2644 - Na ka treguar Fehd, i cili ka thënë: Na ka treguar Ali bin Ma'bed, i cili ka thënë: Na ka treguar Ubejdullah bin Amër, nga Zejdi - domethënë Ibn Ebi Enise - nga Hammadi, nga Ibrahimi, i cili ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ndërroi jetë ndërkohë që njerëzit ishin të ndarë sa i përket tekbireve në namazin e xhenazes. Nuk kishte mundësi të mos dëgjoje një burrë duke thënë: Kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke marrë shtatë tekbire; një tjetër duke thënë: Kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke marrë pesë tekbire; dhe një tjetër duke thënë: Kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke marrë katër tekbire. Ata ishin në këtë mospajtim derisa ndërroi jetë Ebu Bekri (r.a.). Kur mori pushtetin Omeri (r.a.) dhe pa mospajtimin e njerëzve për këtë, kjo i erdhi shumë rëndë. Ai dërgoi njerëz te burrat nga shokët e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe u tha: "O ju shokë të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), kur ju mospajtoheni para njerëzve, ata do të mospajtohen pas jush, dhe kur ju bashkoheni në një çështje, njerëzit do të bashkohen në të. Prandaj, shikoni një çështje për të cilën do të bashkoheni." Kjo sikur i zgjoi ata. Ata thanë: "Sa mirë ke menduar, o Prijës i Besimtarëve, na këshillo." Omeri (r.a.) tha: "Përkundrazi, më këshilloni mua, sepse unë jam vetëm një njeri si ju."

Ata e diskutuan çështjen mes tyre dhe ranë dakord që t'i bëjnë tekbiret e xhenazes si tekbiret e Kurban Bajramit dhe Fitër Bajramit, katër tekbire. Kështu u arrit pajtimi i tyre për këtë ⁽¹²⁵⁾.

Ky është Omeri (r.a.) i cili e ktheu çështjen në katër tekbire me këshillimin e shokëve të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) për këtë, ndërkohë që ata ishin dëshmitarë të asaj që kishte bërë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) sipas asaj që transmetuan Hudhejfe dhe Zejd bin Erkam. Sikur ajo që bënë ata ishte më parësore tek ata sesa ajo që kishin ditur më parë. Kjo konsiderohet si shfuqizim (nesh) i asaj që kishin ditur, sepse ata janë të besueshëm në atë që kanë bërë, ashtu siç ishin të besueshëm në atë që kanë transmetuar.

Kjo është ashtu siç u pajtuan pas Pejgamberit (s.a.v.s.) për caktimin e kufirit (hadd) të alkoolit dhe lënien e shitjes së nënave të fëmijëve (umehatul-uled). Pajtimi i tyre (ixhma) për atë që u morën vesh ishte argument, edhe pse në kohën e Pejgamberit (s.a.v.s.) mund të kenë vepruar ndryshe.

Po ashtu, ajo për të cilën u pajtuan sa i përket numrit të tekbireve pas Pejgamberit (s.a.v.s.) në namazin e xhenazes është argument, edhe pse mund të kenë ditur nga Pejgamberi (s.a.v.s.) diçka ndryshe. Ajo që bënë dhe për të cilën u pajtuan ⁽¹²⁶⁾ pas Pejgamberit (s.a.v.s.) është shfuqizuese për atë që kishte vepruar Pejgamberi (s.a.v.s.).

Nëse dikush thotë: Si mund të jetë kjo shfuqizuese kur Ali bin Ebi Talibi (r.a.) ka marrë më shumë se katër tekbire pas kësaj? Dhe ata përmendën lidhur me këtë atë që...