٨٠٥ - حدثنا ابن مرزوق، قال: ثنا وهب عن شعبة، عن أبي إسحاق، عن الأسود قال: قلت يا أم المؤمنين، متى توترين؟ قالت "إذا أذن المؤذن".
قال الأسود وإنما كانوا يؤذنون بعد الصبح (66).
قال أبو جعفر: وهذا تأذينهم في مسجد رسول الله ﷺ لأن الأسود إنما كان سماعه من عائشة ﵂ بالمدينة، وهي قد سمعت من النبي ﷺ ما روينا عنها، فلم تنكر عليهم التأذين قبل الفجر، ولا أنكر ذلك غيرها من أصحاب رسول الله ﷺ.
فدل ذلك على أن مراد بلال بأذانه ذلك، الفجر وأن قول رسول الله ﷺ "فكلوا واشربوا حتى ينادي ابن أم مكتوم" إنما هو لإصابته طلوع الفجر.
فلما رويت هذه الآثار على ما ذكرنا، وكان في حديث حفصة ﵂ أنهم كانوا لا يؤذنون حتى يطلع الفجر، فإن كان ذلك كذلك، فقد بطل المعنى الذي ذهب إليه، أبو يوسف.
وإن كان المعنى على غير ذلك، وكانوا يؤذنون قبل الفجر على القصد منهم لذلك فإن حديث ابن مسعود عن رسول الله ﷺ قد بين أن ذلك التأذين كان لغير الصلاة.
وفي تأذين ابن أم مكتوم بعد طلوع الفجر دليل على أن ذلك موضع أذان لتلك الصلاة.
ولو لم يكن ذلك موضع أذان لها لما أبيح الأذان فيها.
فلما أبيح ذلك ثبت أن ذلك الوقت وقت للأذان، واحتمل تقديمهم أذان بلال قبل ذلك ما ذكرنا.
ثم اعتبرنا ذلك أيضا من طريق النظر لنستخرج من القولين قولا صحيحا فرأينا سائر الصلوات غير الفجر لا يؤذن لها إلا بعد دخول أوقاتها.
واختلفوا في الفجر، فقال قوم (67): التأذين لها قبل دخول وقتها، لا يؤذن لها بعد دخول وقتها.
وقال آخرون (68): بل هو بعد دخول وقتها.
فالنظر على ما وصفنا أن يكون التأذين لها كالأذان لغيرها من الصلوات، فلما كان ذلك بعد دخول أوقاتها، كان أيضا في الفجر كذلك.
فهذا هو النظر، وهو قول أبي حنيفة ﵁، ومحمد وسفيان الثوري.
#805
⚠️ Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
805 - Na ka treguar Ibn Marzuk, i cili ka thënë: Na ka treguar Vehbi, nga Shube, nga Ebu Is'haku, nga Esvedi, i cili ka thënë: I thashë: O nëna e besimtarëve, kur e fal vitrin? Ajo tha: "Kur thërret muezini".
Esvedi ka thënë: Ata thirrnin ezanin pas agimit (66).
Ebu Xhaferi ka thënë: Ky ishte ezani i tyre në xhaminë e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), sepse Esvedi e ka dëgjuar këtë nga Aishja (r.a.) në Medine, ndërsa ajo kishte dëgjuar nga Pejgamberi (s.a.v.s.) atë që kemi transmetuar prej saj, dhe ajo nuk ua mohoi atyre thirrjen e ezanit para agimit, e as ndonjë tjetër nga shokët e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) nuk e mohoi këtë.
Kjo tregon se qëllimi i Bilallit me atë ezan të tij ishte agimi, dhe se thënia e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.): "Hani dhe pini derisa të thërrasë Ibn Umm Mektumi", ishte pikërisht për shkak se ai e qëllonte lindjen e agimit.
Kur u transmetuan këto ethere (transmetime) ashtu siç i përmendëm, dhe në hadithin e Hafsas (r.a.) thuhej se ata nuk thirrnin ezanin derisa të lindte agimi, nëse është kështu, atëherë bie poshtë kuptimi që ka ndjekur Ebu Jusufi.
E nëse kuptimi është ndryshe, dhe ata thirrnin ezanin para agimit me qëllim, atëherë hadithi i Ibn Mes'udit nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka sqaruar se ai ezan ishte për diçka tjetër e jo për namazin.
Dhe në thirrjen e ezanit nga Ibn Umm Mektumi pas lindjes së agimit ka argument se ajo është koha e ezanit për atë namaz.
Sikur ajo të mos ishte koha e ezanit për të, nuk do të lejohej ezani në të.
Kur kjo u lejua, u vërtetua se ajo kohë është koha e ezanit, dhe paraprirja e ezanit të Bilallit para kësaj mbart atë që përmendëm.
Pastaj e shqyrtuam këtë edhe nga ana e arsyes (analogjisë) për të nxjerrë një mendim të saktë nga dy mendimet, dhe pamë se për të gjitha namazet e tjera përveç agimit, nuk thirret ezani përveçse pas hyrjes së kohëve të tyre.
Ata kanë pasur mospajtime rreth agimit; një grup ka thënë (67): Ezani për të bëhet para hyrjes së kohës së saj, dhe nuk thirret ezani për të pas hyrjes së kohës së saj.
Të tjerë kanë thënë (68): Përkundrazi, ai bëhet pas hyrjes së kohës së saj.
Rrjedhimisht, arsyeja sipas asaj që përshkruam kërkon që ezani për të të jetë si ezani për namazet e tjera; e meqë kjo ndodh pas hyrjes së kohëve të tyre, ashtu duhet të jetë edhe për agimin.
Ky është përfundimi i arsyes, dhe ky është mendimi i Ebu Hanifes (r.a.), Muhamedit dhe Sufjan eth-Thevriut.
Database ID: 113727 Views: 6