Transmeton Abdurrahman bin Ebi Bekri: Banorët e Sufës ishin njerëz të varfër dhe Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Kushdo që ka ushqim për dy persona, le të marrë me vete të tretin, e kush ka për katër, le të marrë të pestin apo të gjashtin." Ebu Bekri mori me vete tre veta, ndërsa Pejgamberi (s.a.v.s.) mori dhjetë. Unë, babai im dhe nëna ime ishim aty (në shtëpi) – (transmetuesi dyshon nëse Abdurrahmani përmendi edhe gruan e tij dhe një shërbëtor që ishte i përbashkët për shtëpinë tonë dhe atë të Ebu Bekrit). Ebu Bekri darkoi te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe qëndroi aty derisa u fal namazi i Jacisë. Ai u kthye dhe qëndroi sërish me Pejgamberin (s.a.v.s.) derisa ai hëngri ushqimin e tij, e më pas Ebu Bekri u kthye në shtëpi pasi kishte kaluar një pjesë e mirë e natës. Gruaja e tij i tha: "Çfarë të mbajti larg mysafirëve të tu?" Ai tha: "A nuk i ke shërbyer ende?" Ajo u përgjigj: "Refuzuan të hanin derisa të vije ti. Ushqimi u është ofruar, por ata nuk pranuan." Abdurrahmani shtoi: "Unë u largova dhe u fsheha (nga frika e Ebu Bekrit), ndërkohë ai më thirri: 'O Guntar (fjalë e rëndë)!' dhe më shau e më fyeu, pastaj (familjes së tij) u tha: 'Hani, mos ju bëftë mirë!' Ebu Bekri u betua se nuk do ta hante atë ushqim. Pasha Allahun, sa herë që dikush prej nesh merrte një kafshatë, ushqimi shtohej nga poshtë edhe më shumë. Të gjithë hëngrëm derisa u ngopëm, e ushqimi mbeti më shumë sesa ishte në fillim. Ebu Bekri e shikoi ushqimin dhe pa se ishte po aq sa ishte para shërbimit, madje edhe më shumë. Ai i tha gruas së tij: "O motra e fisit Beni Firas! Çfarë është kjo?" Ajo tha: "O gëzimi i syve të mi! Ushqimi tani është tri herë më shumë sesa ishte më parë." Atëherë Ebu Bekri hëngri prej tij dhe tha: "Ai betim (për të mos ngrënë) ishte prej shejtanit." Pastaj mori një kafshatë dhe pjesën tjetër e dërgoi te Pejgamberi (s.a.v.s.). Ky ushqim mbeti te Pejgamberi (s.a.v.s.). Mes nesh dhe një populli kishte një marrëveshje, e kur afati i saj skadoi, Pejgamberi (s.a.v.s.) na ndau në dymbëdhjetë grupe, ku secili grup kryesohej nga një burrë. Allahu e di se sa njerëz kishte nën komandën e çdo udhëheqësi, por të gjithë ata hëngrën nga ai ushqim.
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، قَالَ حَدَّثَنَا مُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا أَبُو عُثْمَانَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، أَنَّ أَصْحَابَ الصُّفَّةِ، كَانُوا أُنَاسًا فُقَرَاءَ، وَأَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ
" مَنْ كَانَ عِنْدَهُ طَعَامُ اثْنَيْنِ فَلْيَذْهَبْ بِثَالِثٍ، وَإِنْ أَرْبَعٌ فَخَامِسٌ أَوْ سَادِسٌ ". وَأَنَّ أَبَا بَكْرٍ جَاءَ بِثَلاَثَةٍ فَانْطَلَقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِعَشَرَةٍ، قَالَ فَهْوَ أَنَا وَأَبِي وَأُمِّي، فَلاَ أَدْرِي قَالَ وَامْرَأَتِي وَخَادِمٌ بَيْنَنَا وَبَيْنَ بَيْتِ أَبِي بَكْرٍ. وَإِنَّ أَبَا بَكْرٍ تَعَشَّى عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ لَبِثَ حَيْثُ صُلِّيَتِ الْعِشَاءُ، ثُمَّ رَجَعَ فَلَبِثَ حَتَّى تَعَشَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَ بَعْدَ مَا مَضَى مِنَ اللَّيْلِ مَا شَاءَ اللَّهُ، قَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ وَمَا حَبَسَكَ عَنْ أَضْيَافِكَ ـ أَوْ قَالَتْ ضَيْفِكَ ـ قَالَ أَوَمَا عَشَّيْتِيهِمْ قَالَتْ أَبَوْا حَتَّى تَجِيءَ، قَدْ عُرِضُوا فَأَبَوْا. قَالَ فَذَهَبْتُ أَنَا فَاخْتَبَأْتُ فَقَالَ يَا غُنْثَرُ، فَجَدَّعَ وَسَبَّ، وَقَالَ كُلُوا لاَ هَنِيئًا. فَقَالَ وَاللَّهِ لاَ أَطْعَمُهُ أَبَدًا، وَايْمُ اللَّهِ مَا كُنَّا نَأْخُذُ مِنْ لُقْمَةٍ إِلاَّ رَبَا مِنْ أَسْفَلِهَا أَكْثَرُ مِنْهَا. قَالَ يَعْنِي حَتَّى شَبِعُوا وَصَارَتْ أَكْثَرَ مِمَّا كَانَتْ قَبْلَ ذَلِكَ، فَنَظَرَ إِلَيْهَا أَبُو بَكْرٍ فَإِذَا هِيَ كَمَا هِيَ أَوْ أَكْثَرُ مِنْهَا. فَقَالَ لاِمْرَأَتِهِ يَا أُخْتَ بَنِي فِرَاسٍ مَا هَذَا قَالَتْ لاَ وَقُرَّةِ عَيْنِي لَهِيَ الآنَ أَكْثَرُ مِنْهَا قَبْلَ ذَلِكَ بِثَلاَثِ مَرَّاتٍ. فَأَكَلَ مِنْهَا أَبُو بَكْرٍ وَقَالَ إِنَّمَا كَانَ ذَلِكَ مِنَ الشَّيْطَانِ ـ يَعْنِي يَمِينَهُ ـ ثُمَّ أَكَلَ مِنْهَا لُقْمَةً، ثُمَّ حَمَلَهَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَصْبَحَتْ عِنْدَهُ، وَكَانَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمٍ عَقْدٌ، فَمَضَى الأَجَلُ، فَفَرَّقَنَا اثْنَا عَشَرَ رَجُلاً، مَعَ كُلِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ أُنَاسٌ، اللَّهُ أَعْلَمُ كَمْ مَعَ كُلِّ رَجُلٍ فَأَكَلُوا مِنْهَا أَجْمَعُونَ، أَوْ كَمَا قَالَ.
Narrated Abu `Uthman:
`Abdur Rahman bin Abi Bakr said, "The Suffa Companions were poor people and the Prophet (ﷺ) said,
'Whoever has food for two persons should take a third one from them (Suffa companions). And
whosoever has food for four persons he should take one or two from them' Abu Bakr took three men
and the Prophet (ﷺ) took ten of them."
`Abdur Rahman added, my father my mother and I were there (in the house). (The sub-narrator is in
doubt whether `Abdur Rahman also said, 'My wife and our servant who was common for both my
house and Abu Bakr's house). Abu Bakr took his supper with the Prophet (ﷺ) and remained there till the
`Isha' prayer was offered. Abu Bakr went back and stayed with the Prophet (ﷺ) till the Prophet (ﷺ) took his
meal and then Abu Bakr returned to his house after a long portion of the night had passed. Abu Bakr's
wife said, 'What detained you from your guests (or guest)?' He said, 'Have you not served them yet?'
She said, 'They refused to eat until you come. The food was served for them but they refused." `Abdur
Rahman added, "I went away and hid myself (being afraid of Abu Bakr) and in the meantime he (Abu
Bakr) called me, 'O Ghunthar (a harsh word)!' and also called me bad names and abused me and then
said (to his family), 'Eat. No welcome for you.' Then (the supper was served). Abu Bakr took an oath
that he would not eat that food. The narrator added: By Allah, whenever any one of us (myself and the
guests of Suffa companions) took anything from the food, it increased from underneath. We all ate to
our fill and the food was more than it was before its serving.
Abu Bakr looked at it (the food) and found it as it was before serving or even more than that. He
addressed his wife (saying) 'O the sister of Bani Firas! What is this?' She said, 'O the pleasure of my
eyes! The food is now three times more than it was before.' Abu Bakr ate from it, and said, 'That
(oath) was from Satan' meaning his oath (not to eat). Then he again took a morsel (mouthful) from it
and then took the rest of it to the Prophet. So that meal was with the Prophet. There was a treaty
between us and some people, and when the period of that treaty had elapsed the Prophet (ﷺ) divided us
into twelve (groups) (the Prophet's companions) each being headed by a man. Allah knows how many
men were under the command of each (leader). So all of them (12 groups of men) ate of that meal."