⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
3189
- Na ka treguar Ahmed bin Davud, i cili ka thënë: Na ka treguar Musadded, i cili ka thënë: Na ka treguar Isa bin Junus, nga Hisham bin Hassan, nga Muhamed bin Sirin, nga Ebu Hurejre, i cili ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): "Kushdo që e zë vjellja pa dashje duke qenë agjërueshëm, nuk e ka obligim kompensimin (kadanë), ndërsa kushdo që vjell qëllimisht, le ta kompensojë atë"
(290).
Ky hadith sqaron se cili është gjykimi për agjëruesin nëse e zë vjellja pa dashje ose nëse vjell qëllimisht.
Gjëja më e duhur për ne është t'i interpretojmë transmetimet në atë mënyrë që ato të jenë në pajtim dhe të vërtetuara, e jo në atë mënyrë që të jenë në kundërshtim dhe kontradiktë me njëra-tjetrën. Kështu, kuptimi i dy haditheve të para do të jetë sipas asaj që përshkruam, në mënyrë që kuptimi i tyre të mos bie në kundërshtim me kuptimin e këtij hadithi.
Ky është gjykimi i këtij kapitulli nga ana e vërtetimit të kuptimeve të transmetimeve.
Sa i përket gjykimit nga ana e arsyes (analogjisë), ne kemi parë se vjellja konsiderohet 'hadeth' (papastërti që prish abdesin) sipas mendimit të disave, dhe jo 'hadeth' sipas të tjerëve. Të njëjtën gjë kemi parë edhe për daljen e gjakut. Të gjithë janë pajtuar se agjëruesi, nëse lëshon gjak nga vena, nuk e prish agjërimin me këtë. Po ashtu, nëse ai ka ndonjë sëmundje dhe i shpërthen gjaku nga ndonjë pjesë e trupit, dalja e gjakut nga trupi i tij dhe nxjerrja e tij me qëllim janë të barabarta në atë që përmendëm, ashtu siç janë të barabarta edhe sa i përket pastërtisë.
Meqenëse dalja e vjelljes pa e nxjerrë vetë personi nuk e prish agjërimin, atëherë sipas arsyes që përmendëm, edhe nxjerrja e saj me qëllim nga vetë personi nuk duhet ta prishë agjërimin. Kur vjellja (me qëllim) nuk e prish agjërimin sipas arsyes, atëherë ajo që e zë pa dashje është edhe më parësore të jetë kështu.
Ky është gjykimi i këtij kapitulli edhe nga ana e arsyes, por ndjekja e asaj që është transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) është më e parësore.
Ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit, Muhamedit dhe shumicës së dijetarëve (Allahu i mëshiroftë), dhe kjo është transmetuar edhe nga një grup i të parëve.