679
- Na ka treguar Fehd, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Gassan, i cili ka thënë: Na ka treguar Xhuvejrije, nga Nafiu, nga Ibn Omeri:
Se një burrë prej Muhaxhirëve të parë hyri në xhami ndërsa Omeri po mbante hytbe, kështu që Omeri e thirri atë: "Çfarë ore është kjo?" Ai tha: "Nuk ishte asgjë tjetër përveç abdestit dhe pastaj ardhjes." Omeri tha: "Edhe abdestin po ashtu? Ndërkohë që ti e dije se ne ishim të urdhëruar për gusël?" ⁽⁸⁹⁸⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: Në këto transmetime ka më shumë se një kuptim që mohon detyrueshmërinë e guslit.
Sa i përket njërës prej tyre: Othmani nuk u la (nuk mori gusël) dhe u mjaftua me abdest. Omeri i tha atij: "Ti e dije se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) urdhëronte për gusël."
Gjithashtu, Omeri nuk e urdhëroi atë të kthehej për shkak të urdhrit të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) për gusël.
Në këtë ka argument se gusli me të cilin ishte urdhëruar nuk ishte sipas tyre obligim (vaxhib), por ishte për një shkak (arsye) siç kanë thënë Ibn Abbasi dhe Aishja (r.a.), ose për diçka tjetër.
Sikur të mos ishte kështu, Othmani nuk do ta linte atë, dhe Omeri nuk do të heshtte pa e urdhëruar atë të kthehej derisa të lahej, dhe kjo në prani të shokëve të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) të cilët e kishin dëgjuar këtë nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ashtu siç e kishte dëgjuar Omeri, dhe e dinin kuptimin që ai synonte, kështu që nuk mohuan asgjë nga kjo dhe nuk urdhëruan të kundërtën.
Në këtë ka një ixhma (konsensus) prej tyre për mohimin e detyrueshmërisë së guslit.
Është transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ajo që tregon se kjo ishte në formë zgjedhjeje dhe arritjeje të vlerës (fadiletit).