1765 - Ibrahim bin Merzuk na ka treguar, ka thënë: Na ka treguar Ebu Amir dhe Bishr bin Omer, nga Ibn Ebi Dhib (h)
Dhe na ka treguar Junusi, ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Vehbi, ka thënë: Më ka njoftuar Ibn Ebi Dhib, nga Seid el-Makburi, nga Abdurrahman bin Ebi Seid el-Hudri, nga babai i tij, i cili ka thënë: "U penguam ditën e Hendekut derisa kaloi akshami dhe hyri një pjesë ⁽¹¹⁸¹⁾ e natës derisa u mjaftuam (nga lufta), dhe kjo është fjala e Allahut të Lartësuar: 'Allahu u mjaftoi besimtarëve në luftë. Allahu është i Fuqishëm, i Plotfuqishëm (25)' [El-Ahzab: 25]. Tha: Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) thirri Bilalin, i cili thirri ikametin për drekën dhe ai e fali atë mirë ashtu siç e falte në kohën e saj, pastaj e urdhëroi dhe ai thirri ikametin për ikindinë dhe e fali ashtu, pastaj e urdhëroi dhe ai thirri ikametin për akshamin dhe e fali ashtu, kjo ishte para se Allahu i Madhëruar të shpallte për namazin e frikës: '...qoftë duke ecur ose duke kalëruar' [El-Bekare: 239] ⁽¹¹⁸²⁾.
Ebu Seidi njoftoi se lënia e namazit prej tyre atë ditë duke qenë mbi kafshë ishte para se t'u lejohej kjo, pastaj u lejua me këtë ajet.
Me këtë vërtetohet se nëse njeriu është në luftë dhe nuk mund të zbresë nga kafsha e tij prej frikës nga armiku, po ashtu edhe nga egërsira, ai mund të falet mbi të me shenjë (ima). Po ashtu, nëse njeriu është në tokë dhe ka frikë se nëse bën sexhde do ta shqyejë ndonjë egërsirë ose do ta godasë dikush me shpatë, ai mund të falet ulur nëse ka frikë nga kjo gjatë qëndrimit në këmbë dhe falet me shenjë. Dhe kjo e tëra është thënia e Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit, Allahu i Madhëruar i mëshiroftë.