1952 - Na ka treguar Ali bin Shejbe, ka thënë: Na ka treguar Abdullah bin Bekr, ka thënë: Na ka treguar Hatim bin Ebi Sagira, nga Ibn Ebi Mulejke, i cili ka thënë: Ibn ez-Zubejri e lexoi sexhden ndërsa unë isha dëshmitar, por ai nuk bëri sexhde. Atëherë u ngrit el-Harith bin Abdullah dhe bëri sexhde, pastaj tha: O Prijës i Besimtarëve, çfarë të pengoi të bësh sexhde kur e lexove sexhden? Ai tha: Nëse jam në namaz, bëj sexhde, e nëse nuk jam në namaz, nuk bëj sexhde ⁽¹⁴²¹⁾.
Këta dijetarë të shquar nuk e shihnin atë si të detyrueshme.
Dhe ky është mendimi ynë, sepse kemi parë që ata nuk kanë mospajtime se udhëtari, nëse e lexon atë ndërsa është mbi mjetin e tij të udhëtimit, bën shenjë me të dhe nuk e ka obligim ta bëjë sexhden në tokë. Kjo është cilësi e nafiles (vullnetares) dhe jo cilësi e farzit (detyrimit), sepse farzi nuk falet përveçse në tokë, ndërsa nafilja falet mbi mjetin e udhëtimit.
Ebu Hanifja, Ebu Jusufi dhe Muhamedi (r.h.) kishin mendim tjetër për sexhden dhe thoshin: Ajo është vaxhib (e detyrueshme). Kështu, u vërtetua me atë që përshkruam se ajo që transmetuan nga Ubeji (r.a.) nuk përmban argument se nuk ka sexhde në Mufassal, sepse mund të jetë që gjykimi për sexhden tek i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) të ketë qenë sipas njërës prej kuptimeve që përmendëm për këtë nga Omeri, Selmani dhe Ibn ez-Zubejri, andaj e la sexhden në Mufassal për këtë arsye.
Ndoshta ai gjithashtu nuk ka bërë sexhde gjatë leximit të tij edhe në ato që kanë sexhde jashtë Mufassal-it.
Dhe një grup nga shokët e Pejgamberit (s.a.v.s.) e kanë kundërshtuar Ubej bin Ka'bin në atë që ai mendonte rreth kësaj.