1280 - Na ka treguar Ali bin Shejbe, i cili ka thënë: Na ka treguar Jahja bin Jahja, i cili ka thënë: Na ka treguar Hushajm (h)
Dhe na ka treguar Ibn Ebi Imran, i cili ka thënë: Na ka treguar El-Kauariri, i cili ka thënë: Na ka treguar Jahja bin Seid, të dy kanë thënë: Na ka treguar Abdulhamidi... dhe e përmendën atë me isnadin e tij, por nuk thanë: "Të gjithë thanë: Ke thënë të vërtetën", dhe kështu e ka transmetuar edhe dikush tjetër përveç Abdulhamidit ⁽⁶¹⁶⁾.
Dhe tashmë e kemi përmendur në kapitullin: Qëndrimi ulur në namaz. Ne nuk shohim që shqyrtimi i këtyre transmetimeve (ethar) të detyrojë atë që i njeh realitetet e tyre dhe i ka zbuluar burimet e tyre, përveçse lënien e ngritjes së duarve në ruku, kështu që kjo është ana e këtij kapitulli nga rruga e transmetimeve.

Ebu Xhaferi ka thënë: Me asgjë nga kjo nuk kam pasur për qëllim të dobësoj ndonjë nga njerëzit e dijes, dhe kjo nuk është metoda ime, por kam dashur të sqaroj padrejtësinë e kundërshtarit ndaj nesh.

Ndërsa ana e këtij kapitulli nga rruga e arsyes (analogjisë): Ata janë pajtuar njëzëri se tekbiri i parë shoqërohet me ngritje të duarve, ndërsa tekbiri mes dy sexhdeve nuk shoqërohet me ngritje.

Dhe kanë mospajtime rreth tekbirit të ngritjes dhe tekbirit të rukusë. Një grup ka thënë ⁽⁶¹⁷⁾: Gjykimi i tyre është si gjykimi i tekbirit fillestar (iftitah), dhe në to ka ngritje të duarve ashtu siç ka ngritje në të.

Të tjerë kanë thënë ⁽⁶¹⁸⁾: Gjykimi i tyre është si gjykimi i tekbirit mes dy sexhdeve, dhe nuk ka ngritje në to, ashtu siç nuk ka ngritje në të.

Ne kemi parë se tekbiri fillestar është pjesë thelbësore e namazit, namazi nuk është i vlefshëm pa të, ndërsa kemi parë se tekbiri mes dy sexhdeve nuk është i tillë, sepse nëse dikush e lë atë, namazi i tij nuk prishet. Gjithashtu kemi parë se tekbiri i rukusë dhe tekbiri i ngritjes nuk janë pjesë thelbësore të namazit, sepse nëse dikush i lë ato, namazi i tij nuk prishet, dhe ato janë prej suneteve të tij.

Meqenëse ato janë prej suneteve të namazit, ashtu siç tekbiri mes dy sexhdeve është prej suneteve të namazit, ato janë si ai, në atë që nuk ka ngritje të duarve në to, ashtu siç nuk ka ngritje në të.

Kjo është arsyeja (analogjia) në këtë kapitull, dhe ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit, Allahu i Madhëruar i mëshiroftë.