1076
- Na ka treguar Sulejman bin Shuajbi, i cili ka thënë: Na ka treguar Bishr bin Bekri, i cili ka thënë: Na ka treguar El-Evzaiu, i cili ka thënë:
Më ka treguar Ebu En-Nexhashiu, i cili ka thënë: Më ka treguar Rafi' bin Hadixhi, i cili ka thënë: Ne e falnim namazin e ikindisë me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.), pastaj therrnim devenë dhe e ndanim në dhjetë pjesë, pastaj e gatuanim dhe hanim mish të pjekur mirë para
se të perëndonte dielli ⁽³⁸⁴⁾.
Iu tha atij: Mund të jetë që ata e bënin këtë me shpejtësi pune, ndërkohë që ikindia ishte vonuar, kështu që në këtë hadith nuk ka argument sipas nesh kundër atij që mendon vonimin e ikindisë. Ne kemi përmendur në kapitullin e kohëve të namazit, në hadithin e Burejdes, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), kur u pyet për kohët e namazit, e fali ikindinë në ditën e parë kur dielli ishte i bardhë, i lartë dhe i pastër, pastaj e fali atë në ditën e dytë kur dielli ishte i lartë, duke e vonuar atë më shumë se sa e kishte vonuar në të dyja ditët së bashku, dhe nuk e shpejtoi atë në fillim të kohës së saj, ashtu siç bëri me të tjerat.
Me këtë u vërtetua se koha e ikindisë në të cilën duhet të falet është ajo që kanë menduar ata që shkojnë drejt vonimit të saj ⁽³⁸⁵⁾, e jo ajo që kanë menduar të tjerët ⁽³⁸⁶⁾.
Fundi i librit të ezanit dhe kohëve të namazit.