2819
- Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Ibn Vehbi, se Maliku i ka treguar atij, nga Zejd bin Eslemi, nga Ata bin Jesari, nga një burrë prej fisit Beni Esed, i cili ka thënë: U vendosa unë dhe familja ime në Bekia el-Garkad, dhe familja ime më tha: "Shko te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe kërkoji diçka për të ngrënë", dhe filluan të përmendnin nevojën e tyre. Shkova te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe gjeta te ai një burrë që po i kërkonte diçka, ndërsa i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) po thoshte: "Nuk gjej dot asgjë për të të dhënë", dhe burri u largua i zemëruar duke thënë: "Pasha jetën time, ti i jep kujt të duash". Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Ai zemërohet me mua sepse nuk gjej dot asgjë për t'i dhënë. Kushdo prej jush që kërkon ndërkohë që ka një uki ose ekuivalentin e saj, ai ka kërkuar me këmbëngulje (ilhaf)". Esediu tha: Thashë: "Një deve qumështore e jona është më e mirë se një uki". Ai tha: Një uki është dyzet dërhemë. Ai tha: U ktheva dhe nuk
i kërkova asgjë. Më vonë, të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) i erdhi elb, rrush i thatë dhe gjalpë, dhe ai na ndau prej tyre derisa Allahu na pasuroi ⁽¹⁰⁷⁾.