2196 - Na ka treguar Ruh bin el-Ferexh, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Mus'ab ez-Zuhri, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibn Ebi Hazim, nga el-Ala bin Abdurrahman, nga babai i tij, nga Ebu Hurejre (r.a.), se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u ndal për të pushuar një natë gjatë rrugës për në Mekë, dhe nuk u zgjua as ai e as ndonjë nga shokët e tij derisa i rrahu dielli. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u zgjua dhe tha: "Ky është një vend ku ndodhet shejtani." Pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe shokët e tij i prinë kafshëve të tyre derisa u ngrit koha e duhasë (paradites). Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe shokët e tij i ndalën kafshët, ai u priu atyre dhe e fali sabahun ⁽¹⁷⁰⁹⁾.

Kur pamë se Pejgamberi (s.a.v.s.) e shtyu namazin e sabahut kur lindi dielli, ndonëse ishte farz, dhe nuk e fali atë në atë kohë derisa u ngrit ⁽¹⁷¹⁰⁾ dielli, ndërkohë që në një hadith tjetër ka thënë: "Kush e harron një namaz ose e zë gjumi pa e falur, le ta falë atë kur t'i kujtohet", kjo tregon se ndalimi i tij për faljen e namazit gjatë lindjes së diellit përfshin si farzet ashtu edhe nafilet, dhe se koha në të cilën u zgjua nuk ishte kohë për namazin që e kishte zënë gjumi pa e falur.

Nëse dikush thotë: Përse vepruat me një pjesë të këtij hadithi dhe e latë pjesën tjetër? Dhe thashë: "Kush fal një rekate nga ikindia, pastaj perëndon dielli, ai e plotëson pjesën tjetër të tij."

Atij i thuhet: Ne nuk kemi vepruar me një pjesë të këtij hadithi e as me asgjë prej tij, por e kemi konsideruar atë tërësisht të shfuqizuar (mensuh) me atë që është transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) lidhur me ndalimin e namazit gjatë lindjes së diellit, dhe me atë që tregon ajo që përmendëm nga hadithi i Xhubejrit, Imranit, Ebu Katades dhe Ebu Hurejres (r.anhum), se farzi është përfshirë në këtë dhe se ai nuk falet në atë kohë, ashtu siç nuk falet nafilja.

Sa i përket namazit gjatë perëndimit të diellit për ikindinë e asaj dite, ne e kemi përmendur diskutimim rreth kësaj në kapitullin e kohëve të namazit.

Kjo është ana e këtij kapitulli nga pikëpamja e saktësimit të kuptimeve të transmetimeve (ethar).

Ndërsa nga pikëpamja e arsyes (el-nadhar), ne kemi parë se koha nga lindja e diellit derisa ai të ngrihet është një kohë në të cilën është ndaluar falja e namazit.

Deshëm të shohim gjykimin e kohëve në të cilat ndalohen gjërat: a vlen ky ndalim vetëm për nafilet (vullnetaret) pa farzet, apo për të gjitha? Pamë se në ditën e Fitër Bajramit dhe të Kurban Bajramit, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka ndaluar agjërimin në to, dhe argumenti për këtë është i qëndrueshëm. Ky ndalim, sipas të gjithë dijetarëve, nënkupton se në ato ditë nuk agjërohet as farzi e as nafilja.

Rrjedhimisht, analogjia (el-nadhar) për kohën e lindjes së diellit, në të cilën është ndaluar namazi, është që të jetë po ashtu: të mos falet në të as farzi e as nafilja. E njëjta gjë vlen edhe për kohën e perëndimit të diellit.

Sa i përket ndalimit të Pejgamberit (s.a.v.s.) për faljen e namazit pas ikindisë derisa të perëndojë dielli, dhe pas sabahut derisa të lindë dielli, këto dy kohë nuk janë ndaluar për shkak të vetë kohës, por janë ndaluar për shkak të namazit. Ne kemi parë se në atë kohë lejohet për atë që nuk e ka falur ikindinë e asaj dite që ta falë farzin dhe namazin e humbur (kaza).

Meqenëse ⁽¹⁷¹¹⁾ namazi është ai që ndalon dhe ai është farz, atëherë ndalohet vetëm lloji i ndryshëm nga ai, që janë nafilet, e jo farzet.

Ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit, Allahu i Madhëruar i mëshiroftë. Këtë mendim e kanë thënë edhe el-Hakemi dhe Hammadi.