2214
- Na ka treguar Ibrahim bin Marzuk, ka thënë: Na ka treguar Abu Asim, nga Ibn Xhurejxhi, nga Amri, i cili ka thënë:
Më ka njoftuar Xhabiri: Se Muadhi falej me Pejgamberin (s.a.v.s.) namazin e jacisë, pastaj kthehej te populli i tij dhe ua falte atyre; ajo ishte për të nafile, ndërsa për ata farz ⁽¹⁷³³⁾.
Argumenti i të tjerëve kundër tyre ishte se Ibn Ujejne e ka transmetuar këtë hadith nga Amr bin Dinari ashtu siç e ka transmetuar Ibn Xhurejxhi, dhe e ka sjellë të plotë, me një kontekst më të mirë se ai i Ibn Xhurejxhit, përveçse ai nuk ka thënë në të atë që ka thënë Ibn Xhurejxhi: "ajo ishte për të nafile, ndërsa për ata farz".

Kështu që, kjo mund të jetë thënie e Ibn Xhurejxhit, mund të jetë thënie e Amr bin Dinarit, ose mund të jetë thënie e Xhabirit. Nga cilido prej këtyre të treve që të ketë qenë kjo thënie, ajo nuk përbën argument për vërtetësinë e veprimit të Muadhit se ka qenë ashtu apo jo, sepse ata nuk e kanë treguar këtë nga Muadhi, por vetëm kanë thënë një thënie sipas asaj që ata mendonin se ishte ashtu, ndërkohë që në realitet mund të ketë qenë ndryshe.

Edhe sikur kjo të vërtetohej nga Muadhi, kjo nuk do të ishte argument se ka qenë me urdhrin e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), as se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), po ta kishte njoftuar ai për këtë, do ta miratonte apo do ta ndryshonte.

Dhe ky është Omer bin el-Hatabi, kur e njoftoi Rifa'ah bin Rafi' se ata kryenin marrëdhënie në kohën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe nuk laheshin derisa të ejakulonin. Omeri u tha atyre: "A e keni njoftuar Pejgamberin (s.a.v.s.) për këtë dhe ai e pëlqeu për ju?" Ata thanë: "Jo". Atëherë Omeri (r.a.) nuk e mori këtë si argument. Po ashtu edhe ky veprim, sikur të vërtetohej se Muadhi e ka bërë në kohën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), nuk do të ishte argument se ka qenë me urdhrin e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.).

Ne kemi transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) atë që tregon të kundërtën e kësaj.