Majma al-Zawaid - The Compilation of Extra Narrations and the Source of Benefits » [The Book of the Signs of Prophethood] » Chapter: What the People of the Book possessed regarding his Prophethood ﷺ
١٣٨٩٥ - وَعَنْ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ أَنَّهُ قَالَ: «بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ - ﷺ - بِكِتَابٍ إِلَى قَيْصَرَ، فَقَدِمْتُ عَلَيْهِ فَأَعْطَيْتُهُ الْكِتَابَ وَعِنْدَهُ ابْنُ أَخٍ لَهُ أَحْمَرُ أَزْرَقُ سَبِطُ الرَّأْسِ، فَلَمَّا قَرَأَ الْكِتَابَ كَانَ فِيهِ: " مِنْ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ - ﷺ - إِلَى هِرَقْلَ صَاحِبِ الرُّومِ "، قَالَ: فَنَخَرَ ابْنُ أَخِيهِ نَخْرَةً، وَقَالَ: لَا يُقْرَأُ هَذَا الْيَوْمَ، فَقَالَ لَهُ قَيْصَرُ: لِمَ؟ قَالَ: إِنَّهُ بَدَأَ بِنَفْسِهِ وَكَتَبَ: " صَاحِبَ الرُّومِ "، وَلَمْ يَكْتُبْ: مَلِكَ الرُّومِ، فَقَالَ قَيْصَرُ: لَتَقْرَأَنَّهُ، فَلَمَّا قَرَأَ الْكِتَابَ وَخَرَجُوا مِنْ عِنْدِهِ، أَدْخَلَنِي عَلَيْهِ وَأَرْسَلَ إِلَى الْأُسْقُفِ، وَهُوَ صَاحِبُ أَمْرِهِمْ، فَأَخْبَرُوهُ وَأَخْبَرَهُ وَأَقْرَأَهُ الْكِتَابَ، فَقَالَ لَهُ الْأُسْقُفُ: هَذَا الَّذِي كُنَّا نَنْتَظِرُ وَبَشَّرَنَا بِهِ عِيسَى، قَالَ لَهُ قَيْصَرُ: كَيْفَ تَأْمُرُنِي؟ قَالَ لَهُ الْأُسْقُفُ: أَمَّا أَنَا فَمُصَدِّقُهُ وَمُتَّبِعُهُ، فَقَالَ لَهُ قَيْصَرُ: أَمَّا أَنَا إِنْ فَعَلْتُ ذَلِكَ ذَهَبَ مُلْكِي، ثُمَّ خَرَجْنَا مِنْ عِنْدِهِ، فَأَرْسَلَ قَيْصَرُ إِلَى أَبِي سُفْيَانَ وَهُوَ يَوْمَئِذٍ عِنْدَهُ، قَالَ: حَدِّثْنِي عَنْ هَذَا الَّذِي خَرَجَ بِأَرْضِكُمْ، مَا هُوَ؟ قَالَ: شَابٌّ، قَالَ: فَكَيْفَ حَسَبُهُ فِيكُمْ؟ قَالَ: هُوَ فِي حَسَبٍ مِنَّا لَا يُفَضَّلُ عَلَيْهِ أَحَدٌ، قَالَ: هَذِهِ آيَةُ النُّبُوَّةِ، قَالَ: كَيْفَ صِدْقُهُ؟ قَالَ: مَا كَذَبَ قَطُّ، قَالَ: هَذِهِ آيَةُ النُّبُوَّةِ، قَالَ: أَرَأَيْتَ مَنْ خَرَجَ مِنْ أَصْحَابِكُمْ إِلَيْهِ، هَلْ يَرْجِعُ إِلَيْكُمْ؟ قَالَ: لَا، قَالَ: هَذِهِ آيَةُ النُّبُوَّةِ، قَالَ: أَرَأَيْتَ مَنْ خَرَجَ مِنْ أَصْحَابِهِ إِلَيْكُمْ، هَلْ يَرْجِعُونَ إِلَيْهِ؟ قَالَ: نَعَمْ، قَالَ: هَذِهِ آيَةُ النُّبُوَّةِ، قَالَ: هَلْ يَنْكُبُ أَحْيَانًا إِذَا قَاتَلَ هُوَ فِي أَصْحَابِهِ؟
