1250 - Na ka treguar Muhamed bin Abdullah bin Mejmuni, i cili ka thënë: Na ka treguar El-Velidi, nga El-Evzaiu, i cili ka thënë: Më ka treguar Jahja, se Ebu Seleme ka thënë: E pashë Ebu Hurejren duke marrë tekbir në namaz sa herë që ulej dhe ngrihej, e i thashë: O Ebu Hurejre, çfarë është ky namaz? Ai tha: Ky është namazi i të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) ⁽⁵⁸⁴⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: Këto transmetime të përcjella nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) rreth tekbirit në çdo ulje dhe ngritje janë më të qarta se hadithi i Abdurrahman bin Ebzas dhe më të shpeshta në transmetim (teuatur).
Pas të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), me këtë kanë vepruar Ebu Bekri, Omeri dhe Aliu (r.a.), dhe ky veprim ka vazhduar në mënyrë të pandërprerë deri në ditët tona; askush nuk e mohon këtë dhe askush nuk e kundërshton.
Më tej, edhe analogjia dëshmon për këtë, sepse ne shohim që hyrja në namaz bëhet me tekbir, pastaj dalja nga rukuja dhe sexhdeja bëhen gjithashtu me tekbir.
Po ashtu, ngritja nga ulja bëhet gjithashtu me tekbir. Pra, për të gjitha këto ndryshime të gjendjeve nga njëra në tjetrën që përmendëm, ka pajtim se në to ka tekbir.
Rrjedhimisht, analogjia kërkon që edhe ndryshimi i gjendjeve nga qëndrimi në këmbë në ruku dhe në sexhde të ketë gjithashtu tekbir, si analogji me atë që përmendëm.
Dhe ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit, Allahu i mëshiroftë.