Transmeton Abdullah ibn Amri: Një ditë, gjatë kohës së të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), ndodhi zënia e diellit. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u ngrit për të falur namazin dhe qëndroi aq gjatë në këmbë saqë gati sa nuk binte fare në ruku, pastaj bëri ruku dhe e zgjati aq shumë saqë gati nuk e ngrinte kokën, pastaj e ngriti kokën dhe e zgjati aq shumë saqë gati nuk binte në sexhde, pastaj ra në sexhde dhe e zgjati aq shumë saqë gati nuk e ngrinte kokën, pastaj e ngriti kokën dhe e zgjati aq shumë saqë gati nuk binte në sexhde, pastaj ra në sexhde dhe e zgjati aq shumë saqë gati nuk e ngrinte kokën. Ai filloi të merrte frymë rëndë dhe të qante, duke thënë: "O Zoti im, a nuk më ke premtuar se nuk do t'i ndëshkosh ata derisa unë jam në mesin e tyre? O Zoti im, a nuk më ke premtuar se nuk do t'i ndëshkosh ata derisa ata kërkojnë falje? Dhe ne po kërkojmë falje prej Teje." Kur i përfundoi dy rekate namaz, dielli u qartësua. Atëherë ai u ngrit, e falënderoi Allahun e Lartësuar, e lëvdoi Atë dhe tha: "Vërtet dielli dhe hëna janë dy shenja prej shenjave të Allahut. Ato nuk zënë për vdekjen e askujt, as për lindjen e tij. Prandaj, kur të shihni zënien e tyre, nxitoni drejt dhikrit të Allahut të Lartësuar!"
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ: حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ: انْكسفَتِ الشَّمْسُ يَوْمًا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم، فَقَامَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي، حَتَّى لَمْ يَكَدْ يَرْكَعُ ثُمَّ رَكَعَ، فَلَمْ يَكَدْ يَرْفَعُ رَأْسَهُ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ، فَلَمْ يَكَدْ أَنْ يَسْجُدَ، ثُمَّ سَجَدَ فَلَمْ يَكَدْ أَنْ يَرْفَعَ رَأْسَهُ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ، فَلَمْ يَكَدْ أَنْ يَسْجُدَ، ثُمَّ سَجَدَ فَلَمْ يَكَدْ أَنْ يَرْفَعَ رَأْسَهُ، فَجَعَلَ يَنْفُخُ وَيَبْكِي، وَيَقُولُ: رَبِّ أَلَمْ تَعِدْنِي أَنْ لا تُعَذِّبَهُمْ وَأَنَا فِيهِمْ؟ رَبِّ أَلَمْ تَعِدْنِي أَنْ لا تُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ يَسْتَغْفِرُونَ؟ وَنَحْنُ نَسْتَغْفِرُكَ فَلَمَّا صَلَّى رَكْعَتَيْنِ انْجَلَتِ الشَّمْسُ، فَقَامَ فَحَمِدَ اللَّهَ تَعَالَى، وَأَثْنَى عَلَيْهِ، ثُمَّ قَالَ: إِنَّ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللهِ لا يَنْكَسِفَانِ لِمَوْتِ أَحَدٍ وَلا لِحَيَاتِهِ، فَإِذَا انْكَسَفَا، فَافْزَعُوا إِلَى ذِكْرِ اللهِ تَعَالَى.
'Abdullah ibn ‘Uamr said:
"The sun was eclipsed one day in the era of Allah’s Messenger (Allah bless him and give him peace), so Allah’s Messenger (Allah bless him and give him peace) stood performing the ritual prayer, until he could hardly bow down, then he bowed down and could hardly raise his head, then he raised his head and could hardly prostrate himself, then he prostrated himself and could hardly raise his head, so he began to gasp and weep, saying: 'O my Lord, have You not promised me that You will not torment them while I am among them? O my Lord, have You not promised me that You will not torment them while they and we are appealing to You for forgiveness?' Then, once he had performed two cycles of ritual prayer, the sun became visible, so he stood up, praised Allah (Exalted is He) and extolled Him. Then he said: 'The sun and the moon are among the signs of Allah. They are not eclipsed because of someone’s death, nor because of his coming to life, so when they are eclipsed, you must seek refuge in the remembrance of Allah (Exalted is He)!'”