قَالَ: قَدْ قَاتَلَهُ قَوْمٌ فَهَزَمَهُمْ وَهَزَمُوهُ، قَالَ: هَذِهِ آيَةُ النُّبُوَّةِ، قَالَ: ثُمَّ دَعَانِي فَقَالَ: أَبْلِغْ صَاحِبَكَ أَنِّي أَعْلَمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ، وَلَكِنْ لَا أَتْرُكُ مُلْكِي، قَالَ: وَأَمَّا الْأُسْقُفُ فَإِنَّهُ كَانُوا يَجْتَمِعُونَ إِلَيْهِ فِي كُلِّ أَحَدٍ، فَيَخْرُجُ إِلَيْهِمْ وَيُحَدِّثُهُمْ وَيُذَكِّرُهُمْ، فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ الْأَحَدِ لَمْ يَخْرُجْ إِلَيْهِمْ وَقَعَدَ إِلَى يَوْمِ الْأَحَدِ الْآخَرِ، فَكُنْتُ أَدْخُلُ إِلَيْهِ فَيُكَلِّمُنِي وَيَسْأَلُنِي، فَلَمَّا جَاءَ الْأَحَدُ الْآخَرُ انْتَظَرُوهُ لِيَخْرُجَ إِلَيْهِمْ فَلَمْ يَخْرُجْ إِلَيْهِمْ، وَاعْتَلَّ عَلَيْهِمْ بِالْمَرَضِ، وَفَعَلَ ذَلِكَ مِرَارًا، وَبَعَثُوا إِلَيْهِ: لَتَخْرُجَنَّ إِلَيْنَا أَوْ لَنَدْخُلَنَّ عَلَيْكَ فَنَقْتُلَكَ، فَإِنَّا قَدْ أَنْكَرْنَاكَ مُنْذُ قَدِمِ هَذَا الْعَرَبِيُّ، فَقَالَ الْأُسْقُفُ: خُذْ هَذَا الْكِتَابَ وَاذْهَبْ إِلَى صَاحِبِكَ، فَاقْرَأْ ﵇ وَأَخْبِرْهُ أَنِّي أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ، وَأَنِّي قَدْ آمَنْتُ بِهِ وَصَدَّقْتُهُ وَاتَّبَعْتُهُ وَأَنَّهُمْ قَدْ أَنْكَرُوا عَلَيَّ ذَلِكَ، فَبَلِّغْهُ مَا تَرَى، ثُمَّ خَرَجَ إِلَيْهِمْ فَقَتَلُوهُ، ثُمَّ خَرَجَ دِحْيَةُ إِلَى النَّبِيِّ - ﷺ - وَعِنْدَهُ رُسُلُ عُمَّالِ كِسْرَى عَلَى صَنْعَاءَ، بَعَثَهُمْ إِلَيْهِ وَكَتَبَ إِلَى صَاحِبِ صَنْعَاءَ يَتَوَعَّدُهُ يَقُولُ: لِتَكْفِنِي رَجُلًا خَرَجَ بِأَرْضِكَ يَدْعُونِي إِلَى دِينِهِ أَوْ أُؤَدِّي الْجِزْيَةَ، أَوْ لَأَقْتُلَنَّكَ - أَوْ قَالَ: لَأَفْعَلَنَّ بِكَ - فَبَعَثَ صَاحِبُ صَنْعَاءَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ - ﷺ - خَمْسَةَ عَشَرَ رَجُلًا، فَوَجَدَهُمْ دِحْيَةُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ - ﷺ - فَلَمَّا قَرَأَ كِتَابَ صَاحِبِهِمْ تَرَكَهُمْ خَمْسَ عَشْرَةَ لَيْلَةً، فَلَمَّا مَضَتْ خَمْسَ عَشْرَةَ لَيْلَةً تَعَرَّضُوا لَهُ، فَلَمَّا رَآهُمْ دَعَاهُمْ فَقَالَ: " اذْهَبُوا إِلَى صَاحِبِكُمْ فَقُولُوا لَهُ: إِنَّ رَبِّي قَتَلَ رَبَّهُ اللَّيْلَةَ "، فَانْطَلَقُوا فَأَخْبَرُوهُ بِالَّذِي صَنَعَ فَقَالَ: أَحْصُوا هَذِهِ اللَّيْلَةَ، قَالَ: أَخْبِرُونِي كَيْفَ رَأَيْتُمُوهُ؟ قَالُوا: مَا رَأَيْنَا مَلِكًا أَهْيَأَ مِنْهُ، يَمْشِي فِيهِمْ لَا يَخَافُ شَيْئًا، مُبْتَذِلًا لَا يُحْرَسُ، وَلَا يَرْفَعُونَ أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، قَالَ دِحْيَةُ: ثُمَّ جَاءَ الْخَبَرُ أَنَّ كِسْرَى قُتِلَ تِلْكَ اللَّيْلَةَ».
رَوَاهُ الْبَزَّارُ، وَفِيهِ إِبْرَاهِيمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ بْنِ يَحْيَى وَهُوَ ضَعِيفٌ.
