3880 - Na ka treguar Muhamedi, i cili ka thënë: Na ka treguar Haxhaxhi, i cili ka thënë: Na ka treguar Hamadi, nga Junus bin Ubejdi, nga Ubejdi, pronari i stolive, i cili ka thënë: E pyeta Ibn Abasin për skllavin nëse kryen haxhin e pastaj lirohet pas kësaj? Ai tha: Ai e ka obligim haxhin përsëri. Dhe për fëmijën që kryen haxhin e pastaj arrin pjekurinë (pubertetin)? Ai tha: Ai e kryen haxhin përsëri ⁽⁷⁴⁷⁾.

Ju keni pretenduar se ai që transmeton një hadith është më i ditur për interpretimin e tij, e ky është Ibn Abasi (r.a.) i cili ka transmetuar nga Pejgamberi (s.a.v.s.) atë që kemi përmendur në fillim të këtij kapitulli, e pastaj ai vetë ka thënë këtë që përmendëm.

Sipas parimit tuaj, kjo duhet të jetë dëshmi për kuptimin e asaj që është transmetuar nga Pejgamberi (s.a.v.s.) lidhur me këtë.

Nëse dikush thotë: Çfarë të argumenton se ai haxh nuk i mjafton atij si haxh i Islamit? Unë them: Thënia e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.): "Lapsi është ngritur nga tre persona: nga i vogli derisa të rritet", dhe këtë e kam përmendur me zinxhirët e tij të transmetimit në vende të tjera të këtij libri.

Kur u vërtetua se lapsi (përgjegjësia) është i ngritur nga fëmija, u vërtetua se haxhi nuk është i shkruar (obligim) për të.

Ata (dijetarët) janë pajtuar njëzëri se nëse një fëmijë hyn në kohën e një namazi dhe e fal atë, e pastaj arrin pjekurinë brenda asaj kohe, ai duhet ta përsërisë atë, dhe ai është në gjendjen e atij që nuk e ka falur.

Kur kjo u vërtetua nga pajtimi i tyre, u vërtetua se edhe haxhi është po ashtu, dhe se nëse ai arrin pjekurinë pasi ka kryer haxhin më parë, ai është në gjendjen e atij që nuk ka kryer haxh, dhe e ka obligim të kryejë haxhin pas kësaj.

Nëse dikush thotë: Ne kemi parë te haxhi një rregull që ndryshon nga rregulli i namazit, e kjo është se Allahu i Madhëruar e ka bërë obligim haxhin vetëm për atë që ka mundësi rruge deri te ai, dhe nuk e ka bërë obligim për të tjerët.

Kështu, ai që nuk gjen mundësi rruge për në haxh, nuk ka haxh mbi të, ashtu si fëmija që nuk ka arritur pjekurinë.

Pastaj, ata janë pajtuar se ai që nuk gjen mundësi rruge për në haxh, por e sforcon veten dhe ecën derisa kryen haxhin, kjo i mjafton atij, dhe nëse gjen mundësi rruge pas kësaj, nuk e ka obligim të kryejë haxhin për herë të dytë për shkak të haxhit që kishte kryer para se të kishte mundësinë.

Atëherë analogjia sipas kësaj do të ishte që edhe fëmija, nëse kryen haxhin para pjekurisë, duke bërë atë që nuk e kishte obligim, kjo t'i mjaftonte dhe të mos e kishte obligim haxhin e dytë pas pjekurisë.

I thuhet atij: Ai që nuk gjen mundësi rruge, obligimi i ka rënë vetëm për shkak të pamundësisë për të arritur te Shtëpia (Qabja), kështu që kur ai ecën dhe arrin te Shtëpia, ai tashmë ka arritur te Shtëpia dhe është bërë nga ata që kanë mundësi rruge, prandaj haxhi u bë obligim për të për këtë arsye. Për këtë arsye thamë: Atij i mjafton ai haxh; sepse pasi arriti te Shtëpia, ai u bë si ai që e ka vendbanimin aty, e mbi të cilin është haxhi.

Ndërsa fëmija, obligimi i haxhit nuk është i detyrueshëm për të para se të arrijë te Shtëpia, e as pasi të arrijë te ajo, për shkak të ngritjes së lapsit (përgjegjësisë) prej tij. E kur ai arrin pjekurinë pas kësaj, atëherë i bëhet obligim haxhi.

Prandaj thamë: Ajo që ka qenë haxh para pjekurisë së tij nuk i mjafton, dhe ai duhet ta fillojë haxhin (nga e para) pas pjekurisë së tij, si ai që nuk ka kryer haxh më parë. Kjo është analogjia për këtë, dhe ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit, Allahu i Madhëruar i mëshiroftë.