١٠٨٨ - فإذا فهد بن سليمان قد حدثنا، قال: ثنا محمد بن سعيد بن الأصبهاني، قال: أنا شريك، عن عاصم بن كليب عن أبيه، عن وائل بن حجر قال: أتيت النبي ﷺ، فرأيته يرفع حذاء أذنيه إذا كبر، وإذا رفع وإذا سجد، فذكر من هذا ما شاء
الله. قال: ثم أتيته من العام المقبل وعليهم الأكسية والبرانس فكانوا يرفعون أيديهم فيها وأشار شريك إلى صدره (403).
فأخبر وائل بن حجر في حديثه هذا أن رفعهم إلى مناكبهم إنما كان لأن أيديهم كانت حينئذ في ثيابهم، وأخبر أنهم كانوا يرفعون إذا كانت أيديهم ليست في ثيابهم إلى حذو آذانهم.
فأعملنا روايته كلها، فجعلنا الرفع إذا كانت اليدان في الثياب لعلة البرد إلى منتهى ما يستطاع الرفع إليه، وهو المنكبان.
وإذا كانتا باديتين رفعهما إلى الأذنين كما فعل النبي ﷺ. ولم يجز أن يجعل حديث ابن عمر وما أشبهه الذي فيه ذكر رفع اليدين إلى المنكبين كان ذلك واليدان باديتان.
إذ كان قد يجوز أن تكونا كانتا في الثياب، فيكون ذلك مخالفا لما روى وائل بن حجر، فيتضاد الحديثان.
ولكنا نحملهما على الاتفاق فنجعل حديث ابن عمر على أن ذلك كان من رسول الله ﷺ ويداه في ثوبه على ما حكى وائل في حديثه -.
ونجعل ما روى وائل عن رسول الله ﷺ أنه فعله في غير حال البرد من رفعه يديه إلى أذنيه فيستحب القول به وترك خلافه.
وأما ما رويناه عن علي ﵁، عن النبي ﷺ في ذلك، فهو خطأ، وسنبين ذلك في" باب رفع اليدين في الركوع إن شاء الله تعالى.
فثبت بتصحيح هذه الآثار ما روى وائل عن النبي ﷺ على ما فصلنا مما فعل في حال البرد وفي غير حال البرد. وهو قول أبي حنيفة، وأبي يوسف، ومحمد رحمهم الله تعالى.
#1088
⚠️ Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
1088
- Na ka treguar Fehd bin Sulejmani, i cili ka thënë: Na ka treguar Muhamed bin Seid bin el-Asbehani, i cili ka thënë:
Na njoftoi Sheriku, nga Asim bin Kulejbi, nga babai i tij, nga Vail bin Huxhri, i cili ka thënë: Erdha te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe e pashë atë duke i ngritur duart deri në nivel të veshëve të tij kur merrte tekbir, kur ngrihej dhe kur binte në sexhde, dhe përmendi nga kjo çfarë deshi Allahu.
Ai tha: Pastaj erdha tek ai vitin e ardhshëm dhe ata kishin veshur mantele dhe guna (burnuse), kështu që i ngrinin duart brenda tyre, dhe Sheriku tregoi drejt gjoksit të tij (403).
Vail bin Huxhri njoftoi në këtë hadith të tij se ngritja e tyre deri te krahët ishte vetëm sepse duart e tyre në atë kohë ishin brenda rrobave të tyre, dhe njoftoi se ata i ngrinin ato deri në nivel të veshëve kur duart e tyre nuk ishin brenda rrobave.
Kështu, ne i morëm parasysh të gjitha transmetimet e tij, dhe e bëmë ngritjen kur duart janë në rroba për shkak të të ftohtit deri në kufirin ku mund të arrihet ngritja, që janë krahët.
Ndërsa kur ato janë të zbuluara, i ngre ato deri te veshët ashtu siç bëri Pejgamberi (s.a.v.s.). Nuk lejohet që hadithi i Ibn Omerit dhe të ngjashmit me të, në të cilët përmendet ngritja e duarve deri te krahët, të konsiderohet se kjo ka ndodhur kur duart ishin të zbuluara.
Pasi është e mundur që ato të kenë qenë brenda rrobave, kështu që kjo do të ishte në kundërshtim me atë që ka transmetuar Vail bin Huxhri, dhe dy hadithet do të binin në kundërshtim.
Por ne i pajtojmë ato, kështu që hadithin e Ibn Omerit e konsiderojmë se kjo ka qenë nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kur duart e tij ishin në rrobën e tij, sipas asaj që tregoi Vaili në hadithin e tij.
Dhe atë që transmetoi Vaili nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) se ai e ka bërë në raste të tjera përveç të ftohtit, duke i ngritur duart deri te veshët, e bëjmë mendim të pëlqyeshëm dhe lëmë atë që është ndryshe nga kjo.
Sa i përket asaj që kemi transmetuar nga Aliu (r.a.), nga Pejgamberi (s.a.v.s.) lidhur me këtë, ajo është gabim, dhe do ta sqarojmë këtë në 'Kapitullin e ngritjes së duarve në ruku', në dashtë Allahu i Madhëruar.
Kështu, me saktësimin e këtyre gjurmëve (ethereve), u vërtetua ajo që transmetoi Vaili nga Pejgamberi (s.a.v.s.) sipas asaj që detajuam për atë që është bërë në gjendje të ftohti dhe në gjendje tjetër. Dhe ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit, Allahu i Madhëruar i mëshiroftë.
Database ID: 114010 Views: 8