Transmeton Muavije ibn el-Hekem es-Sulemi: Isha duke u falur me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). Një burrë nga njerëzit teshtiu dhe unë i thashë: "Allahu të mëshiroftë!". Njerëzit më shikuan me vërejtje, kështu që thashë: "Mjerë për mua! Çfarë keni që më shikoni kështu?". Ata filluan t'i godisnin kofshët e tyre me duar dhe kur e pashë se po më kërkonin të heshtja, unë heshta. Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e përfundoi namazin – u bëfshin kurban për të babai dhe nëna ime – ai as nuk më rrahu, as nuk më qortoi dhe as nuk më shau. Pastaj tha: "Në këtë namaz nuk lejohet asgjë nga fjalët e njerëzve. Ai është vetëm tesbih, tekbir dhe lexim i Kuranit" – ose ashtu siç tha i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). I thashë: "O i Dërguari i Allahut, ne jemi një popull që sapo kemi lënë xhahilijetin dhe Allahu na solli Islamin. Mes nesh ka njerëz që shkojnë te parashikuesit". Ai tha: "Mos shkoni te ata". Thashë: "Mes nesh ka njerëz që besojnë në ogure". Ai tha: "Kjo është diçka që ata e ndjejnë në gjokset e tyre, por kjo mos t'i pengojë ata". Thashë: "Mes nesh ka njerëz që vizatojnë vija". Ai tha: "Njëri prej Pejgamberëve vizatonte vija; kushdo që përputhet me vijën e tij, ashtu qoftë". Thashë: "Kisha një skllave që ruante dhentë në drejtim të Uhudit dhe El-Xhevanijes. Kur e kontrollova, pashë se ujku kishte marrë një dele prej tyre. Unë jam prej bijve të Ademit dhe mërzitem ashtu siç mërziten ata, prandaj i rashë me një shuplakë". I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e konsideroi këtë një gjest të rëndë, ndaj i thashë: "A ta liroj atë?". Ai tha: "Sille tek unë". E solla tek ai dhe ai e pyeti: "Ku është Allahu?". Ajo tha: "Në qiell". Ai tha: "Kush jam unë?". Ajo u përgjigj: "Ti je i Dërguari i Allahut". Atëherë ai tha: "Liroje, sepse ajo qenka besimtare".