#13895 And from Dihyah al-Kalbi that he said: The Messenger of Allah (pbuh) sent me with a letter to Caesar, so I came to him and gave him the letter. With him was a nephew of his who was ruddy-complexioned, blue-eyed, and had straight hair. When he read the letter, it contained: "From Muhammad, the Messenger of Allah (pbuh), to Heraclius, the leader of the Romans." He said: His nephew snorted a snort and said: "This shall not be read today." Caesar said to him: "Why?" He replied: "Because he started with himself and wrote 'the leader of the Romans' and did not write 'the King of the Romans.'" Caesar said: "You shall certainly read it." When he read the letter and they left his presence, he brought me in to see him and sent for the Bishop, who was the head of their affairs. They informed him, and Caesar informed him and had him read the letter. The Bishop said to him: "This is the one we have been waiting for and whom Jesus gave us glad tidings of." Caesar said to him: "What do you command me to do?" The Bishop said to him: "As for me, I believe in him and follow him." Caesar said to him: "As for me, if I do that, my kingdom will be gone." Then we left his presence, and Caesar sent for Abu Sufyan, who was with him at that time. He said: "Tell me about this man who has emerged in your land; what is he?" He replied: "A young man." He asked: "How is his lineage among you?" He replied: "He is of a lineage among us that no one is preferred over." He said: "This is a sign of prophethood." He asked: "How is his truthfulness?" He replied: "He has never lied." He said: "This is a sign of prophethood." He asked: "Have you seen any of your companions who go out to him, do they return to you?" He replied: "No." He said: "This is a sign of prophethood." He asked: "Have you seen any of his companions who come out to you, do they return to him?" He replied: "Yes." He said: "This is a sign of prophethood." He asked: "Is he sometimes afflicted when he fights with his companions?" He replied: "A people have fought him; they defeated them and they defeated him." He said: "This is a sign of prophethood." Then he called me and said: "Inform your companion that I know he is a prophet, but I will not leave my kingdom." As for the Bishop, they used to gather to him every Sunday, and he would come out to them, speak to them, and remind them. When it was Sunday, he did not come out to them and remained seated until the following Sunday. I used to enter upon him, and he would talk to me and ask me questions. When the next Sunday came, they waited for him to come out to them, but he did not come out and excused himself with illness. He did this several times until they sent word to him: "You shall certainly come out to us or we shall enter upon you and kill you, for we have disapproved of you since this Arab arrived." The Bishop said: "Take this letter and go to your companion, convey to him greetings of peace, and inform him that I testify that there is no god but Allah and that Muhammad is the Messenger of Allah, and that I have believed in him, affirmed him, and followed him, and that they have disapproved of me for that; so convey to him what you see." Then he went out to them and they killed him. Then Dihyah went out to the Prophet (pbuh), and with him were the messengers of Kisra's governors over Sana'a, whom he had sent to him. He had written to the ruler of Sana'a threatening him, saying: "Settle for me [deal with] a man who has emerged in your land calling me to his religion, or I shall pay the Jizyah, or I shall kill you"—or he said: "I shall certainly do such-and-such to you." So the ruler of Sana'a sent fifteen men to the Messenger of Allah (pbuh). Dihyah found them with the Messenger of Allah (pbuh). When he read their master's letter, he left them for fifteen nights. When fifteen nights had passed, they approached him, and when he saw them, he called them and said: "Go to your master and tell him: 'Indeed, my Lord has killed his lord tonight.'" So they departed and informed him of what he had done. He said: "Record this night." He asked: "Tell me, how did you see him?" They said: "We have never seen a king more composed than him; he walks among them fearing nothing, humble and unguarded, and they do not raise their voices in his presence." Dihyah said: "Then news came that Kisra was killed that night."
