2399 - Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Hajve bin Shurejh, i cili ka thënë: Na ka treguar Bekije bin el-Velidi, nga Seid bin Abdilaziz, i cili ka thënë: Më ka treguar ez-Zuhriu, i cili ka thënë: I thashë Omer bin Abdilazizit: "Përulja (sexhdja) para selamit?" Por ai nuk e pranoi këtë ⁽¹⁹⁶⁸⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: Kjo është ana e këtij kapitulli nga rruga e transmetimeve (ethereve).
Ndërsa sa i përket anës nga rruga e arsyes (analogjisë), ne shohim se kur njeriu harron në namazin e tij, ai nuk urdhërohet të bëjë sexhden e harresës (sexhde sehun) në çastin kur ndodh harresa, por urdhërohet ta shtyjë atë.
Disa kanë thënë: Deri pas selamit. Të tjerë kanë thënë: Deri në fund të namazit të tij para selamit. Kushdo që lexon një ajet sexhdeje në namazin e tij, dhe ajo bëhet obligim për të për shkak të leximit, ose i kujtohet ndërsa është në namaz se i ka mbetur një sexhde nga ajo që ka kaluar, ai urdhërohet ta kryejë atë në atë çast dhe nuk urdhërohet ta shtyjë atë në një vend tjetër të namazit të tij.
Kështu, ajo që është e detyrueshme nga sexhdet në namaz, kryhet aty ku bëhet e detyrueshme dhe nuk shtyhet për më vonë. Ndërsa për sexhden e harresës ka pasur pajtim (ixhma) që ajo të shtyhet nga vendi i harresës derisa të kalojë i gjithë namazi, me përjashtim të selamit, për të cilin ka pasur mospajtim nëse ai duhet të jepet para sexhdes së harresës apo sexhdja e harresës duhet të bëhet para tij.
Sipas arsyes (analogjisë) që përmendëm, gjykimi për selamin, për të cilin ka mospajtim, duhet të jetë si gjykimi i asaj që vjen para tij në namaz, për të cilën ka pajtim. Ashtu siç ato pjesë janë para sexhdes së harresës, ashtu edhe selami duhet të jetë para sexhdes së harresës, bazuar në analogji dhe arsye sipas asaj që përmendëm.
Ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit, Allahu i Madhëruar i mëshiroftë.