2825 - Na ka treguar El-Husejn bin El-Hukem El-Hibrij, i cili ka thënë: Na ka treguar Asim bin Ali, i cili ka thënë: Na ka treguar Ismail bin Xhafer, i cili ka thënë: Më ka njoftuar [Amr] bin Ebi Amr, nga Ebu Seid El-Makburij, nga Ebu Hurejra, nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) … ngjashëm me të ⁽¹¹⁶⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: Ebu Hurejra (r.a.) sqaroi në këtë hadith se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) me fjalën e tij: "Jepni lëmoshë", kishte për qëllim sadakanë vullnetare (tetavu) e cila shlyen mëkatet. Dhe në hadithin e tij thuhet: Ajo erdhi me stolitë e saj te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe tha: O i Dërguari i Allahut, merre këtë që të afrohem me të tek Allahu i Madhëruar dhe te i Dërguari i Tij. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha asaj: "Jepja atë si lëmoshë Abdullahut dhe bijve të tij, sepse ata janë vendi i duhur për të". Kjo ishte lëmoshë me të gjitha stolitë, dhe kjo është nga sadakaja vullnetare e jo nga zeqati; sepse zeqati nuk e bën obligim dhënien e të gjithë pasurisë, por e bën obligim dhënien e një pjese të saj.
Kjo gjithashtu është argument për pavlefshmërinë e interpretimit të Ebu Jusufit (r.h.) dhe të atyre që ndoqën mendimin e tij lidhur me hadithin e parë. U bë e qartë me atë që përmendëm se në hadithin e Zejnebes nuk ka asgjë që tregon se gruaja i jep burrit të saj nga zeqati i pasurisë së saj nëse ai është i varfër. Ne e kërkojmë gjykimin e kësaj më pas përmes metodës së analogjisë (te'amul) dhe dëshmive të parimeve bazë (usul). E shqyrtuam këtë dhe gjetëm se, me pajtimin e tyre, burri nuk i jep gruas së tij nga zeqati i pasurisë së tij, edhe nëse ajo është e varfër, dhe ajo nuk është në këtë pikë si të tjerët; sepse ne shohim që motrës i jep vëllai i saj nga zeqati i tij nëse ajo është e varfër, edhe nëse vëllai e ka obligim të shpenzojë për të, dhe ajo nuk del me këtë nga gjykimi i atij që i jepet zeqati.
Kështu u vërtetua se ajo që e ndalon burrin nga dhënia e zeqatit të pasurisë së tij gruas së tij nuk është detyrimi i shpenzimit (nefakas) ndaj saj, por është shkaku (lidhja) që ekziston mes tij dhe asaj. Kjo u bë si shkaku që ekziston mes tij dhe prindërve të tij në ndalimin e dhënies së zeqatit atyre. Pasi u vërtetua me atë që përmendëm se shkaku i gruas që e ndaloi burrin e saj t'i jepte nga zeqati i pasurisë së tij edhe nëse ajo ishte e varfër, është si shkaku mes tij dhe prindërve të tij që e ndalon atë t'u japë atyre nga zeqati i tij edhe nëse ata janë të varfër, dhe pamë që edhe prindërit nuk i japin atij nga zeqati i tyre nëse ai është i varfër, atëherë shkaku që ishte mes tij dhe prindërve të tij e ndalon atë t'u japë atyre zeqat dhe i ndalon ata t'i japin atij zeqat. Po ashtu edhe shkaku mes burrit dhe gruas, meqë e ndalonte atë t'i jepte asaj zeqat, e ndalon edhe atë t'i japë atij zeqat.
Ne kemi parë që ky shkak mes burrit dhe gruas ndalon pranimin e dëshmisë së secilit prej tyre për tjetrin, kështu që ata u bënë në këtë si të afërmit me gjak (dhul-rehim el-muharrem), dëshmia e të cilëve nuk lejohet për njëri-tjetrin. Gjithashtu pamë se asnjëri prej tyre nuk mund të tërhiqet nga ajo që i ka dhuruar tjetrit, sipas mendimit të atij që lejon tërheqjen nga dhurata mes të afërmve. Meqenëse bashkëshortët në atë që përmendëm janë trajtuar si të afërmit me gjak sa i përket ndalimit të pranimit të dëshmisë dhe tërheqjes nga dhurata, ata janë në analogji (te'amul) po ashtu edhe sa i përket dhënies së zeqatit të secilit prej tyre për tjetrin.
Kjo është analogjia në këtë kapitull, dhe ky është mendimi i Ebu Hanifes, Allahu i Madhëruar e mëshiroftë.