⚠️ Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
13895
- Dhe nga Dihje el-Kelbiu transmetohet se ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më dërgoi me një letër te Cezari (Herakliu). Shkova tek ai dhe ia dhashë letrën. Pranë tij ishte një nipi i tij me lëkurë të kuqërremtë, syblu dhe flokë të lëmuar. Kur e lexoi letrën, në të shkruhej: "Nga Muhamedi, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), drejtuar Herakliut, prijësit të Romakëve". Ai (nipi) hungëroi me zemërim dhe tha: "Kjo nuk duhet të lexohet sot!". Cezari i tha: "Përse?". Ai tha: "Sepse ai e filloi me veten e tij dhe shkroi: 'Prijësi i Romakëve' e nuk shkroi: 'Mbreti i Romakëve'". Cezari i tha: "Do ta lexosh patjetër!". Pasi e lexoi letrën dhe njerëzit dolën prej tij, ai më futi brenda dhe dërgoi njerëz te Peshkopi, i cili ishte udhëheqësi i çështjeve të tyre fetare. E njoftuan atë, i treguan dhe ia lexuan letrën. Peshkopi tha: "Ky është ai që kemi pritur dhe për të cilin na ka përgëzuar Isai". Cezari i tha: "Si më urdhëron të veproj?". Peshkopi i tha: "Sa më përket mua, unë e besoj dhe e ndjek atë". Cezari i tha: "Sa më përket mua, po ta bëja këtë, do të më ikte mbretëria". Pastaj dolën prej tij. Cezari dërgoi njerëz te Ebu Sufjani, i cili atë ditë ndodhej atje, dhe i tha: "Më trego për këtë njeri që ka dalë në tokën tuaj, kush është ai?". Ai tha: "Një i ri". Tha: "Si është prejardhja e tij mes jush?". Tha: "Ai është me prejardhje aq të lartë sa askush nuk ia kalon". Tha: "Kjo është shenjë e profecisë". Tha: "Si është vërtetësia e tij?". Tha: "Nuk ka gënjyer kurrë". Tha: "Kjo është shenjë e profecisë". Tha: "Më thuaj, kush del nga shokët tuaj drejt tij, a kthehet më te ju?". Tha: "Jo". Tha: "Kjo është shenjë e profecisë". Tha: "Më thuaj, kush del nga shokët e tij drejt jush, a kthehen ata tek ai?". Tha: "Po". Tha: "Kjo është shenjë e profecisë". Tha: "A mposhtet ndonjëherë kur lufton ai me shokët e tij?"
Tha: "Një popull ka luftuar kundër tij; herë i ka mposhtur ai e herë e kanë mposhtur atë". Tha: "Kjo është shenjë e profecisë". Tha: Pastaj më thirri mua dhe më tha: "Njoftoje shokun tënd se unë e di që ai është Pejgamber, por nuk e lë mbretërinë time". Tha: Sa i përket Peshkopit, njerëzit mblidheshin tek ai çdo të diel, ai dilte para tyre, u fliste dhe i këshillonte. Kur erdhi e diela, ai nuk doli para tyre dhe qëndroi mbyllur deri të dielën tjetër. Unë hyja tek ai, ai më fliste dhe më pyeste. Kur erdhi e diela tjetër, njerëzit pritën që ai të dilte, por ai nuk doli dhe u arsyetua me sëmundje. Këtë e bëri disa herë. Atëherë i dërguan fjalë: "Ose do të dalësh te ne, ose do të hyjmë e do të të vrasim, sepse ne të kemi mohuar që kur erdhi ky Arabi". Peshkopi tha: "Merre këtë letër dhe shko te shoku yt, përcillja selamin (a.s.) dhe njoftoje se unë dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se Muhamedi është i Dërguari i Allahut, dhe se unë e kam besuar, e kam vërtetuar dhe e kam ndjekur atë, dhe se ata ma mohuan këtë. Përcillja atë që po sheh". Pastaj doli para tyre dhe ata e vranë. Pastaj Dihja u kthye te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe pranë tij ishin të dërguarit e guvernatorit të Kisras (Persisë) në Sana. Kisra i kishte dërguar ata dhe i kishte shkruar guvernatorit të Sanas duke e kërcënuar e duke i thënë: "Më mjafto me këtë njeri që ka dalë në tokën tënde e më fton në fenë e tij, ose të paguajë xhizjen, përndryshe do të të vras - ose tha: do të bëj këtë e atë me ty". Guvernatori i Sanas dërgoi te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) pesëmbëdhjetë burra. Dihja i gjeti ata te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Kur ai e lexoi letrën e zotërisë së tyre, i la ata pesëmbëdhjetë net. Pasi kaluan pesëmbëdhjetë net, ata iu shfaqën atij. Kur i pa, i thirri dhe u tha: "Shkoni te zotëria juaj dhe i thoni: Zoti im e vrau zotin e tij sonte". Ata u nisën dhe e njoftuan atë për çfarë kishte bërë. Ai tha: "Shënojeni këtë natë". Tha: "Më tregoni, si e patë atë?". Thanë: "Nuk kemi parë mbret më madhështor se ai, ecën mes tyre pa pasur frikë asgjë, i thjeshtë e pa roje, dhe ata nuk i ngrinë zërat në prani të tij". Dihja tha: Pastaj erdhi lajmi se Kisra ishte vrarë pikërisht atë natë».
E transmeton el-Bezzari, dhe në të është Ibrahim bin Ismail bin Jahja, i cili është i dobët.
Database ID: 108041 Views: 16