3942 - Na ka treguar Fehd, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Nuajmi, i cili ka thënë: Na ka treguar Xhafer bin Burkan, nga Mejmuni bin Mehran, i cili ka thënë: Isha te Ata'i, kur i erdhi një burrë dhe e pyeti: 'A mund të martohet muhrimi (personi në ihram)?' Ata'i tha: 'Allahu i Madhëruar nuk e ka ndaluar martesën që kur e ka bërë atë të lejuar.' Mejmuni tha: I thashë atij: 'Vërtet, Omer bin Abdul Azizi më shkroi që ta pyes Jezid bin el-Asamin: A ishte i dërguari i Allahut (s.a.v.s.) hallall (jashtë ihramit) apo haram (në ihram) kur u martua me Mejmunen?' Jezidi tha: 'U martua me të duke qenë hallall.' Ata'i tha: 'Ne nuk e kemi marrë këtë vetëm se nga Mejmuneja; kemi dëgjuar se i dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u martua me të duke qenë muhrim ⁽⁸¹⁹⁾.

Xhafer bin Burkan njoftoi nga Mejmuni bin Mehran për shkakun se si i erdhi ky hadith nga Jezid bin el-Asami, dhe se kjo ishte vetëm nga thënia e Jezidit, jo nga Mejmuneja e as nga dikush tjetër. Pastaj Mejmuni debatoi me Ata'in përmes tij, duke e përmendur nga Jezidi, por ai nuk e pranoi atë.

Sikur të kishte pasur dikë tjetër më të largët se ai, do të argumentonte me të kundër tij, për ta përforcuar argumentin e tij. Pra, kjo është origjina e këtij hadithi gjithashtu nga Jezid bin el-Asami dhe jo nga dikush tjetër, ndërsa ata që kanë transmetuar se Pejgamberi (s.a.v.s.) u martua me të duke qenë muhrim janë njerëz të dijes.

Dhe më të qëndrueshmit nga shokët e Ibn Abbasit (r.a.) janë: Said bin Xhubejri, Ata'i, Tavusi, Muxhahidi, Ikrimeja dhe Xhabir bin Zejdi (r.anhum). Të gjithë këta janë imamë fukaha (juristë), transmetimet dhe mendimet e të cilëve merren si argument, si dhe ata që kanë transmetuar prej tyre. Po ashtu edhe prej tyre janë: Amër bin Dinari, Ejub es-Sehtijani dhe Abdullah bin Ebi Nexhih. Edhe këta janë imamë që ndiqen në transmetimet dhe mendimet e tyre.

Pastaj, është transmetuar edhe nga Aisha (r.a.) ajo që përputhet me atë që është transmetuar nga Ibn Abbasi (r.anhuma), dhe këtë e ka transmetuar prej saj ai që askush nuk e konteston: Ebu Avane, nga Mugira, nga Ebu-d-Duha, nga Mesruku. Të gjithë këta janë imamë, transmetimet e të cilëve merren si argument.

Ajo që kanë transmetuar këta është më parësore se ajo që ka transmetuar dikush që nuk është si ata në saktësi, fikh dhe besueshmëri.

Sa i përket hadithit të Uthmanit (r.a.), atë e ka transmetuar vetëm Nubih bin Vehbi, i cili nuk është si Amër bin Dinari, as si Xhabir bin Zejdi, e as si ata që kanë transmetuar atë që përputhet me këtë nga Mesruku, nga Aisha. Po ashtu, Nubihu nuk ka pozitë në dije si pozita e ndonjërit prej atyre që përmendëm. Prandaj, nuk lejohet që, duke qenë kështu, ai të kundërshtojë të gjithë ata që përmendëm, të cilët kanë transmetuar ndryshe nga ajo që ka transmetuar ai. Ky është gjykimi i këtij kapitulli nga ana e transmetimeve (ethar).

Sa i përket shqyrtimit racional (nedher) në këtë çështje, muhrimit i ndalohet marrëdhënia seksuale me gratë, kështu që ekziston mundësia që edhe lidhja e kontratës së martesës me to të jetë po ashtu.

