837
- Na ka treguar Ahmed bin Davud, ka thënë: Na ka treguar Ismail bin Salim, ka thënë: Na ka treguar Ishak bin Jusuf, nga Sufjan eth-Thevri, nga Alkame bin Merthed, nga Sulejman bin Burejde, nga babai i tij, nga Pejgamberi (s.a.v.s.): Se një burrë e pyeti atë për kohën e namazit, e ai tha: "Falu me ne". Tha: Kur dielli kaloi zenitin, ai urdhëroi Bilalin, i cili thirri ezanin, pastaj e urdhëroi [dhe ai thirri ikametin për Dhuhër, pastaj e urdhëroi] ⁽¹⁰⁹⁾ dhe ai thirri ikametin për Asr ndërsa dielli ishte i bardhë, i lartë dhe i pastër. Pastaj e urdhëroi dhe ai thirri ikametin për Magrib kur perëndoi dielli. Pastaj e urdhëroi dhe ai thirri ikametin për Isha kur u zhduk muzgu. Pastaj e urdhëroi dhe ai thirri ikametin për Fexhr kur doli agimi. Kur erdhi dita e dytë, ai e urdhëroi atë dhe thirri ezanin për Dhuhër, duke e ftohur atë (duke e shtyrë), dhe e bëri mirë që e ftohu atë. Dhe e fali Asrin ndërsa dielli ishte i lartë, duke e vonuar atë më shumë se sa ishte. Dhe e fali Magribin para se të zhdukej muzgu. Dhe e fali Ishan pasi kishte kaluar një e treta e natës. Dhe e fali Fexhrin kur u bë dritë, pastaj
tha: Ku është pyetësi për kohën e namazit? Burri tha: Unë jam, o i Dërguar i Allahut, e ai tha: "Koha e namazit tuaj është mes kësaj që keni parë" ⁽¹¹⁰⁾.
Sa i përket asaj që transmetohet nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) në këto gjurmë rreth namazit të Fexhrit, ata nuk kanë pasur mospajtime rreth tij se ai e fali atë në ditën e parë kur doli agimi, që është fillimi i kohës së tij, dhe e fali në ditën e dytë kur dielli pothuajse po lindte. Dhe kjo është me pajtimin e muslimanëve, se fillimi i kohës së Fexhrit është kur del agimi, dhe fundi i kohës së tij është kur lind dielli.
Sa i përket asaj që u përmend prej tij për namazin e Dhuhrit, është përmendur prej tij se ai e fali atë kur dielli kaloi zenitin, dhe për këtë ka pajtim të muslimanëve se ky është fillimi i kohës së tij.
Ndërsa fundi i kohës së tij, Ibn Abbasi, Ebu Saidi, Xhabiri dhe Ebu Hurejre kanë transmetuar prej tij se ai e fali atë në ditën e dytë kur hija e çdo gjëje u bë sa vetë ajo.
Kështu që ekziston mundësia që kjo të ketë qenë pasi hija e çdo gjëje u bë sa vetë ajo, kështu që kjo do të ishte koha e Dhuhrit ende.
Dhe ekziston mundësia që kjo të ketë qenë afër momentit kur hija e çdo gjëje bëhet sa vetë ajo, dhe kjo është e lejuar në gjuhë. Allahu i Madhëruar ka thënë: {Dhe kur t'i lëshoni gratë, e ato i afrohen afatit të tyre, atëherë ose mbajini ato me mirësi, ose lëshojini me mirësi} [el-Bekare: 231]. Kështu që ky mbajtje dhe ⁽¹¹¹⁾ lëshim nuk kishte për qëllim të bëhej pas përfundimit të afatit, sepse pas përfundimit të afatit ajo tashmë është ndarë dhe i ndalohet atij që ta mbajë atë.
Allahu i Madhëruar e ka sqaruar këtë në një vend tjetër, ku ka thënë: {Dhe kur t'i lëshoni gratë, e ato e arrijnë afatin e tyre, mos i pengoni ato që të martohen me burrat e tyre} [el-Bekare: 232].
Allahu i Madhëruar njoftoi se ato pas arritjes së afatit të tyre kanë të drejtë të martohen, kështu që u vërtetua me këtë se ajo që u është lënë burrave ndaj tyre në ajetin tjetër, është vetëm në afërsi të arritjes së afatit, jo pas arritjes së afatit.
Po ashtu edhe ajo që transmetohet nga ata që përmendëm prej të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) "se ai e fali Dhuhrin në ditën e dytë kur hija e çdo gjëje u bë sa vetë ajo" ka mundësi të jetë në afërsi të bërjes së hijes sa vetë ajo, kështu që kur hija bëhet sa vetë ajo, koha e Dhuhrit ka dalë.
Dhe argumenti për këtë që përmendëm është se ata që e kanë përmendur këtë nga Pejgamberi (s.a.v.s.), kanë përmendur prej tij në këto gjurmë gjithashtu se ai e fali Asrin në ditën e parë kur hija e çdo gjëje u bë sa vetë ajo, pastaj tha: "Midis këtyre të dyjave është koha". Kështu që është e pamundur që midis tyre të jetë koha, ndërkohë që i ka bashkuar ato në një kohë të vetme, por kuptimi i kësaj sipas nesh - e Allahu e di më mirë - është kjo që përmendëm.
Këtë e ka dëshmuar gjithashtu edhe ajo që gjendet në hadithin e Ebu Musait, e kjo është se ai ka thënë në atë që ka njoftuar për namazin e tij në ditën e dytë: "Pastaj e vonoi Dhuhrin derisa ishte afër Asrit".
Fakti që ai njoftoi se ai e fali atë në atë ditë në afërsi të hyrjes së kohës së Asrit, jo në kohën e Asrit, vërtetoi me këtë, meqë ata u pajtuan në këto transmetime se pasi hija e çdo gjëje bëhet sa vetë ajo është kohë e Asrit, se është e pamundur që ajo të jetë kohë e Dhuhrit, për shkak të njoftimit të tij se koha për çdo namaz është midis dy faljeve të tij në dy ditët. Këtë e ka dëshmuar gjithashtu edhe ajo...