٢٣٥٤ - حدثنا محمد بن العباس بن الربيع، قال: ثنا علي بن معبد، قال: ثنا إسماعيل بن علية، عن أيوب، عن نافع، عن ابن عمر في التحري في الشك في الصلاة بمثل ما في حديث ابن وهب، عن مالك، عن عمر بن محمد، وعن ابن وهب، عن عمر نفسه (1919).
وأما وجه ذلك من طريق النظر، فإنا قد رأينا الأصل في ذلك أن هذا الرجل قبل دخوله في الصلاة قد كان عليه أن يأتي بأربع ركعات فلما شك في أن يكون قد جاء ببعضها وجب النظر في ذلك، ليعلم كيف حكمه.
فرأيناه لو شك في أن يكون قد صلى لكان عليه أن يصلي حتى يعلم يقينا أنه قد صلى، ولا يعمل في ذلك بالتحري. فكان النظر على هذا أن يكون كذلك هو في كل شيء من صلاته كان ذلك عليه فرضا، وعليه أن يأتي به حتى يعلم يقينا أنه قد جاء به.
فإن قال قائل: إن الفرض عليه غير واجب حتى يعلم يقينا أنه واجب.
قيل له: ليس هكذا وجدنا العبادات كلها، لأنا قد تعبدنا أنه إذا أغمي علينا في يوم ثلاثين من شعبان، فاحتمل أن يكون من رمضان، فيجب علينا صومه، واحتمل أن يكون من شعبان، فلا يكون علينا صومه، حتى نعلم يقينا أنه من شهر رمضان فنصومه.
وكذلك رأينا آخر شهر رمضان إذا أغمي علينا في يوم الثلاثين، فاحتمل أن يكون من شهر رمضان، فيكون علينا صومه.
واحتمل أن يكون من شوال فلا يكون علينا صومه أمرنا بأن نصومه حتى نعلم يقينا أنه ليس علينا صومه. فكان من دخل في شيء بيقين لم يخرج منه إلا بيقين.
فالنظر على ذلك أن يكون كذلك من دخل في صلاته بيقين، أنها عليه لم يحل له الخروج منها إلا بيقين أنه قد حل له الخروج منها.
وقد جاء ما استشهدنا به من حكم الإغماء في شعبان، وشهر رمضان، عن النبي ﷺ متواترا كما ذكرناه. فمما روي عنه في ذلك ما
#2354
⚠️ Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
2354 - Na ka treguar Muhamed bin el-Abas bin el-Rebi', ka thënë: Na ka treguar Ali bin Ma'bed, ka thënë: Na ka treguar Isma'il bin Ulejje, nga Ejubi, nga Nafiu, nga Ibn Omeri, lidhur me hulumtimin (taharri) në rast dyshimi në namaz, ngjashëm me atë që është në hadithin e Ibn Vehbit, nga Maliku, nga Omer bin Muhamedi, dhe nga Ibn Vehbi, nga vetë Omeri (1919).
Sa i përket aspektit të arsyes (nazar), ne kemi parë se parimi bazë në këtë është se ky person, para se të hynte në namaz, e kishte obligim t'i falte katër rekate. Kur ai dyshon nëse ka kryer disa prej tyre, duhet shqyrtuar kjo çështje për të ditur se cili është gjykimi për të.
Ne pamë se nëse ai do të dyshonte nëse është falur fare, do ta kishte obligim të falet derisa ta dijë me bindje (jekin) se është falur, dhe nuk veprohet në këtë rast me hulumtim (taharri). Rrjedhimisht, arsyeja dikton që kështu të jetë në çdo gjë të namazit të tij që e ka farz; ai duhet ta kryejë atë derisa ta dijë me bindje se e ka kryer.
Nëse dikush thotë: "Obligimi (farzi) nuk është i detyrueshëm për të derisa ta dijë me bindje se është i detyrueshëm."
I thuhet atij: Nuk i kemi gjetur të gjitha adhurimet kështu. Sepse ne jemi urdhëruar që nëse qielli është i vrenjtur (nuk shihet hëna) në ditën e tridhjetë të Shabanit, dhe ekziston mundësia të jetë nga Ramadani, nuk e kemi obligim agjërimin e tij, dhe ekziston mundësia të jetë nga Shabani, kështu që nuk e kemi obligim agjërimin e tij derisa ta dimë me bindje se është nga muaji i Ramadanit, e pastaj e agjërojmë.
Po ashtu, kemi parë në fund të muajit të Ramadanit, nëse qielli është i vrenjtur në ditën e tridhjetë, dhe ekziston mundësia të jetë nga muaji i Ramadanit, atëherë e kemi obligim agjërimin e tij.
Dhe ekziston mundësia të jetë nga Shevali, kështu që nuk do ta kishim obligim agjërimin e tij, (por) jemi urdhëruar ta agjërojmë derisa ta dimë me bindje se nuk e kemi më obligim agjërimin e tij. Pra, kushdo që hyn në diçka me bindje, nuk del prej saj përveçse me bindje.
Rrjedhimisht, arsyeja dikton që kështu të jetë edhe për atë që hyn në namazin e tij me bindje se e ka obligim; nuk i lejohet dalja prej tij përveçse me bindje se i është lejuar dalja prej tij.
Ajo me të cilën argumentuam nga gjykimi i vrenjtjes së qiellit në Shaban dhe në muajin e Ramadanit, ka ardhur nga Pejgamberi (s.a.v.s.) në formë mutevatir ashtu siç e përmendëm. Prej asaj që është transmetuar prej tij lidhur me këtë është...
Database ID: 115276 Views: 5