17029 - Dhe nga Aisheja se ajo ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) urdhëronte për shtratin e tij dhe ia shtronin atë, pastaj kthehej nga Kibla. Kur shtrihej në të, vendoste pëllëmbën e tij të djathtë nën faqe, pastaj pëshpëriste diçka që ne nuk e kuptonim se çfarë thoshte. Kur ishte në fund të asaj (lutjeje), e ngrinte zërin e tij dhe thoshte: "O Allah, Zot i shtatë qiejve dhe Zot i Arshit të Madh, Ilah (Zot) - ose Zot - i çdo gjëje, Shpallës i Tevratit, Inxhilit dhe Furkanit (Kuranit), Çarës i kokrrës dhe i bërthamës, kërkoj mbrojtje tek Ti nga sherri i çdo gjëje, ballin e së cilës Ti e ke në dorë.
O Allah, Ti je i Pari e para Teje nuk ka asgjë, Ti je i Fundit e pas Teje nuk ka asgjë, Ti je i Dukshmi (edh-Dhahir) e mbi Ty nuk ka asgjë, dhe Ti je i Padukshmi (el-Batin) e nën Ty nuk ka asgjë, shlyeje borxhin tonë dhe na pasuro prej varfërisë"».
E ka transmetuar Ebu Jala, dhe në të është es-Serij bin Ismail, i cili është i braktisur (metruk).