1160 - Na ka treguar Fehd bin Sulejman, i cili ka thënë: Na ka treguar Muhamed bin Seid bin el-Asbehani, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Sheriku, Ebu Muavije dhe Vakiu, nga el-A'meshi … dhe përmendi me isnadin e tij të njëjtën gjë ⁽⁴⁸³⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: Në këtë nuk ka argument sipas nesh se ai ka qenë duke lexuar në to (në dy namazet), sepse mund të ndodhë që mjekra e tij të lëvizte për shkak të ndonjë tesbiu që bënte, ose ndonjë duaje, apo diçkaje tjetër.
Por, ai që e ka vërtetuar leximin prej tij në këto dy namaze është ai prej të cilit kemi transmetuar etheret (transmetimet) që janë në kapitullin para këtij. Pasi u vërtetua me atë që përmendëm nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) vërtetësia e leximit në namazin e drekës dhe të ikindisë, dhe u hodh poshtë ajo që u transmetua nga Ibn Abbasi që e kundërshton këtë, iu kthyem shqyrtimit pas kësaj: a gjejmë në të diçka që tregon saktësinë e njërit prej dy mendimeve që përmendëm. E shqyrtuam këtë dhe pamë se qëndrimi në këmbë (kijami) në namaz është farz, po ashtu rukuja dhe sexhdeja, dhe e gjithë kjo është nga farzet e namazit, me të cilat ai është i lidhur dhe namazi nuk vlen nëse lihet diçka prej tyre, dhe kjo është e njëjtë në të gjitha namazet. Pamë gjithashtu se ulja e parë është sunet, për të cilën nuk ka mospajtim, dhe ajo është e njëjtë në të gjitha namazet, ndërsa pamë se për uljen e fundit ka mospajtim mes njerëzve.
Prej tyre ⁽⁴⁸⁴⁾ ka që thonë: ajo është farz, dhe prej tyre ⁽⁴⁸⁵⁾ ka që thonë: ajo është sunet, dhe secili grup prej tyre e ka bërë këtë të njëjtë në të gjitha namazet. Kështu, këto gjëra që ishin farz në një namaz, ishin farz po ashtu në të gjitha namazet. Ndërsa leximi me zë (xhehri) në namazet e natës nuk është farz, por është sunet. Namazi nuk është i lidhur me të (leximin me zë) ashtu siç është i lidhur me rukunë, sexhden dhe kijamin, andaj kjo mund të mungojë në disa namaze dhe të jetë e pranishme në disa të tjera. Ndërsa ajo që është farz dhe namazi është i lidhur me të, nuk vlen pa u kryer ajo; nëse është farz në disa namaze, është ashtu edhe në të tjerat.
Kur pamë se leximi në namazin e akshamit, jacisë dhe sabahut është i detyrueshëm sipas mendimit të këtij kundërshtari, i pashmangshëm, dhe namazi nuk vlen pa kryerjen e tij, atëherë i tillë është ai edhe në drekë dhe ikindi. Ky është një argument i prerë kundër atij që e mohon leximin në drekë dhe ikindi, prej atyre që e shohin atë si farz në namazet e tjera.
Sa i përket atij që nuk e sheh leximin si pjesë thelbësore të namazit, argumenti kundër tij në këtë është se ne shohim që në aksham dhe jaci lexohet në të dyja sipas mendimit të tij, dhe lexohet me zë në dy rekatet e para të tyre, ndërsa lexohet në heshtje në rekatet e tjera.
Pasi suneti i asaj që vjen pas dy rekateve të para është leximi, dhe ai nuk bie me rënien e leximit me zë, shqyrtimi çon në këtë: që i tillë të jetë suneti edhe në drekë dhe ikindi; kur bie leximi me zë në to, të mos bjerë leximi (në heshtje), duke u bazuar në analogjinë (kijasin) me atë që përmendëm, dhe ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit (r.a.).
Kjo është transmetuar gjithashtu nga një grup prej shokëve të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.).