وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عُمَرَ بْنَ عَبْدِ الْعَزِيزِ، كَتَبَ فِي خِلاَفَتِهِ إِلَى بَعْضِ عُمَّالِهِ أَنَّ كُلَّ مَا اشْتَرَطَ الْمُنْكِحُ - مَنْ كَانَ أَبًا أَوْ غَيْرَهُ - مِنْ حِبَاءٍ أَوْ كَرَامَةٍ فَهُوَ لِلْمَرْأَةِ إِنِ ابْتَغَتْهُ . قَالَ مَالِكٌ فِي الْمَرْأَةِ يُنْكِحُهَا أَبُوهَا وَيَشْتَرِطُ فِي صَدَاقِهَا الْحِبَاءَ يُحْبَى بِهِ إِنَّ مَا كَانَ مِنْ شَرْطٍ يَقَعُ بِهِ النِّكَاحُ فَهُوَ لاِبْنَتِهِ إِنِ ابْتَغَتْهُ وَإِنْ فَارَقَهَا زَوْجُهَا قَبْلَ أَنْ يَدْخُلَ بِهَا فَلِزَوْجِهَا شَطْرُ الْحِبَاءِ الَّذِي وَقَعَ بِهِ النِّكَاحُ . قَالَ مَالِكٌ فِي الرَّجُلِ يُزَوِّجُ ابْنَهُ صَغِيرًا لاَ مَالَ لَهُ إِنَّ الصَّدَاقَ عَلَى أَبِيهِ إِذَا كَانَ الْغُلاَمُ يَوْمَ تَزَوَّجَ لاَ مَالَ لَهُ وَإِنْ كَانَ لِلْغُلاَمِ مَالٌ فَالصَّدَاقُ فِي مَالِ الْغُلاَمِ إِلاَّ أَنْ يُسَمِّيَ الأَبُ أَنَّ الصَّدَاقَ عَلَيْهِ وَذَلِكَ النِّكَاحُ ثَابِتٌ عَلَى الاِبْنِ إِذَا كَانَ صَغِيرًا وَكَانَ فِي وِلاَيَةِ أَبِيهِ . قَالَ مَالِكٌ فِي طَلاَقِ الرَّجُلِ امْرَأَتَهُ قَبْلَ أَنْ يَدْخُلَ بِهَا وَهِيَ بِكْرٌ فَيَعْفُوَ أَبُوهَا عَنْ نِصْفِ الصَّدَاقِ إِنَّ ذَلِكَ جَائِزٌ لِزَوْجِهَا مِنْ أَبِيهَا فِيمَا وَضَعَ عَنْهُ . قَالَ مَالِكٌ وَذَلِكَ أَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى قَالَ فِي كِتَابِهِ {إِلاَّ أَنْ يَعْفُونَ} فَهُنَّ النِّسَاءُ اللاَّتِي قَدْ دُخِلَ بِهِنَّ {أَوْ يَعْفُوَ الَّذِي بِيَدِهِ عُقْدَةُ النِّكَاحِ} فَهُوَ الأَبُ فِي ابْنَتِهِ الْبِكْرِ وَالسَّيِّدُ فِي أَمَتِهِ . قَالَ مَالِكٌ وَهَذَا الَّذِي سَمِعْتُ فِي ذَلِكَ وَالَّذِي عَلَيْهِ الأَمْرُ عِنْدَنَا . قَالَ مَالِكٌ فِي الْيَهُودِيَّةِ أَوِ النَّصْرَانِيَّةِ تَحْتَ الْيَهُودِيِّ أَوِ النَّصْرَانِيِّ فَتُسْلِمُ قَبْلَ أَنْ يَدْخُلَ بِهَا أَنَّهُ لاَ صَدَاقَ لَهَا . قَالَ مَالِكٌ لاَ أَرَى أَنْ تُنْكَحَ الْمَرْأَةُ بِأَقَلَّ مِنْ رُبْعِ دِينَارٍ وَذَلِكَ أَدْنَى مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ .
#1158
Yahya related to me from Malik that he had heard that Umar ibn
Abd al-Aziz during his khalifate, wrote to one of his governors,
"Whatever a father, or guardian, who gives someone in marriage, makes
a condition in the way of unreturnable gift or of favour, belongs to
the woman if she wants it."
Malik spoke about a woman whose
father gave her in marriage and made an unreturnable gift a condition
of the bride-price which was to be given. He said, "Whatever is given
as a condition by which marriage occurs belongs to the woman if she
wants it. If the husband parts from her before the marriage is
consummated, the husband has half of the unreturnable gift by which
the marriage occurred."
Malik said about a man who married
off his young son and the son had no wealth at all, that the bride-
price was obliged of the father if the young man had no property on
the day of marriage. If the young man did have property the bride-
price was taken from his property unless the father stipulated that he
would pay the bride-price. The marriage was affirmed for the son if he
was a minor only if he was under the guardianship of his father.
Malik said that if a man divorced his wife before he had
consummated the marriage and she was a virgin, her father returned
half of the bride-price to him. That half was permitted to the husband
from the father to compensate him for his expenses.
Malik
said that that was because Allah, the Blessed, the Exalted, said in
His Book, "Unless they (women with whom he had not consummated
marriage) make remission or he makes remission to him in whose hand is
the knot of marriage." (Sura 2 ayat 237). (He being the father of a
virgin daughter or the master of a female slave.)
Malik said,
"That is what I have heard about the matter, and that is how things
are done among us."
Malik said that a jewish or christian
woman who was married to a jew or christian and then became muslim
before the marriage had been consummated, did not keep anything from
the bride-price.
Malik said, "I do not think that women
should be married for less than a quarter of a dinar. That is the
lowest amount for which cutting off the hand is obliged ."
Transmeton Omer ibn Abdilaziz: Gjatë kohës së hilafetit të tij, ai i shkroi një prej zyrtarëve të tij: "Çdo gjë që babai ose kujdestari i saj vë si kusht gjatë lidhjes së martesës, qoftë si dhuratë apo nderim, i takon gruas nëse ajo e kërkon atë."
Maliku tha për gruan të cilën e marton babai i saj dhe vë si kusht një dhuratë si pjesë të mehrit: Çdo gjë që vihet si kusht me të cilin realizohet martesa, i takon bijës së tij nëse ajo e kërkon atë. Nëse bashkëshorti ndahet prej saj para konsumimit të martesës, atëherë bashkëshortit i takon gjysma e asaj dhurate me të cilën u lidh martesa.
Maliku tha për burrin që marton djalin e tij të vogël i cili nuk ka pasuri: Mehri mbetet detyrim i babait nëse djali nuk ka pasuri në ditën e martesës. Nëse djali ka pasuri, atëherë mehri merret nga pasuria e djalit, përveç nëse babai e ka përcaktuar që mehri do të jetë barra e tij. Kjo martesë mbetet e vlefshme për djalin derisa ai është i mitur dhe nën kujdestarinë e babait të tij.
Maliku tha se nëse një burrë e divorcon gruan e tij para se ta konsumojë martesën me të dhe ajo është virgjëreshë, atëherë babai i saj mund t’ia falë gjysmën e mehrit burrit të saj. Kjo është e lejuar për bashkëshortin nga ana e babait të saj për atë që ai i ka falur.
Maliku tha se kjo është sepse Allahu i Bekuar dhe i Lartësuar ka thënë në Librin e Tij: "Përveç nëse ato (gratë) falin, ose fal ai në dorën e të cilit është lidhja e martesës" (Bekare: 237). Ai është babai i vajzës virgjëreshë dhe zotëria i skllaves së tij.
Maliku tha: "Kjo është ajo që kam dëgjuar për këtë çështje dhe kështu veprohet tek ne."
Maliku tha për gruan jehude ose të krishterë, e cila është nën martesën e një jehudi ose të krishteri, dhe ajo pranon Islamin para se të konsumohet martesa, se ajo nuk ka të drejtë në mehër.
Maliku tha: "Mendoj se gruaja nuk duhet të martohet me më pak se një çerek dinari, e që është shuma minimale për të cilën bëhet i detyrueshëm ndëshkimi i prerjes së dorës."
Database ID: 31060
Views: 1