1112
- Na ka treguar Ali bin Shejbe, i cili ka thënë: Na ka treguar Heudhe bin Halife, nga Aufi, nga Jezid el-Rekashi, nga Ibn Abbasi, i cili ka thënë: I thashë Uthman bin Affanit (r.a.): Çfarë ju shtyu që t'i merrni El-Enfal-in, e cila është nga shtatë (suret) e gjata, dhe Teube-n (Bera'eh), e cila është nga ato me qindra (ajete), t'i bashkoni ato dhe t'i vendosni në shtatë (suret) e gjata, duke mos shkruar mes tyre rreshtin ﴿Bismil-lāhir-Rrahmānir-Rrahīm﴾? Uthmani tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kur i zbriste ndonjë ajet, thoshte: "Vendoseni këtë në suren ku përmendet kjo dhe kjo", dhe historia e saj ishte e ngjashme me historinë e saj. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ndërroi jetë dhe unë nuk e pyeta për këtë, kështu që u frikësova se ajo mund të ishte pjesë e saj, prandaj i bashkova ato dhe nuk shkrova mes tyre rreshtin ﴿Bismil-lāhir-Rrahmānir-Rrahīm﴾ dhe i vendosa ato në shtatë (suret) e gjata ⁽⁴³²⁾.

Ebu Xhaferi ka thënë: Ky është Uthmani, i cili njofton në këtë hadith se ﴿Bismil-lāhir-Rrahmānir-Rrahīm﴾ sipas tij nuk ishte pjesë e sures, dhe se ai e shkruante atë vetëm për të ndarë suret, dhe ajo është tjetër gjë prej tyre. Kjo është në kundërshtim me atë që mendonte Ibn Abbasi për këtë. Kanë ardhur transmetime të shumta (mutewatir) nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), nga Ebu Bekri, Omari dhe Uthmani (r.anhum) se ata nuk e lexonin atë me zë në namaz.