٣٣٩١ - Na ka treguar Muhamed bin Huzajme, i cili ka thënë: Na ka treguar Haxhaxhi, i cili ka thënë: Na ka treguar Shu'be, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Abdullah bin Dinari, se ai e ka dëgjuar Abdullah bin Omerin duke thënë: Nga Pejgamberi ﷺ se ai ka thënë: "Kush nuk gjen sandale, le të veshë meste (khuffayn) dhe le t'i presë ato poshtë nyjeve të këmbëve" ⁽¹⁵⁷⁾.
Ky është Ibn Omeri ﵄ që njofton nga Pejgamberi ﷺ për veshjen e mesteve që ai ia lejoi muhrimit, se si është ajo? Dhe se ajo është ndryshe nga ajo që vesh njeriu që nuk është në ihram (halal). Ibn Abbasi ﵄ nuk sqaroi asgjë nga kjo në hadithin e tij, prandaj hadithi i Ibn Omerit ﵄ ka përparësi.
Dhe nëse ajo që ai lejoi për muhrimin nga veshja e mesteve është ndryshe nga ajo që vesh halali, po ashtu edhe ajo që ai lejoi për të nga veshja e pantallonave (sarawil), është ndryshe nga ajo që vesh halali. Ky është gjykimi i këtij kapitulli nga rruga e saktësimit të kuptimeve të transmetimeve (athar).
Sa i përket shqyrtimit (nazar) në këtë, ne kemi parë se ata nuk kanë pasur mospajtime se kush gjen një izar (pëlhurë për pjesën e poshtme), veshja e pantallonave nuk është e lejuar për të, sepse ihrami e ka ndaluar atë nga kjo. Po ashtu, kush gjen sandale, e ka të ndaluar veshjen e mesteve pa domosdoshmëri.
Dëshiruam të shqyrtojmë veshjen e kësaj nga rruga e domosdoshmërisë (darurah), se si është ajo? Dhe a kërkon shlyerje (keffaret) apo nuk kërkon? E kemi shqyrtuar këtë dhe kemi parë se ihrami ndalon gjëra që ishin të lejuara para tij, prej tyre:
Veshja e këmishës, çallmave, mesteve, pantallonave dhe manteleve me kapuç (burnus). Kushdo që ishte i shtrënguar dhe gjente nxehtësi e mbulonte kokën, ose gjente ftohtësi e vishte rrobat e tij, ai ka bërë atë që është e lejuar për të ta bëjë, por bashkë me këtë ai ka detyrim shlyerjen (keffaretin). Gjithashtu, ihrami ndaloi rruajtjen e kokës përveçse nga domosdoshmëria. Kushdo që rruante kokën nga domosdoshmëria, ai ka bërë atë që është e lejuar për të, por shlyerja është e detyrueshme për të.
Pra, rruajtja e kokës për muhrimin në rastet kur nuk ka domosdoshmëri, nëse i lejohet në rast domosdoshmërie, lejimi i saj nuk e rrëzon shlyerjen, përkundrazi, shlyerja në të gjitha këto është e detyrueshme në rast domosdoshmërie, ashtu siç është në rastet pa domosdoshmëri.
Po ashtu edhe veshja e këmishës që i ishte ndaluar në rastet pa domosdoshmëri. Kur vjen domosdoshmëria dhe kjo i lejohet atij, kjo nuk e rrëzon dëmshpërblimin, kështu që shlyerja ishte e detyrueshme për të në të gjitha këto. Domosdoshmëria në asgjë nga ato që përmendëm nuk e rrëzon shlyerjen që ishte e detyrueshme në rastet pa domosdoshmëri, por ajo heq vetëm mëkatin. Po ashtu, domosdoshmëritë në veshjen e mesteve dhe pantallonave nuk shkaktojnë rënien e shlyerjeve që do të ishin të detyrueshme sikur të mos ishin ato domosdoshmëri, por ato heqin vetëm mëkatet.
Ky është shqyrtimi në këtë kapitull, dhe ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit, Allahu i mëshiroftë.