838
- Na ka treguar Rebi' el-Muadhin, i cili ka thënë: Na ka treguar Esed, i cili ka thënë: Na ka treguar Muhammed bin Fudejl, nga el-A'mesh, nga Ebu Salih, nga Ebu Hurejre, i cili ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): "Vërtet namazi ka fillim dhe fund. Fillimi i kohës së dhuhrisë është kur dielli kalon zenitin, ndërsa fundi i kohës së saj është kur hyn koha e asrit" ⁽¹¹²⁾.
Me këtë u vërtetua se hyrja e kohës së asrit është pas daljes së kohës së dhuhrisë.
Sa i përket asaj që është përmendur prej tij për namazin e asrit, nuk ka mospajtim se ai e ka falur atë në ditën e parë në kohën që kemi përmendur prej tij, kështu që u vërtetua se ai është fillimi i kohës së saj.
Dhe është përmendur prej tij se ai e fali atë në ditën e dytë kur hija e çdo gjëje u bë sa dyfishi i saj, pastaj ai (a.s.) tha: "Koha është mes këtyre të dyjave". Kështu që ekziston mundësia që ky të jetë fundi i kohës së saj, që nëse del, namazi ka kaluar.
Dhe ekziston mundësia që kjo të jetë koha deri në të cilën nuk duhet të vonohet namazi derisa të dalë ajo, dhe se kushdo që e fal atë pas saj - edhe nëse e ka falur në kohën e vet - është neglizhent, sepse i ka ikur nga koha e saj ajo pjesë që ka vlerë, edhe pse namazi ende nuk ka kaluar.
Dhe është transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) se ai ka thënë: "Vërtet, njeriu e fal namazin pa i ikur ai, por ajo që i ka ikur nga koha e tij është më e mirë për të sesa familja dhe pasuria e tij".
Me këtë u vërtetua se falja e namazit në një pjesë të caktuar të kohës është më e vlefshme sesa falja në pjesën e mbetur të asaj kohe.
Dhe ka mundësia që koha deri në të cilën nuk duhet të vonohet asri derisa të dalë, të jetë kjo kohë në të cilën i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e fali atë në ditën e dytë.
Dhe në atë që përmendëm ka treguar ajo që