١٢١٨ - حدثنا أحمد بن داود قال: ثنا يوسف بن عدي، قال: ثنا عبيد الله بن عمرو، عن أيوب، عن أبي قلابة، عن أنس قال صلى رسول الله ﷺ، ثم أقبل بوجهه، فقال: "أتقرءون والإمام يقرأ؟ " فسكتوا، فسألهم ثلاثا، فقالوا: إنا لنفعل هذا، قال: فلا تفعلوا" (550).
قال أبو جعفر: فقد بينا بما ذكرنا عن النبي ﷺ خلاف ما روى عبادة. فلما اختلفت هذه الآثار المروية في ذلك التمسنا حكمه من طريق النظر، فرأيناهم جميعا لا يختلفون في الرجل يأتي الإمام وهو راكع أنه يكبر ويركع معه ويعتد بتلك الركعة، وإن لم يقرأ فيها شيئا.
فلما أجزاه ذلك في حال خوفه فوت الركعة احتمل أن يكون إنما أجزاء ذلك لمكان الضرورة، واحتمل أن يكون إنما أجزاه ذلك لأن القراءة خلف الإمام ليست عليه فرضا.
فاعتبرنا ذلك، فرأيناهم لا يختلفون أن من جاء إلى الإمام وهو راكع فركع قبل أن يدخل في الصلاة بتكبير كان منه، أن ذلك لا يجزئه، وإن كان إنما تركه لحال الضرورة، وخوف فوات الركعة، وكان لا بد له من قومة في حال الضرورة، وغير حال الضرورة.
فهذه صفات الفرائض التي لا بد منها في الصلاة، ولا تجزئ الصلاة إلا بإصابتها. فلما كانت القراءة مخالفة لذلك، وساقطة في حال الضرورة كانت من غير جنس ذلك.
فكانت في النظر أنها أيضا ساقطة في غير حال الضرورة. فهذا هو النظر في هذا، وهو قول أبي حنيفة وأبي يوسف ومحمد رحمهم الله تعالى.
فإن قال قائل: فقد روي عن نفر من أصحاب رسول الله ﷺ أنهم كانوا يقرءون خلف الإمام ويأمرون بذلك فذكر ما.
#1218
⚠️ Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
1218 - Na ka treguar Ahmed bin Davud, i cili ka thënë: Na ka treguar Jusuf bin Adij, i cili ka thënë: Na ka treguar Ubejdullah bin Amër, nga Ejubi, nga Ebu Kilabe, nga Enesi, i cili ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u fal, pastaj u kthye me fytyrë nga ne dhe tha: "A lexoni ndërkohë që imami është duke lexuar?" Ata heshtën. Ai i pyeti tri herë, e ata thanë: "Vërtet, ne e bëjmë këtë." Ai tha: "Mos e bëni këtë" (550).
Ebu Xhaferi ka thënë: Ne kemi sqaruar përmes asaj që përmendëm nga Pejgamberi (s.a.v.s.) kundërshtimin e asaj që ka transmetuar Ubadeja. Kur këto transmetime të përcjella rreth kësaj çështjeje ndryshuan, ne kërkuam gjykimin e saj përmes rrugës së analogjisë (tefekkuri). Pamë se të gjithë ata nuk kanë mospajtime për njeriun që vjen te imami ndërkohë që ai është në ruku, se ai merr tekbir, shkon në ruku me të dhe ajo rekat i llogaritet, edhe nëse nuk ka lexuar asgjë në të.
Kur kjo i mjaftoi atij në gjendjen e frikës nga humbja e rekatit, ekziston mundësia që kjo t'i ketë mjaftuar për shkak të domosdoshmërisë (daruretit), si dhe ekziston mundësia që kjo t'i ketë mjaftuar sepse leximi pas imamit nuk është detyrim (fard) për të.
Ne e shqyrtuam këtë dhe pamë se ata nuk kanë mospajtime se kush vjen te imami ndërkohë që ai është në ruku, dhe bie në ruku para se të hyjë në namaz me tekbir, kjo nuk i mjafton atij, edhe nëse e ka lënë atë për shkak të domosdoshmërisë dhe frikës nga humbja e rekatit. Qëndrimi në këmbë (kijami) ishte i domosdoshëm për të si në gjendje domosdoshmërie, ashtu edhe në gjendje tjetër.
Këto janë cilësitë e detyrimeve (faraidëve) që janë të pashmangshme në namaz, dhe namazi nuk është i vlefshëm pa kryerjen e tyre. Kur leximi (kiraeti) ishte ndryshe nga kjo dhe binte si detyrim në rast domosdoshmërie, ai rezultoi të ishte i një lloji tjetër.
Rrjedhimisht, sipas analogjisë, ai bie si detyrim edhe në gjendje tjetër përveç asaj të domosdoshmërisë. Ky është mendimi logjik për këtë çështje, dhe ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit, Allahu i Madhëruar i mëshiroftë.
Nëse dikush thotë: Është transmetuar nga një grup prej shokëve të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) se ata lexonin pas imamit dhe urdhëronin për këtë, atëherë përmendet ajo që...
Database ID: 114140 Views: 11