⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
11926 - Dhe nga Akthem bin Ebi el-Xheun ka thënë:
«Thamë:
O i Dërguari i Allahut, filani po turret në luftim. Ai tha: "Ai është prej banorëve të Zjarrit". Ne thamë: O i Dërguari i Allahut, nëse filani me gjithë adhurimin e tij, përpjekjen e tij dhe butësinë e tij është në Zjarr, atëherë ku jemi ne? Ai tha: "Ajo është përulësia e hipokrizisë dhe ai është në Zjarr".
Tha: Ne po vëzhgonim gjatë luftimit; nuk kalonte pranë tij asnjë kalorës e asnjë këmbësor pa u hedhur ai mbi të, derisa iu shtuan plagët. Atëherë erdhëm te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe thamë: O i Dërguari i Allahut, filani ra dëshmor. Ai tha: "Ai është në Zjarr".
Kur iu shtua dhimbja e plagëve, ai mori shpatën e tij, e vendosi mes gjoksave të tij dhe u mbështet mbi të derisa i doli nga shpina. Atëherë erdha te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe thashë: Dëshmoj se ti je i Dërguari i Allahut.
Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Vërtet, njeriu mund të bëjë vepra të banorëve të Xhenetit, ndërkohë që ai është prej banorëve të Zjarrit. Dhe vërtet, njeriu mund të bëjë vepra të banorëve të Zjarrit, ndërkohë që ai është prej banorëve të Xhenetit. Atë e arrin fatkeqësia ose lumturia në çastin e daljes së shpirtit dhe me të i vuloset (përfundimi)»".
E ka transmetuar Taberaniu dhe zinxhiri i tij i transmetimit (isnad) është i mirë (hasen).