567
- Na ka treguar Ibn Huzajme, i cili ka thënë: Na ka treguar Abdullah bin Rexha, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Zaide, nga Hisham bin Urve, nga babai i tij, nga Aisha, e cila ka thënë: Pejgamberit (s.a.v.s.) i sollën një foshnjë djalë që t'ia bënte tahnikun dhe të lutej për të. Ai urinoi mbi të, kështu që ai kërkoi ujë dhe e spërkati atë (vendin) e nuk e lau ⁽⁷⁵⁶⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: Disa njerëz ⁽⁷⁵⁷⁾ kanë shkuar drejt dallimit midis gjykimit për urinën e djalit dhe urinën e vajzës para se të hanë ushqim. Ata thanë: Urina e djalit është e pastër, ndërsa urina e vajzës është e papastër.
Të tjerë i kundërshtuan ata në këtë ⁽⁷⁵⁸⁾, duke i barazuar të dyja urinët dhe duke i konsideruar të dyja si të papastra.
Ata thanë: Fjala e Pejgamberit (s.a.v.s.): "Urina e djalit spërkatet", mund të ketë pasur për qëllim me spërkatjen derdhjen e ujit mbi të.
Arabët ndonjëherë e quajnë këtë spërkatje (nadh), dhe prej kësaj është fjala e Pejgamberit (s.a.v.s.): "Unë njoh një qytet që deti e lag (jandahu) anën e tij", ku ai nuk kishte për qëllim me këtë spërkatjen e lehtë.
Por ai kishte për qëllim: që deti ngjitet pas anës së tij.
Ata thanë: Dallimi midis tyre u bë sepse urina e djalit mblidhet në një vend për shkak të ngushtësisë së vrimës së daljes, ndërsa urina e vajzës shpërndahet për shkak të gjerësisë së vrimës së daljes.
Kështu, ai urdhëroi për urinën e djalit spërkatjen, duke pasur për qëllim derdhjen e ujit në një vend të vetëm, dhe kishte për qëllim me larjen e urinës së vajzës që të ndiqet me ujë, sepse ajo bie në vende të shpërndara, dhe kjo është e mundshme sipas asaj që përmendëm.
Është transmetuar nga disa prej të parëve ajo që tregon për këtë. Prej kësaj: