٥٨٩ - حدثنا ابن أبي داود قال: ثنا أحمد بن الحسين اللَّهَبي، قال: ثنا ابن أبي فديك، عن ابن أبي ذئب عن نافع أن ابن عمر كان إذا توضأ ونعلاه في قدميه مسح على ظهور قدميه بيديه، ويقول: كان رسول الله ﷺ يصنع هكذا (788).
فأخبر ابن عمر أن رسول الله ﷺ قد كان في وقت ما كان يمسح على نعليه يمسح على قدميه.
فقد يحتمل أن يكون عندنا ما مسح على قدميه هو الفرض، وما مسح على نعليه كان فضلا.
فحديث أبي أوس يحتمل عندنا ما ذكر فيه عن رسول الله ﷺ من مسحه على نعليه أن يكون كما قال أبو موسى والمغيرة، أو كما قال ابن عمر.
فإن كان كما قال أبو موسى والمغيرة فإنا نقول بذلك، لأنا لا نرى بأسا بالمسح على الجوربين إذا كانا، صفيقين، قد قال ذلك أبو يوسف ومحمد.
وأما أبو حنيفة رحمه الله تعالى فإنه كان لا يرى ذلك حتى يكونا صفيقين ويكونا، مجلدين، فيكونان كالخفين.
وإن كان كما قال ابن عمر فإن في ذلك إثبات المسح على القدمين، فقد بينا ذلك، وما عارضه وما نسخه في باب فرض القدمين.
فعلى أي المعنيين كان وجه حديث أوس بن أبي أوس: من معنى حديث أبي موسى، والمغيرة، ومن معنى حديث ابن عمر، فليس في ذلك ما يدل على جواز المسح على النعلين.
فلما احتمل حديث أوس ما ذكرنا، ولم يكن فيه حجة في جواز المسح على النعلين، التمسنا ذلك من طريق النظر، لنعلم كيف حكمه؟
فرأينا الخفين اللذين قد جوز المسح عليهما إذا تخرقا، حتى بدت القدمان منهما أو أكثر القدمين، فكل قد أجمع أنه لا يمسح عليهما.
فلما كان المسح على الخفين إنما يجوز إذا غيبا، القدمين، ويبطل إذا لم يغيبا القدمين، وكانت النعلان غير مغيبين للقدمين ثبت أنهما كالخفين اللذين لا يغيبان القدمين.
#589
⚠️ Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
589
- Na ka treguar Ibn Abi Dawud, i cili ka thënë: Na ka treguar Ahmad bin al-Husayn al-Lahabi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibn Abi Fudayk, nga Ibn Abi Dhi'b, nga Nafi', se Ibn Umari, kur merrte abdest ndërsa nallanet i kishte në këmbët e tij, fshinte mbi shpinën e këmbëve të tij me duart e tij dhe thoshte: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) vepronte kështu" (788).
Ibn Umari njoftoi se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) në një kohë kur fshinte mbi nallanet e tij, ai fshinte mbi këmbët e tij.

Mund të jetë që sipas nesh, ajo që ai fshiu mbi këmbët e tij ishte farzi (obligimi), ndërsa ajo që fshiu mbi nallanet e tij ishte tepricë (fadl).

Hadithi i Abu Aws-it mund të interpretohet sipas asaj që është përmendur në të rreth të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) për fshirjen e tij mbi nallane, ashtu siç kanë thënë Abu Musa dhe al-Mughirah, ose ashtu siç ka thënë Ibn Umari.

Nëse është ashtu siç kanë thënë Abu Musa dhe al-Mughirah, ne e themi këtë, sepse nuk shohim ndonjë problem në fshirjen mbi çorape (xhurab) nëse ato janë të trashë; këtë e kanë thënë Abu Jusufi dhe Muhamedi.

Sa i përket Abu Hanifes (rahimehullahu teala), ai nuk e shihte këtë të lejuar derisa ato të ishin të trashë dhe të veshur me lëkurë (mujaladayn), kështu që të bëheshin si meste (khuffayn).

E nëse është ashtu siç ka thënë Ibn Umari, atëherë në këtë ka vërtetim të fshirjes mbi këmbë, dhe ne e kemi sqaruar këtë, si dhe atë që e kundërshton dhe atë që e shfuqizon atë në kapitullin mbi obligueshmërinë e larjes së këmbëve.

Pra, në cilindo prej dy kuptimeve që të jetë hadithi i Aws bin Abi Aws-it: qoftë nga kuptimi i hadithit të Abu Musës dhe al-Mughirës, qoftë nga kuptimi i hadithit të Ibn Umarit, nuk ka në këtë asgjë që tregon lejueshmërinë e fshirjes mbi nallane.

Pasi hadithi i Aws-it mbart ato mundësi që përmendëm, dhe nuk kishte në të argument për lejueshmërinë e fshirjes mbi nallane, ne e kërkuam këtë përmes rrugës së arsyes (analogjisë), për të ditur se cili është gjykimi i tij.

Pamë se mestet (khuffayn), mbi të cilat është lejuar fshirja, nëse grisen aq sa të shfaqen këmbët prej tyre ose pjesa më e madhe e këmbëve, të gjithë janë pajtuar se nuk fshihet mbi to.

Meqenëse fshirja mbi meste lejohet vetëm nëse ato i mbulojnë këmbët, dhe bëhet e pavlefshme nëse nuk i mbulojnë këmbët, dhe nallanet nuk i mbulojnë këmbët, u vërtetua se ato janë si mestet që nuk i mbulojnë këmbët.
Database ID: 113511 Views: 13