Transmeton Ibn Abbasi: Kur u plagos Omeri (r.a.), isha ndër ata që e bartën derisa e futëm në shtëpi. Ai më tha: "O nipi im, shko dhe shiko kush më plagosi dhe kush tjetër u plagos bashkë me mua." Shkova dhe u ktheva për ta njoftuar, por shtëpia ishte plot. Meqenëse isha i ri në moshë, nuk dëshirova të kaloja mbi qafat e njerëzve, prandaj u ula. Omeri e kishte zakon që kur dërgonte dikë për një nevojë, kërkonte që ai ta informonte për të. Ai ishte i mbuluar me një pëlhurë. Atëherë erdhi Ke'bi dhe tha: "Pasha Allahun, nëse Prijësi i Besimtarëve lutet, Allahu do ta lërë të jetojë dhe do ta lartësojë për këtë umet derisa të bëjë këtë e atë", derisa përmendi munafikët duke i quajtur me emra dhe me epitete. I thashë: "A dëshiron t'ia përcjell atij atë që thua?" Ai u përgjigj: "Nuk e thashë veçse me qëllimin që ti t'ia përcjellësh." Mora guxim, u ngrita dhe kalova mbi qafat e njerëzve derisa u ula te koka e tij. I thashë: "Më dërgove për atë çështje; bashkë me ty janë plagosur trembëdhjetë persona. U plagos edhe Kulejb ibn el-Xhezzari derisa po merrte abdest te korita e ujit. Po ashtu, Ke'bi po betohet në Allahun për këtë e atë." Ai tha: "Thirreni Ke'bin." Pasi e thirrën, Omeri e pyeti: "Çfarë po thua?" Ai u përgjigj: "Thashë këtë e atë." Omeri tha: "Jo, pasha Allahun, nuk do të lutem, por i mjeri Omer nëse nuk e fal Allahu."