14266 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet: «Se Pejgamberi (s.a.v.s.) u rëndua (nga sëmundja) dhe pranë tij ishin Aishja dhe Hafsa, kur hyri Aliu. Kur e pa atë Pejgamberi (s.a.v.s.), ngriti kokën e tij e pastaj tha: "Afrohu tek unë, afrohu tek unë".
Ai e mbështeti atë tek vetja dhe ai nuk u largua prej tij derisa ndërroi jetë. Kur u krye (ndërroi jetë), Aliu u ngrit dhe mbylli derën. Erdhi Abbasi bashkë me bijtë e Abdylmutalibit dhe qëndruan te dera. Aliu filloi të thoshte: Me babanë tim (të sakrifikoj), ti ishe i mirë i gjallë dhe i mirë i vdekur. Atëherë u përhap një erë e mirë që nuk kishin ndjerë kurrë si ajo. Ai tha: Mjaft, lëreni vajtimin si vajtimi i gruas dhe kthehuni nga shoku juaj. Aliu tha: Më futni brenda Fadl bin Abbasin. Ensarët thanë: Ju bëjmë betim në Allahun dhe në pjesën tonë nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.).
Atëherë futën një burrë prej tyre që quhej Evs bin Havli, i cili mbante një shtambë në njërën prej duarve të tij. Ata dëgjuan një zë në shtëpi: Mos ia hiqni rrobat të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe lajeni atë ashtu siç është në këmishën e tij. Aliu e lau atë duke futur dorën e tij nën këmishë, Fadli mbante rrobën mbi të, ndërsa Ansari sillte ujin. Në dorën e Aliut kishte një copë pëlhure ndërsa ai fuste dorën nën këmishë».
Thashë: Ibn Maxhe ka transmetuar një pjesë të tij.
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Evsat' dhe 'el-Kebir', dhe në të është Jezid bin Ebi Zijad, i cili është 'hasen' në hadith përkundër dobësisë së tij, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë të besueshëm.