë tanë në Xhahilijet, ndërsa ai është udhëheqësi ynë në Islam." Kur Eshexhi arriti dhe deshi të ulej diku anash, Pejgamberi (s.a.v.s.) u drejtua dhe i tha: "Këtu, o Eshexh!" Atë ditë u quajt për herë të parë Eshexh, sepse kur ishte foshnjë e kishte goditur një gomar me thundër në ballë, dhe në fytyrën e tij kishte një shenjë si hënë. Pejgamberi (s.a.v.s.) e uli pranë vetes, u tregua i butë me të dhe ia njohu vlerën mbi të tjerët.
Njerëzit iu drejtuan Pejgamberit (s.a.v.s.) duke e pyetur dhe ai i njoftonte ata. Në fund të bisedës, ai pyeti: "A keni diçka me vete nga ushqimi juaj?" Ata thanë: "Po." Dhe nxituan secili te ngarkesat e tyre dhe sollën grumbuj hurmash në duart e tyre. I vendosën ato mbi një mbulesë lëkure para tij. Ai kishte në dorë një degë palme me të cilën bënte shenjë. Ai bëri me shenjë drejt një grumbulli hurmash dhe pyeti: "A e quani këtë et-Ta'dhudh?" Thanë: "Po." Ai pyeti: "Po këtë, a e quani es-Sarafan?" Thanë: "Po." Ai pyeti: "Po këtë, a e quani el-Berni?" Thanë: "Po." Ai tha: "Kjo është hurma juaj më e mirë dhe më e dobishmja për ju."
Disa nga pleqtë e fisit treguan: "Dhe është me më së shumti bereqet. Ne më parë e konsideronim atë si ushqim të thjeshtë me të cilin ushqenim devetë dhe gomarët tanë, por kur u kthyem nga ky delegacion, dëshira jonë për të u rrit dhe i mbollëm ato derisa të gjitha frutat tona u bënë nga ky lloj dhe pamë bereqetin e tyre."
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ: حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْعَصَرِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنَا شِهَابُ بْنُ عَبَّادٍ الْعَصَرِيُّ، أَنَّ بَعْضَ وَفْدِ عَبْدِ الْقَيْسِ سَمِعَهُ يَذْكُرُ، قَالَ: لَمَّا بَدَأْنَا فِي وِفَادَتِنَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم سِرْنَا، حَتَّى إِذَا شَارَفْنَا الْقُدُومَ تَلَقَّانَا رَجُلٌ يُوضِعُ عَلَى قَعُودٍ لَهُ، فَسَلَّمَ، فَرَدَدْنَا عَلَيْهِ، ثُمَّ وَقَفَ فَقَالَ: مِمَّنِ الْقَوْمُ؟ قُلْنَا: وَفْدُ عَبْدِ الْقَيْسِ، قَالَ: مَرْحَبًا بِكُمْ وَأَهْلاً، إِيَّاكُمْ طَلَبْتُ، جِئْتُ لِأُبَشِّرَكُمْ، قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِالأَمْسِ لَنَا: إِنَّهُ نَظَرَ إِلَى الْمَشْرِقِ فَقَالَ: لَيَأْتِيَنَّ غَدًا مَنْ هَذَا الْوَجْهِ، يَعْنِي: الْمَشْرِقَ، خَيْرُ وَفْدِ الْعَرَبِ، فَبَتُّ أَرُوغُ حَتَّى أَصْبَحْتُ، فَشَدَدْتُ عَلَى رَاحِلَتِي، فَأَمْعَنْتُ فِي الْمَسِيرِ حَتَّى ارْتَفَعَ النَّهَارُ، وَهَمَمْتُ بِالرُّجُوعِ، ثُمَّ رُفِعَتْ رُءُوسُ رَوَاحِلِكُمْ، ثُمَّ ثَنَى رَاحِلَتَهُ بِزِمَامِهَا رَاجِعًا يُوضِعُ عَوْدَهُ عَلَى بَدْئِهِ، حَتَّى انْتَهَى إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم , وَأَصْحَابُهُ حَوْلَهُ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ، فَقَالَ: بِأَبِيوَأُمِّي، جِئْتُ أُبَشِّرُكَ بِوَفْدِ عَبْدِ الْقَيْسِ، فَقَالَ: أَنَّى لَكَ بِهِمْ يَا عُمَرُ؟ قَالَ: هُمْ أُولاَءِ عَلَى أَثَرِي، قَدْ أَظَلُّوا، فَذَكَرَ ذَلِكَ، فَقَالَ: بَشَّرَكَ اللَّهُ بِخَيْرٍ، وَتَهَيَّأَ الْقَوْمُ فِي مَقَاعِدِهِمْ، وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَاعِدًا، فَأَلْقَى ذَيْلَ رِدَائِهِ تَحْتَ يَدِهِ فَاتَّكَأَ عَلَيْهِ، وَبَسَطَ رِجْلَيْهِ. فَقَدِمَ الْوَفْدُ فَفَرِحَ بِهِمُ الْمُهَاجِرُونَ وَالأَنْصَارُ، فَلَمَّا رَأَوُا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابَهُ أَمْرَحُوا رِكَابَهُمْ فَرَحًا بِهِمْ، وَأَقْبَلُوا سِرَاعًا، فَأَوْسَعَ الْقَوْمُ، وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُتَّكِئٌ عَلَى حَالِهِ، فَتَخَلَّفَ الأَشَجُّ، وَهُوَ: مُنْذِرُ بْنُ عَائِذِ بْنِ مُنْذِرِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ النُّعْمَانِ بْنِ زِيَادِ بْنِ عَصَرَ، فَجَمَعَ رِكَابَهُمْ ثُمَّ أَنَاخَهَا، وَحَطَّ أَحْمَالَهَا، وَجَمَعَ مَتَاعَهَا، ثُمَّ أَخْرَجَ عَيْبَةً لَهُ وَأَلْقَى عَنْهُ ثِيَابَ السَّفَرِ وَلَبِسَ حُلَّةً، ثُمَّ أَقْبَلَ يَمْشِي مُتَرَسِّلاً، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم: مَنْ سَيِّدُكُمْ وَزَعِيمُكُمْ، وَصَاحِبُ أَمْرِكُمْ؟ فَأَشَارُوا بِأَجْمَعِهِمْ إِلَيْهِ، وَقَالَ: ابْنُ سَادَتِكُمْ هَذَا؟ قَالُوا: كَانَ آبَاؤُهُ سَادَتَنَا فِي الْجَاهِلِيَّةِ، وَهُوَ قَائِدُنَا إِلَى الإِسْلاَمِ، فَلَمَّا انْتَهَى الأَشَجُّ أَرَادَ أَنْ يَقْعُدَ مِنْ نَاحِيَةٍ، اسْتَوَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَاعِدًا قَالَ: هَا هُنَا يَا أَشَجُّ، وَكَانَ أَوَّلَ يَوْمٍ سُمِّيَ الأَشَجَّ ذَلِكَ الْيَوْمَ، أَصَابَتْهُ حِمَارَةٌ بِحَافِرِهَا وَهُوَ فَطِيمٌ، فَكَانَ فِي وَجْهِهِ مِثْلُ الْقَمَرِ، فَأَقْعَدَهُ إِلَى جَنْبِهِ، وَأَلْطَفَهُ، وَعَرَفَ فَضْلَهُ عَلَيْهِمْ، فَأَقْبَلَ الْقَوْمُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَسْأَلُونَهُ وَيُخْبِرُهُمْ، حَتَّى كَانَ بِعَقِبِ الْحَدِيثِ قَالَ: هَلْ مَعَكُمْ مِنْ أَزْوِدَتِكُمْ شَيْءٌ؟ قَالُوا: نَعَمْ، فَقَامُوا سِرَاعًا، كُلُّ رَجُلٍ مِنْهُمْ إِلَى ثِقَلِهِ فَجَاءُوا بِصُبَرِ التَّمْرِ فِي أَكُفِّهِمْ، فَوُضِعَتْ عَلَى نِطَعٍ بَيْنَ يَدَيْهِ، وَبَيْنَ يَدَيْهِ جَرِيدَةٌ دُونَ الذِّرَاعَيْنِ وَفَوْقَ الذِّرَاعِ، فَكَانَ يَخْتَصِرُ بِهَا، قَلَّمَا يُفَارِقُهَا، فَأَوْمَأَ بِهَا إِلَى صُبْرَةٍ مِنْ ذَلِكَ التَّمْرِ فَقَالَ: تُسَمُّونَ هَذَا التَّعْضُوضَ؟ قَالُوا: نَعَمْ، قَالَ: وَتُسَمُّونَ هَذَا الصَّرَفَانَ؟ قَالُوا: نَعَمْ، وَتُسَمُّونَ هَذَا الْبَرْنِيَّ؟، قَالُوا: نَعَمْ، قَالَ: هُوَ خَيْرُ تَمْرِكُمْ وَأَنْفَعُهُ لَكُمْ، وَقَالَ بَعْضُ شُيُوخِ الْحَيِّ: وَأَعْظَمُهُ بَرَكَةً وَإِنَّمَا كَانَتْ عِنْدَنَا خَصِبَةٌ نَعْلِفُهَا إِبِلَنَا وَحَمِيرَنَا، فَلَمَّا رَجَعْنَا مِنْ وِفَادَتِنَا تِلْكَ عَظُمَتْ رَغْبَتُنَا فِيهَا، وَفَسَلْنَاهَا حَتَّى تَحَوَّلَتْ ثِمَارُنَا مِنْهَا، وَرَأَيْنَا الْبَرَكَةَ فِيهَا.
Some of the delegation of 'Abdu'l-Qays heard him mention the following:
"When it became clear to us that we should go to the Prophet, may Allah
bless him and grant him peace, we travelled until we were in sight of our
destination. We were met by a man on a young camel. He greeted is and we
returned the greeting. Then he stopped and asked, 'Which tribe are you
from?' We replied, 'We are the delegation of 'Abdu'l-Qays.' The man said,
'Welcome. I was looking for you. I came to give you good news. Yesterday
the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, looked towards the
east and told us, "Tomorrow from that direction (i.e. the east) there will
come the best delegation of the Arabs." I spent the night preparing to
leave. This morning I rode long and hard on my camel until dawn rose. Then
I thought of returning, but I caught sight of the heads of your mounts.'