2548
- Na ka treguar Fahdi, ka thënë: Na ka treguar Jahja bin Abdylhamid el-Himmani, ka thënë: Na ka treguar Ebu el-Ahvesi,
dhe Hudejxhi, nga Ebu Is'haku, nga el-Muhariku, i cili ka thënë: Dolëm si haxhinj dhe kaluam nga el-Rebedheja, ku gjetëm
Ebu Dherrin duke u falur. Pashë se ai nuk e zgjaste qëndrimin në këmbë, por shtonte rukunë dhe sexhden. I fola
për këtë, e ai tha: Nuk kam lënë pas dore ⁽²¹⁴³⁾ të bëj më të mirën. E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke thënë: "Kushdo që bën ruku dhe bën një sexhde, Allahu e lartëson atë me një gradë për të dhe i shlyen një gjynah" ⁽²¹⁴⁴⁾.
Dhe një grup njerëzish ⁽²¹⁴⁵⁾ kanë menduar se shtimi i rukuve dhe sexhdeve është më i vlefshëm në namazet nafile sesa zgjatja e kijamit, dhe për këtë argumentuan me këtë hadith.
Të tjerë ⁽²¹⁴⁶⁾ i kundërshtuan ata në këtë dhe thanë: Zgjatja e kijamit është më e vlefshme. Argument për ta ishte ajo që kemi transmetuar më parë në këtë libër tonin nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), se ai u pyet: Cili
namaz është më i vlefshëm? Ai tha: "Zgjatja e kunutit (qëndrimit)", ndërsa në disa transmetime të tjera: "Zgjatja e kijamit". Kështu, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e vlerësoi më shumë zgjatjen e kijamit sesa shtimin e rukuve dhe sexhdeve.
Sipas nesh, hadithi i Ebu Dherrit që përmendëm nuk bie ndesh me këtë, sepse mund të jetë që thënia e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) "Kushdo që bën ruku dhe bën një sexhde" t'i referohet asaj që i paraprin një kijam i gjatë. Gjithashtu, mund të jetë se "Kushdo që bën ruku dhe bën një sexhde, Allahu e lartëson atë me një gradë dhe i shlyen një gjynah", por nëse shton bashkë me këtë edhe zgjatjen e kijamit, kjo është edhe më e vlefshme dhe shpërblimi që jep Allahu për këtë është më i madh.
Ky është kuptimi më parësor i këtij hadithi, në mënyrë që të mos bjerë ndesh me hadithet e tjera që përmendëm. Prej atyre që kanë mbajtur këtë mendim të dytë për zgjatjen e kijamit dhe se ai është më i vlefshëm se shtimi i rukuve dhe sexhdeve, është Muhamed bin el-Hasani. Më ka treguar për këtë Ibn Imrani nga Muhamed bin Semai, nga Muhamed bin el-Hasani, dhe ky është mendimi i Ebu Hanifes dhe Ebu Jusufit (Allahu i mëshiroftë).