1995 - Na ka treguar Salihu, ka thënë: Na ka treguar Saidi, ka thënë: Na ka treguar Hushajmi, nga një burrë, nga Nafiu, nga Ibn Omeri … ngjashëm me të ⁽¹⁴⁶⁹⁾.
Kjo sexhde që është në "Ha Mim" (Fussilet) ishte prej asaj për të cilën ka pasur pajtim, por u ndryshua mendimi për vendin e saj. Ndërsa ato që përmendëm para kësaj nga sexhdet në suret e tjera, ata janë pajtuar për to dhe për vendet e tyre që kemi përmendur, dhe vendi i çdo sexhdeje prej tyre ishte vend informimi (lajmërimi), e jo vend urdhërimi. Ne kemi parë sexhden të përmendur në vende urdhërimi, prej tyre fjala e të Lartësuarit: ﴿O Merjem, adhuroji Zotit tënd me përulësi dhe bëj sexhde﴾ [Al Imran: 43] dhe prej tyre fjala e Tij: ﴿Dhe bëhu prej atyre që bëjnë sexhde﴾ [Al Hixhr: 98], e për të gjitha këto ka pasur pajtim se nuk ka sexhde në asnjë prej tyre.
Rrjedhimisht, vështrimi (analiza) mbi këtë është që çdo vend për të cilin ka mospajtim nëse ka sexhde në të apo jo, ta shikojmë atë: nëse është vend urdhërimi, ai është vetëm mësim (udhëzim) dhe nuk ka sexhde në të.
Dhe çdo vend ku ka lajmërim për sexhden, ai është vend i sexhdes së tilaves (leximit). Vendi për të cilin pati mospajtim ishte në suren "En-Nexhm".
Disa njerëz thanë: Ai është vend i sexhdes së tilaves. Të tjerë thanë: Nuk është vend i sexhdes së tilaves, dhe ajo është fjala e Tij: ﴿Bëni sexhde për Allahun dhe adhurojeni Atë (62)﴾ [En-Nexhm: 62], sepse ky është urdhër dhe jo lajmërim.
Rrjedhimisht, vështrimi sipas asaj që përmendëm është që të mos jetë vend i sexhdes së tilaves. Gjithashtu, vendi për të cilin pati mospajtim në suren "Ikra bismi Rabbike" (El-Alak) është fjala e Tij: ﴿Jo, mos iu bind atij, por bëj sexhde dhe afrohu (19)﴾ [El-Alak: 19], sepse ky është urdhër dhe jo lajmërim.
Rrjedhimisht, vështrimi sipas asaj që përmendëm është që të mos jetë vend i sexhdes së tilaves. Ndërsa vendi për të cilin pati mospajtim në suren "Idhes-semai-nshakkat" (El-Inshikak), nëse është vend sexhdeje apo jo, është fjala e Tij: ﴿Çfarë kanë ata që nuk besojnë? (20) Dhe kur u lexohet atyre Kurani, nuk bëjnë sexhde?﴾ [El-Inshikak: 20, 21], ky është vend lajmërimi dhe jo vend urdhërimi.
Rrjedhimisht, vështrimi sipas asaj që përmendëm është që të jetë vend i sexhdes së tilaves, dhe çdo gjë nga sexhdet t'i kthehet asaj që përmendëm. Ajo që është urdhër, i kthehet llojit të saj që përmendëm dhe nuk ka sexhde në të, ndërsa ajo që është lajmërim, i kthehet llojit të saj nga lajmërimet dhe ka sexhde në të.
Ky është vështrimi (analiza) në këtë kapitull.
Sipas kësaj, rezulton se vendi i sexhdes në "Ha Mim" është vendi në të cilin ka shkuar Ibn Abbasi, sepse sipas tij është lajmërim, dhe ajo është fjala e Tij: ﴿Nëse ata tregohen kryelartë, ata që janë te Zoti yt e lavdërojnë Atë natën e ditën dhe nuk mërziten (38)﴾ [Fussilet: 38], e jo siç kanë shkuar ata që e kundërshtuan atë, sepse ata e vendosën sexhden te një urdhër, që është fjala e Tij: ﴿Dhe bëni sexhde për Allahun, i Cili i krijoi ato, nëse jeni Atë që adhuroni﴾ [Fussilet: 37], kështu që ky ishte vend urdhërimi, ndërsa vendi tjetër ishte vend lajmërimi. Ne kemi përmendur se vështrimi (analiza) kërkon që sexhdeja të jetë në vendet e lajmërimit, jo në vendet e urdhërimit.
Sipas kësaj, rezulton gjithashtu që në suren "El-Haxh" të mos ketë më shumë se një sexhde, sepse e dyta për të cilën ka mospajtim, vendi i saj sipas atij që e bën sexhde është vend urdhërimi, që është fjala e Tij: ﴿Bini në ruku, bëni sexhde dhe adhuroni Zotin tuaj﴾ [El-Haxh: 77] ajeti. Ne kemi sqaruar se vendet e sexhdes së tilaves janë vendet e lajmërimeve, jo vendet e urdhërimit.
Sikur ta linim vetëm në dorë të vështrimit (analizës), mendimi për sexhden e tilaves do të ishte që të shikonim: çfarë është vend urdhërimi, nuk do të vendosnim sexhde në të, dhe çfarë është vend lajmërimi, do të vendosnim sexhde në të, por ndjekja e asaj që është vërtetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) është më parësore.
Ka pasur mospajtim edhe për suren "Sad", ku disa njerëz ⁽¹⁴⁷⁰⁾ thanë: Në të ka sexhde, ndërsa të tjerë ⁽¹⁴⁷¹⁾ thanë: Nuk ka sexhde në të.
Vështrimi ynë për këtë është që në të të ketë sexhde, sepse vendi që e ka caktuar ai që e ka bërë sexhde në të, dhe vendi i sexhdes është vend lajmërimi, jo vend urdhërimi, që është fjala e të Lartësuarit: ﴿Dhe ai kërkoi falje nga Zoti i tij, ra në ruku dhe u pendua﴾ [Sad: 24], kështu që ky është lajmërim.
Rrjedhimisht, vështrimi në të është që gjykimi i tij t'i kthehet gjykimit të llojeve të tij nga lajmërimet, kështu që ka sexhde në të ashtu siç ka në to. Dhe kjo është transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.).