E shqyrtuam këtë dhe pamë se ata kanë rënë dakord (ixhma) se nuk ka problem që muhrimi të blejë një skllave, por nuk kryen marrëdhënie me të derisa të dalë nga ihrami. Gjithashtu, nuk ka problem të blejë parfum për t'u parfumosur pasi të dalë nga ihrami, dhe nuk ka problem të blejë një këmishë për ta veshur pasi të dalë nga ihrami. E gjithë kjo - marrëdhënia, parfumosja dhe veshja - janë të ndaluara për të ndërsa është muhrim. Pra, ndalimi i këtyre gjërave nuk e pengonte atë nga lidhja e kontratës së pronësisë mbi to.

Pamë gjithashtu se muhrimi nuk blen gjah, kështu që ekzistonte mundësia që gjykimi i lidhjes së kontratës së martesës të ishte si gjykimi i lidhjes së kontratës së blerjes së gjahut, ose si gjykimi i lidhjes së kontratës së blerjes së asaj që përshkruam përveç kësaj.

E shqyrtuam këtë dhe pamë se kush hyn në ihram dhe ka në dorë një gjah, urdhërohet ta lirojë atë. Ndërsa kush hyn në ihram dhe ka veshur një këmishë, ose ka në dorë parfum, urdhërohet ta heqë atë prej vetes dhe ta largojë. Por kjo nuk ishte si gjahu, i cili urdhërohet të lihet i lirë dhe të mos mbahet i mbyllur.

Dhe pamë se kur njeriu hyn në ihram dhe ka me vete gruan e tij, nuk urdhërohet ta lirojë (ndajë) atë, por urdhërohet ta ruajë dhe ta mbrojë atë. Kështu, gruaja në këtë aspekt ishte si veshja dhe parfumi, e jo si gjahu.

Rrjedhimisht, shqyrtimi racional tregon se fillimi i lidhjes së kontratës së martesës me të është në gjykimin e fillimit të lidhjes së kontratës së pronësisë mbi rrobat dhe parfumin, të cilat i lejohet t'i veshë dhe t'i përdorë pas daljes nga ihrami.

Dikush mund të thotë: Kemi parë se kush martohet me motrën e tij nga gjiri, martesa e tij është e pavlefshme, por nëse do ta blinte atë (si skllave), blerja e tij do të ishte e lejuar. Pra, blerja lejohet të lidhet mbi atë që nuk lejohet marrëdhënia, ndërsa martesa nuk lejohet të lidhet vetëm se mbi atë që lejohet marrëdhënia, dhe gruaja ishte e ndaluar për muhrimin për marrëdhënie. Atëherë, shqyrtimi racional tregon se i ndalohet martesa me të.

Argumenti i të tjerëve kundër tyre në këtë ishte: Ne pamë se agjëruesit dhe atij që është në itikaf u ndalohet marrëdhënia seksuale.

Të gjithë kanë rënë dakord se ndalimi i marrëdhënies për ta nuk i pengon ata nga lidhja e kontratës së martesës për veten e tyre, sepse ajo që ua ndaloi marrëdhënien nga kjo është vetëm një ndalesë fetare (për shkak të adhurimit), ashtu si ndalimi i menstruacioneve të gruas, i cili nuk e pengon atë nga lidhja e kontratës së martesës për veten e saj. Edhe ndalimi i ihramit në shqyrtimin racional është po ashtu.

Kemi parë se gjiri, për shkak të të cilit nuk lejohet martesa me gruan, nëse ndodh pas martesës, e prish martesën; po ashtu nuk lejohet as fillimi i martesës mbi të. Ndërsa ihrami, nëse ndodh pas martesës, nuk e prish atë.

Rrjedhimisht, shqyrtimi racional tregon gjithashtu se ai nuk e pengon fillimin e lidhjes së martesës, dhe ndalimi i marrëdhënies për shkak të ihramit është i barabartë me ndalimin e saj për shkak të agjërimit. Nëse ndalimi i agjërimit nuk e pengon lidhjen e martesës, po ashtu edhe ndalimi i ihramit nuk e pengon lidhjen e martesës. Ky është shqyrtimi racional në këtë kapitull, dhe ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit, Allahu i mëshiroftë.