٣٤٨٥ - حدثنا محمد بن خزيمة وفهد، قالا: ثنا عبد الله بن صالح، قال: حدثني الليث، قال: حدثني ابن الهاد، عن جعفر بن محمد، عن أبيه، عن جابر بن عبد الله ﵁.
في الحديث الطويل قال: وكان علي ﵁ قدم من اليمن بهدي لرسول الله ﷺ، فكان جماعة الهدي الذي قدم به رسول الله ﷺ، وعلّي ﵁ من اليمن مائة بدنة، فنحر رسول الله ﷺ منها ثلاثا وستين بيده، ونحر علي ﵁ سبعة وثلاثين، فأشرك عليا في هديه، ثم أخذ من كل بدنة بضعة، فجعلت في قدر فطبخت، فأكل رسول الله ﷺ، وعلي ﵁ من لحمها وشربا من مرقها (262).
فلما كان رسول الله ﷺ قد ثبت عنه بما ذكرنا قبل هذا الفصل أنه قرن، وأنه كان عليه لذلك هدي، ثم أهدى هذه البدن التي ذكرنا، فأكل من كل بدنة ما وصفنا، ثبت بذلك إباحة الأكل من هدي المتعة والقرآن، فلما كان ذلك الهدي مما يؤكل منه، اعتبرنا حكم الدماء الواجبة للنقصان هل هي كذلك أم لا؟ فرأينا الدم الواجب من قص الأظفار، وحلق الشعر، والجماع، وكل دم يجب لترك شيء من الحجة، لا يؤكل شيء من ذلك.
فكان كل دم وجب لإساءة أو لنقصان، لا يؤكل منه، وكان دم المتعة والقرآن يؤكل منهما، فثبت بذلك أنهما وجبا لمعنى خلاف الإساءة والنقصان، فهذه حجة قاطعة
على من كره القرآن والتمتع بالعمرة إلى الحج، ثم الكلام بعد ذلك بين الذين جوزوا التمتع والقران في تفضيل بعضهم القرآن على التمتع، وفي تفضيل الآخرين التمتع على القرآن، فنظرنا في ذلك فكان في القرآن تعجيل الإحرام بالحج، وفي التمتع تأخيره، وكان ما عجل من الإحرام بالحج فهو أفضل وأتم لذلك الإحرام.
وقد روي عن علي ﵁ في قول الله ﷿: ﴿وَأَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلَّهِ﴾ [البقرة: ١٩٦] قال: "إتمامها أن تحرم بهما من دُويرة أهلك".
#3485
⚠️ Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
3485 - Na ka treguar Muhammed bin Huzajme dhe Fehd, kanë thënë: Na ka treguar Abdullah bin Salih, ka thënë: Më ka treguar El-Lejth, ka thënë: Më ka treguar Ibnul Had, nga Xhafer bin Muhammedi, nga babai i tij, nga Xhabir bin Abdullahu (r.a.).

Në hadithin e gjatë ka thënë: Aliu (r.a.) erdhi nga Jemeni me kurbanë për të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.), kështu që numri i përgjithshëm i kurbanëve që solli i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe Aliu (r.a.) nga Jemeni ishte njëqind deve. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) theri gjashtëdhjetë e tri prej tyre me dorën e tij, ndërsa Aliu (r.a.) theri tridhjetë e shtatë. Ai e bëri Aliun pjesëmarrës në kurbanin e tij. Pastaj mori nga çdo deve një copë mishi, u vendosën në një tenxhere dhe u gatuan. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe Aliu (r.a.) hëngrën nga mishi i tyre dhe pinë nga lëngu i tyre (262).

Pasi që është vërtetuar për të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) me atë që kemi përmendur para këtij kapitulli se ai ka bërë Kuran, dhe se për këtë ai e kishte obligim kurbanin, pastaj i theri këto deve që përmendëm dhe hëngri nga çdo deve ashtu siç e përshkruam, me këtë vërtetohet lejueshmëria e ngrënies nga kurbani i Temettu-it dhe Kuranit. Pasi që ky kurban ishte prej atyre që mund të hahet, ne shqyrtuam gjykimin e gjaqeve të obligueshme për shkak të mangësive, a janë edhe ato kështu apo jo? Pamë se gjaku i obliguar për prerjen e thonjve, rruajtjen e flokëve, marrëdhëniet seksuale dhe çdo gjak që obligohet për lënien e diçkaje nga rregullat e Haxhit, nuk hahet asgjë prej tyre.

Pra, çdo gjak që është obliguar për shkak të një veprimi të gabuar ose mangësie, nuk hahet prej tij, ndërsa nga gjaku i Temettu-it dhe Kuranit hahet. Me këtë u vërtetua se ato u obliguan për një kuptim tjetër, e jo për gabim apo mangësi. Ky është një argument i prerë kundër atyre që e urrejnë Kuranin dhe Temettu-in e Umres me Haxhin. Pastaj, biseda pas kësaj mes atyre që e lejuan Temettu-in dhe Kuranin rreth preferencës së disave për Kuranin ndaj Temettu-it, dhe preferencës së të tjerëve për Temettu-in ndaj Kuranit: Ne e shqyrtuam këtë dhe pamë se në Kuran ka nxitim të ihramit për Haxh, ndërsa në Temettu ka vonim të tij. Ajo që nxiton nga ihrami për Haxh është më e vlefshme dhe më e plotë për atë ihram.

Është transmetuar nga Aliu (r.a.) rreth fjalës së Allahut të Madhëruar: "Dhe plotësoni Haxhin dhe Umren për Allahun" [El-Bekare: 196], ka thënë: "Plotësimi i tyre është që të veshësh ihramin për të dyja që nga shtëpia e familjes sate".
Database ID: 116407 Views: 8