776 - Na ka treguar Ibn Abi Dawud, ka thënë: Na ka treguar Abu al-Walid dhe Abu Umar al-Hawdi, kanë thënë: Na ka treguar Hammam, (h)
dhe na ka treguar Muhammad bin Khuzayma, ka thënë: Na ka treguar Hajjaj, ka thënë: Na ka treguar Hammam, ka thënë: Na ka treguar Amir al-Ahwal, ka thënë: Na ka treguar Makhul, se Ibn Muhayriz i ka treguar atij, se e ka dëgjuar Abu Mahdhura-n duke thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ma mësoi ikametin me shtatëmbëdhjetë fjalë ⁽³³⁾.
Abu Ja'far ka thënë: Saktësimi i kuptimeve të këtyre transmetimeve kërkon që ikameti të jetë njësoj si ezani, sipas asaj që përmendëm; sepse Bilali pati mospajtime në atë që u urdhërua për këtë, pastaj ai qëndroi më pas në dyfishimin e ikametit sipas transmetimeve të shumta për këtë, kështu që u bë e ditur se kjo ishte ajo me të cilën u urdhërua.
Edhe në hadithin e Abu Mahdhura-s është dyfishimi gjithashtu, kështu që është vërtetuar dyfishimi në ikamet.
Sa i përket kësaj nga ana e arsyes: Disa njerëz argumentuan për këtë - nga ata që thonë se ikameti thuhet nga një herë - me argumentin që kemi përmendur për ta në këtë kapitull rreth asaj që përsëritet në ezan dhe asaj që nuk përsëritet, kështu që argumenti për këtë ishte se ezani është ashtu siç e përmendën.
Ndërsa ajo që përmendet në dy vende, dyfishohet në vendin e parë dhe thuhet një herë në vendin tjetër, dhe ajo që nuk është e dyfishuar, thuhet një herë.
Kurse ikameti bëhet pas ndërprerjes së ezanit, prandaj ai ka një gjykim të pavarur, dhe ne kemi parë se me çfarë përfundon ikameti, nga thënia 'La ilahe il-lAllah', që është e njëjtë me atë që përfundon edhe ezani.
Rrjedhimisht, analogjia është: që pjesa tjetër e ikametit të jetë gjithashtu si pjesa tjetër e ezanit.
Në këtë argument hyn edhe kjo: Ne kemi parë se ajo me të cilën përfundon ikameti nuk ka gjysmë, kështu që mund të jetë që qëllimi prej saj të jetë gjysma e saj. Mirëpo, meqenëse ajo nuk ka gjysmë, gjykimi i saj u bë si gjykimi i gjërave të tjera që nuk ndahen, ku nëse obligohet një pjesë e tyre, obligohet me obligueshmërinë e saj e tëra, prandaj ajo me të cilën përfundon ezani dhe ikameti nga thënia 'La ilahe il-lAllah' u bë e barabartë, kështu që në këtë nuk pati argument për njërën anë kundrejt tjetrës.
Pastaj pamë në këtë dhe vërejtëm se ata nuk kishin mospajtime se në ikamet, pas 'Hayya 'ala-s-salah' dhe 'Hayya 'ala-l-falah', thotë: 'Allahu Ekber, Allahu Ekber', pra e thotë këtu ashtu siç e thotë në ezan në këtë vend gjithashtu, dhe nuk e thotë me gjysmën e asaj që është në ezan.
Meqenëse kjo pjesë e ikametit, e cila ka gjysmë, është njësoj siç është në ezan, atëherë edhe ajo që mbetet nga ikameti është gjithashtu njësoj siç është në ezan, pa u hequr asgjë prej saj.
Kështu u vërtetua se ikameti është dyshe-dyshe, dhe ky është mendimi i Abu Hanifa-s, Abu Yusuf-it dhe Muhammad-it (r.h.).
Kjo është transmetuar gjithashtu nga një grup i shokëve të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.).