410 - Na ka treguar Muhamed bin Huzajme, i cili ka thënë: Na ka treguar Haxhaxhi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Avane, nga Osman bin Abdullah bin Mevheb, nga Xhafer bin Ebi Thevr, nga Xhabir bin Semure, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ngjashëm me të ⁽⁵⁶⁰⁾.
Të tjerët i kanë kundërshtuar ata në këtë ⁽⁵⁶¹⁾, duke thënë: Nuk është i detyrueshëm abdesti për namaz nga ngrënia e ndonjë gjëje prej tyre.
Argumenti i tyre për këtë ishte: Se mund të jetë që abdesti që ka synuar Pejgamberi (s.a.v.s.) është larja e duarve.
Dhe ai bëri dallim midis mishit të devesë dhe mishit të deles në këtë, për shkak të rëndesës dhe yndyrës së tepërt që mishi i devesë lë në dorën e ngrënësit, andaj nuk u dha lehtësim për lënien e saj në dorë, ndërsa lejoi mosmarrjen e abdestit nga mishi i deles për shkak të mungesës së kësaj tek ai.
Ne kemi transmetuar në kapitullin e parë në hadithin e Xhabirit se e fundit nga dy çështjet prej të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) ishte: "Lënia e abdestit nga ajo që ka ndryshuar zjarri".
Nëse ajo që ka paraprirë prej tij ishte abdesti nga ajo që ka prekur zjarri, e në këtë hyn mishi i devesë dhe të tjerat, atëherë lënia e kësaj nënkupton lënien e abdestit nga mishi i devesë dhe të tjerat.
Ky është gjykimi i këtij kapitulli nga ana e transmetimeve (ethar).
Sa i përket anës së arsyes (analogjisë), ne kemi parë se devetë dhe delet janë të barabarta në lejueshmërinë e shitjes së tyre, pirjen e qumështit të tyre dhe pastërtinë e mishit të tyre, dhe se gjykimet e tyre nuk ndryshojnë në asgjë prej kësaj.
Rrjedhimisht, nga ana e arsyes, ato janë të barabarta në ngrënien e mishit të tyre.
Ashtu siç nuk ka abdest nga ngrënia e mishit të deles, po ashtu nuk ka abdest nga ngrënia e mishit të devesë, dhe ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamed bin el-Hasanit, Allahu i Madhëruar i mëshiroftë.