1420
- Na ka treguar Ibn Abi Dawud, ka thënë: Na ka treguar Ibn Abi Maryam, ka thënë: Na ka njoftuar Muhammed bin Muslim al-Ta'ifi, ka thënë: Na ka treguar Amr bin Dinar, i cili ka thënë: Abdullah bin al-Zubayri na printe në namazin e sabahut në Mekë dhe nuk bënte kunut ⁽⁷⁷⁶⁾.
Abu Xhafer ka thënë: Ky është Abdullah bin Mes'udi, i cili nuk ka bërë kunut gjatë gjithë jetës së tij, ndërkohë që muslimanët ishin në luftë me armiqtë e tyre gjatë gjithë sundimit të Omerit, ose në pjesën më të madhe të tij, e megjithatë ai nuk bënte kunut për këtë arsye. Ky është Ebu al-Derda që e mohon kunutin, dhe Ibn al-Zubayri që nuk e vepron atë, ndonëse ai ishte në gjendje lufte në atë kohë, sepse ne nuk dimë që ai t'u ketë pri njerëzve përveçse në kohën kur pushteti i kaloi atij. Këta kanë kundërshtuar Omer bin al-Hattabin, Ali bin Ebi Talibin dhe Abdullah bin Abbasin (r.anhum) të gjithë së bashku në atë që ata mendonin rreth kunutit në gjendje lufte, pasi ishte vërtetuar pushimi i kunutit në gjendje paqeje.
Kur ata ranë në kundërshtim për këtë, u bë e domosdoshme sqarimi i kësaj përmes metodës së analizës për të nxjerrë një kuptim të saktë nga dy qëndrimet. Ajo që kemi transmetuar prej tyre është se ata bënin kunut në namazet e sabahut dhe të akshamit, përveç asaj që kemi transmetuar nga Ebu Hurejra, nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): se ai bënte kunut në namazin e jacias, por kjo mund të nënkuptojë edhe akshamin, ose mund të jetë jacia e fundit. Ne nuk dimë për asnjë prej tyre që të ketë bërë kunut në drekë apo në iqindi, as në gjendje lufte e as në tjetër.
Pasi në këto dy namaze nuk ka kunut as në gjendje lufte e as në gjendje paqeje, dhe pasi në sabahun, akshamin dhe jacinë nuk ka kunut në gjendje paqeje, u vërtetua se nuk ka kunut në to as në gjendje lufte. Ne kemi parë se në namazin e vitrit ka kunut sipas shumicës së juristëve gjatë gjithë kohës, dhe sipas disave prej tyre veçanërisht në natën e gjysmës së muajit Ramazan. Të gjithë ata bënin kunut vetëm për atë namaz specifik, e jo për shkak të luftës apo diçkaje tjetër. Kur u mohua që kunuti në namazet e tjera të ishte i detyrueshëm për shkak të vetë namazit, e jo për ndonjë shkak tjetër, u mohua që ai të ishte i detyrueshëm për ndonjë arsye tjetër përveç kësaj.
Kështu, u vërtetua me atë që përmendëm se nuk duhet bërë kunut në sabah, as në gjendje lufte e as në tjetër, bazuar në analogjinë dhe analizën që përmendëm. Ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit, Allahu i Madhëruar i mëshiroftë.