10950
- Nga Ebu ed-Derda, nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i cili ka thënë: «Kur Pejgamberi (s.a.v.s.) ulej dhe ne uleshim rreth tij, e dëshironte të ngrihej, ai i linte nallanet e tij ose diçka që kishte me vete. Një herë ai u ngrit dhe i la nallanet e tij, kështu që unë mora një enë me ujë dhe e arrita atë, por ai u kthye pa e kryer nevojën e tij. I thashë: O i Dërguari i Allahut, a nuk kishit ndonjë nevojë? Ai tha: "Po, por më erdhi një lajmëtar nga Zoti im dhe më tha: ﴿Kushdo që bën një vepër të keqe ose i bën padrejtësi vetvetes, e pastaj kërkon falje te Allahu, do ta gjejë Allahun Falës të Madh, Mëshirëplotë﴾ [en-Nisa: 110]. Më parë më kishte rënduar ajeti që ishte para tij: {Kushdo që bën një të keqe, do të ndëshkohet për të}, prandaj dëshirova t'i përgëzoj shokët e mi". Thashë: O i Dërguari i Allahut, edhe nëse bën zina dhe vjedh, e pastaj kërkon falje, do t'i falet? Ai tha: "Po", pastaj e përsërita për të tretën herë, e ai tha:
"Përkundër hundës së Ebu ed-Derdasë". Dhe unë e pashë Ebu ed-Derdanë duke goditur hundën e tij me gishtin e tij».
E ka transmetuar et-Taberaniu, dhe në të është Mubeshir bin Ismail, të cilin Ibn Meini dhe të tjerë e kanë konsideruar të besueshëm, ndërsa el-Buhariu dhe të tjerë e kanë konsideruar të dobët.