2532 - Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Vehbi, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Junusi, nga Ibn Shihabi, i cili ka thënë: Më ka treguar Ubejdullah bin Abdullah bin Utbe, nga Ibn Abbasi (r.a.): Se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) gjeti një dele të ngordhur, e cila i ishte dhënë si sadaka një robëreshe të liruar të Mejmunës (r.a.), dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Përse nuk përfituat nga lëkura e saj?" Ata thanë: Ajo është e ngordhur. Ai tha: "Është e ndaluar vetëm ngrënia e saj" ⁽²¹²²⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: Kjo tregon se ajo që është ndaluar nga delja me ngordhjen e saj është ajo që synohet për ngrënie, dhe jo diçka tjetër si lëkura apo dejet e saj.
Kjo është ana e këtij kapitulli nga rruga e transmetimeve (ethar).
Ndërsa ana e tij nga rruga e arsyes (نظر), ne kemi parë parimin e rënë dakord se lëngu i rrushit nuk ka problem të pihet dhe të përdoret për sa kohë që nuk shfaqen në të cilësitë e verës. Kur në të shfaqen cilësitë e verës, ai bëhet i ndaluar për këtë arsye, pastaj vazhdon të jetë i ndaluar derisa në të të shfaqen cilësitë e uthullës. Kur në të shfaqen cilësitë e uthullës, ai bëhet i lejuar. Pra, ai bëhej i lejuar me shfaqjen e një cilësie dhe i ndaluar me shfaqjen e një cilësie tjetër, edhe pse ishte i njëjti trup.
Arsyetimi mbi këtë bazë është që kështu të jetë edhe lëkura e ngordhësirës: ajo bëhet e ndaluar me shfaqjen e cilësisë së vdekjes në të, dhe bëhet e lejuar me shfaqjen e cilësisë së mjeteve shtëpiake në të, si rrobat e të tjera. Kur ajo regjet dhe bëhet si lëkurët dhe mjetet e tjera, në të është shfaqur cilësia e hallallit. Pra, arsyetimi sipas asaj që përmendëm është që ajo të bëhet e lejuar gjithashtu me shfaqjen e asaj cilësie në të.
Një argument tjetër: Ne kemi parë se shokët e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), kur pranuan Islamin, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) nuk i urdhëroi ata t'i hidhnin nallanet, mesteve dhe shtresat prej lëkure që kishin përgatitur gjatë kohës së xhahilijetit, ndërkohë që ato ishin ose nga ngordhësirat ose nga kafshët e therrura. Therrja e tyre në atë kohë ishte therrje e idhujtarëve, e cila në ndalimin e saj për njerëzit e Islamit është si ndalimi i ngordhësirës. Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) nuk i urdhëroi ata
t'i hidhnin ato dhe të linin përfitimin prej tyre, u vërtetua se ato kishin dalë nga gjykimi i ngordhësirës dhe papastërtisë së saj përmes regjjes, duke kaluar në gjykimin e mjeteve të tjera dhe pastërtisë së tyre.
Gjithashtu, ata ishin me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) kur çlironin vendet e mushrikëve dhe ai nuk i urdhëronte që të ruheshin nga mestet, nallanet, shtresat prej lëkure dhe lëkurët e tyre të tjera e të mos merrnin asgjë prej tyre, përkundrazi, ai nuk i ndalonte nga asgjë prej tyre. Kjo është dëshmi për pastërtinë e lëkurëve përmes regjjes.
Lidhur me këtë është transmetuar nga Xhabir bin Abdullahu (r.a.) ajo që...