1022
- Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Omer el-Havdiu, i cili ka thënë: Na ka treguar Murxh-xha bin Rexha, i cili ka thënë: Na ka treguar Davudi, nga esh-Sha'biu, nga Mesruku, nga Aisha, e cila ka thënë: Fillimisht namazi u obligua me nga dy rekate. Kur Pejgamberi (s.a.v.s.) erdhi në Medine, çdo namazi iu shtua edhe aq, përveç namazit të akshamit, sepse ai është tek (vitr), dhe namazit të sabahut për shkak të zgjatjes së leximit në të. Kur ai udhëtonte, i kthehej namazit të tij të parë ⁽³²³⁾.
Ka thënë Ebu Xhaferi: Aisha (r.a.) në këtë hadith ka njoftuar se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) falej para se të plotësohej namazi (me shtimin e rekateve) ashtu siç falet kur është në udhëtim. Rregulli i udhëtarit është lehtësimi i namazit. Pastaj, pas kësaj, u vendos përfundimisht, kështu që u shtuan rekatet në disa namaze dhe u urdhërua zgjatja e disave prej tyre.
Është e mundur - e Allahu e di më mirë - që ajo që ai bënte duke e falur atë në errësirë (gasak), dhe largimi i grave prej tij pa u njohur nga errësira, të ketë qenë në kohën kur ai e falte atë ashtu siç e fal tani në udhëtim. Pastaj u urdhërua për zgjatjen e leximit në të, dhe që veprimi i tij kur është vendas (hadr) të jetë ndryshe nga ajo që bën në udhëtim sa i përket zgjatjes së këtij dhe lehtësimit të atij. Ai ka thënë: "Faline sabahun kur të zbardhet (esfiru bil-fexhr)", që do të thotë: zgjateni leximin në të. Kjo nuk do të thotë që të hyjnë në të në fund të kohës së zbardhjes, por të dalin prej tij në kohën e zbardhjes.
Me këtë vërtetohet shfuqizimi (neskh) i asaj që është transmetuar nga Aisha (r.a.) me atë që përmendëm, së bashku me atë që tregon gjithashtu vepra e shokëve të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) pas tij në arritjen e zbardhjes (isfar) në kohën e përfundimit të tyre prej tij, dhe pajtimi i tyre për këtë zbardhje (tesfir).
Derisa Ibrahim en-Nehaiu ka thënë: