1401 - Na ka treguar Ibn Ebi Imran, i cili ka thënë: Na ka treguar Seid bin Sulejman el-Vasiti, nga Ebu Shihab el-Hannat, nga Ebu Hanifeja, nga Hammadi, nga Ibrahimi, nga el-Esvedi, i cili ka thënë: Omeri, kur ishte në luftë, bënte kunut, e kur nuk ishte në luftë, nuk bënte kunut ⁽⁷⁵⁶⁾.
El-Esvedi njoftoi për kuptimin se përse Omeri (r.a.) bënte kunut: kur ishte në luftë, ai lutej kundër armiqve të tij, kërkonte ndihmën e Allahut kundër tyre dhe kërkonte fitoren prej Tij, ashtu siç kishte vepruar i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kur u vranë ata që u vranë prej shokëve të tij, derisa Allahu i Madhëruar zbriti: ﴿Nuk të takon ty asgjë nga kjo çështje, nëse Ai do t'ua pranojë pendimin apo do t'i ndëshkojë ata, sepse ata vërtet janë zullumqarë.﴾ [Ali Imran: 128]. Abdurrahman bin Ebi Bekri ka thënë: Pas kësaj, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) nuk u lut më kundër askujt.
Ky ajet, sipas Abdurrahmanit, Abdullah bin Omerit dhe atyre që ishin dakord me ta në atë që thoshin për këtë çështje, ishte shfuqizim (nes-h) i lutjes pas kësaj në namaz kundër dikujt.
Ndërsa për Omerin, ky ajet nuk ishte shfuqizues i asaj që ishte para luftës, por për të ishte shfuqizues i lutjes në rastin kur nuk kishte luftë. Megjithatë, me këtë vërtetohet pavlefshmëria e mendimit të atij që e sheh të vazhdueshëm kunutin në namazin e sabahut.
Kjo është ana e asaj që transmetohet nga Omeri në këtë kapitull.
Sa i përket Ali bin Ebi Talibit (r.a.), për këtë është transmetuar prej tij ajo që tashmë.