14144 - Dhe prej tij transmetohet se ka thënë: «Na erdhi i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe tha: "Vërtet, jam urdhëruar t'u lexoj vëllezërve tuaj prej xhinëve, andaj le të ngrihet me mua një burrë, por të mos ngrihet asnjë burrë që ka në zemrën e tij sa një kokërr meli mendjemadhësi". U ngrita me të dhe mora një enë që kishte nebidh (lëng hurme), dhe u nisëm. Kur dolëm në vend të hapur, ai më vizatoi një vijë dhe më tha: "Mos dil prej saj, sepse nëse del prej saj, nuk do të më shohësh mua dhe as unë nuk do të të shoh ty deri në Ditën e Kiametit".

Tha: Ai u nis dhe u fsheh nga unë derisa nuk e pashë më. Kur zbardhi agimi, ai erdhi dhe më tha: "Të shoh ende në këmbë?". Thashë: Nuk jam ulur. Ai tha: "Çfarë do të kishte ndodhur sikur ta bëje?". Thashë: Kam pasur frikë se po dola prej saj. Ai tha: "Vërtet, sikur të dilje prej saj, nuk do të më shihje mua dhe as unë nuk do të të shihja ty deri në Ditën e Kiametit. A ke me vete ujë për abdest?". Thashë: Jo. Ai tha: "Po kjo enë çfarë ka?". Thashë: Ka nebidh. Ai tha: "Hurmë e mirë dhe ujë i pastër". Mori abdest dhe fali namazin. Kur e përfundoi namazin, iu afruan dy burra prej xhinëve dhe i kërkuan ushqim. Ai tha: "A nuk ju kam urdhëruar juve dhe popullit tuaj atë që ju bën dobi?". Ata thanë: Po, por dëshiruam që disa prej nesh të dëshmojnë namazin me ty. Ai tha: "Kush jeni ju të dy?". Ata thanë: Ne jemi nga banorët e Nasibinit. Ai tha: "Shpëtuan këta të dy dhe shpëtoi populli i tyre". Pastaj urdhëroi për ta bajgat dhe kockat si ushqim dhe mish.» Dhe e përmendi hadithin.
E transmeton Taberaniu, dhe në të është Ebu Zejdi dhe Kajs bin er-Rebi' gjithashtu, të cilin një grup dijetarësh e kanë konsideruar të dobët.